حدیث دربارهويژگى شنوايىِ او

دانشنامه عقاید اسلامی ج ۶، ص ۲۱۸، ح ۴۷۰۵

امام علی علیه‌السلام

ويژگى شنوايىِ او

الإمام عليّ عليه السلام:كانَ. سَميعا إِذ لا مَسموعَ. ۱

امام على عليه السلام:[خداوند متعال،] آن هنگام كه هيچ شنيده اى نبود. شنوا بود.

۱.الكافي: ج 1 ص 139 ح 4 عن الإمام الصادق عليه السلام، التوحيد: ص 309 ح 2 عن عبد اللّه بن يونس عن الإمام الصادق عنه عليهماالسلام.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی ایمان به خدا شناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى شنونده آواها، اى داناى نهان ها، اى دور كننده گرفتارى ها!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى آن كه خواسته خواهندگان را مى داند، اى آن كه نهانِ خاموشان را مى داند، اى آن كه ناله ناتوانان را مى شنود، اى آن كه گريه بيمناكان را مى بيند. اى هميشه پايدار، اى شنونده نيايش، اى گسترده بخشش!

امام على عليه السلام:هر شنوايى غير از او، از [شنيدنِ]آواهاى نازك [و آرام]، ناشنواست و آواهاى بزرگ [و بلند]، او را كَر مى كند و آواهاى دور، از چنگ او در مى رود.

امام زين العابدين عليه السلام:خداوندا! تو آن فرمان روايى هستى كه زير فرمان در نمى آيد و يگانه اى هستى كه تو را انبازى نيست، اى شنونده راز و نجوا!

امام زين العابدين عليه السلامـ در دعا ـ: اى جايگاه هر شِكوه و اى شنونده هر نجوا و گواه هر گروه و داناى هر نهان!

امام باقر عليه السلام:بى گمان، او شنواى بيناست. با همان كه مى بيند، مى شنود و با همان كه مى شنود، مى بيند.

امام صادق عليه السلام:[خداوند] شنوا ناميده شده است؛ زيرا «هيچ رازگويىِ سه نفرى نيست، جز آن كه او چهارمين ايشان است و هيچ [نجواى] پنج نفرى نيست، مگر آن كه او ششمين ايشان است. كمتر از آن و بيشتر از آن هم [نجوايى]نيست، مگر آن كه او با ايشان است، هر كجا كه باشند» . رازگويى و خزش مور بر صخره صاف، و تپش [قلب]پرندگان در هوا را مى شنود. نه هيچ نهانى بر او پوشيده مى ماند و نه چيزى از آنچه گوش ها و ديدگان در مى يابند و نه آنچه گوش ها و ديدگان درنمى يابند. از ريز و درشت تا خرد و كلانِ آن، [همه را در مى يابد] و شنواى بينا، مانند شنوايى كه از آفريدگان فهميده مى شود، قائل نشديم.

امام صادق عليه السلام:خدا عز و جل هماره پروردگار ماست. و شنوايى، ذات اوست، [حتّى]هنگامى كه هيچ شنيده اى نبود. پس آن گاه كه اشيا را پديد آورْد و دانسته اى به وجود آمد، دانش بر دانسته واقع شد. و شنوايى بر شنيده.