ويژگى شنوايىِ او

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى شنونده آواها، اى داناى نهان ها، اى دور كننده گرفتارى ها!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى آن كه خواسته خواهندگان را مى داند، اى آن كه نهانِ خاموشان را مى داند، اى آن كه ناله ناتوانان را مى شنود، اى آن كه گريه بيمناكان را مى بيند. اى هميشه پايدار، اى شنونده نيايش، اى گسترده بخشش!

امام على عليه السلام:[خداوند متعال،] آن هنگام كه هيچ شنيده اى نبود. شنوا بود.

امام على عليه السلام:هر شنوايى غير از او، از [شنيدنِ]آواهاى نازك [و آرام]، ناشنواست و آواهاى بزرگ [و بلند]، او را كَر مى كند و آواهاى دور، از چنگ او در مى رود.

امام زين العابدين عليه السلام:خداوندا! تو آن فرمان روايى هستى كه زير فرمان در نمى آيد و يگانه اى هستى كه تو را انبازى نيست، اى شنونده راز و نجوا!

امام زين العابدين عليه السلامـ در دعا ـ: اى جايگاه هر شِكوه و اى شنونده هر نجوا و گواه هر گروه و داناى هر نهان!

امام باقر عليه السلام:بى گمان، او شنواى بيناست. با همان كه مى بيند، مى شنود و با همان كه مى شنود، مى بيند.

امام صادق عليه السلام:[خداوند] شنوا ناميده شده است؛ زيرا «هيچ رازگويىِ سه نفرى نيست، جز آن كه او چهارمين ايشان است و هيچ [نجواى] پنج نفرى نيست، مگر آن كه او ششمين ايشان است. كمتر از آن و بيشتر از آن هم [نجوايى]نيست، مگر آن كه او با ايشان است، هر كجا كه باشند» . رازگويى و خزش مور بر صخره صاف، و تپش [قلب]پرندگان در هوا را مى شنود. نه هيچ نهانى بر او پوشيده مى ماند و نه چيزى از آنچه گوش ها و ديدگان در مى يابند و نه آنچه گوش ها و ديدگان درنمى يابند. از ريز و درشت تا خرد و كلانِ آن، [همه را در مى يابد] و شنواى بينا، مانند شنوايى كه از آفريدگان فهميده مى شود، قائل نشديم.

امام صادق عليه السلام:خدا عز و جل هماره پروردگار ماست. و شنوايى، ذات اوست، [حتّى]هنگامى كه هيچ شنيده اى نبود. پس آن گاه كه اشيا را پديد آورْد و دانسته اى به وجود آمد، دانش بر دانسته واقع شد. و شنوايى بر شنيده.

امام صادق عليه السلامـ در دعا ـ: اى بلند پايه، اى سترگ، اى رحمتگر، اى مهربان، اى شنونده دعاها، اى بخشنده نيكى ها! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست.

امام كاظم عليه السلامـ در دعا ـ: خداوندا!. تو. شنوايى هستى كه ترديد نمى كند.

امام كاظم عليه السلامـ در دعا ـ: اى پيش گيرنده بر هر از دست شدگى، ۳ اى شنونده هر آواى نيرومند (بلند) يا نهان، اى زنده كننده جان ها پس از مرگ! تاريكى هاى بسيار تار، تو را فرو نمى پوشاند و زبان هاى گوناگون، بر تو مشتبه نمى گردد و چيزى تو را از چيزى باز نمى دارد، اى آن كه دعاى دعا كننده اى كه او را از زمين مى خوانَد، از دعاى دعا گويى كه او را از آسمان فرا مى خواند، باز نمى دارد، اى آن كه او را نزد هر چيزى از آفريدگانش، شنوايى اى شنونده و بينشى نافذ است!

امام رضا عليه السلام:خداوندا! من از تو درخواست مى كنم، اى شنونده هر آوا، و اى آفريننده جان ها پس از مرگ، و اى آن كه تاريكى ها او را فرو نمى پوشانند و آواها بر او مشتبه نمى گردد و نيازها او را به خطا در نمى افكنند.

امام رضا عليه السلام:پروردگار ما شنوا ناميده شده، نه به [داشتنِ] روزنه اى در او ـ كه بدان آوا را بشنود، امّا بدان نبيند؛ مانند روزنه ما كه با آن مى شنويم، امّا از ديدن با آن ناتوانيم ـ؛ ولى او خبر داده كه چيزى از آواها بر او پنهان نمى ماند؛ امّا نه آن گونه كه ما [شنوا] ناميده شده ايم. پس [ما و خدا]در نامِ شنوايى، اشتراك داريم؛ ولى در معنا متفاوتيم.

امام رضا عليه السلامـ در پاسخ مردى كه به وى گفت: درباره اين سخنتان كه «او لطيف و شنواست»، برايم بگو ـ: گفتيم كه او شنوايى است كه آواهاى آفريدگانش، از ميانه عرش تا خاك، از مورچه ريز تا بزرگ تر از آن، در خشكى و دريا، بر او پوشيده نمى مانَد و زبان هاى آنها بر او مشتبه نمى گردد. پس در آن هنگام، گفتيم كه او شنواست، نه با گوش.

امام رضا عليه السلام:او مى شنود با آنچه مى بيند و مى بيند با آنچه مى شنود. بيناست، نه با ديده اى همانند ديده آفريدگان، و شنواست نه به مانند شنوايىِ شنوندگان. و از آن جا كه گونه هاى زبان ها بر او مشتبه نگشت و شنيدنىْ او را از شنيدن [چيز ديگر] باز نداشت، گفتيم: شنواست، نه مانند شنوايىِ شنوندگان.

امام جواد عليه السلامـ آن گاه كه پرسيدند: پروردگار ما چگونه شنوا ناميده شده است؟ ـ: زيرا آنچه با گوش ها دريافت مى شود، بر او پنهان نمى ماند؛ و او را به گوشى كه در سر مى يابيم، وصف نكرديم.