حدیث دربارهويژگى شنوايىِ او
عنه عليه السلام:سُمِّيَ رَبُّنا سَميعا لا بِخَرتٍ ۱ فيهِ يَسمَعُ بِهِ الصَّوتَ ولا يُبصِرُ بِهِ، كَما إِنَّ خَرْتَنَا الَّذي بِهِ نَسمَعُ لا نَقوى بِهِ عَلَى البَصَرِ، ولكِنَّهُ أَخبَرَ أَنَّهُ لا يَخفى عَلَيهِ شَيءٌ مِنَ الأَصواتِ، لَيسَ عَلى حَدِّ ما سُمّينا نَحنُ، فَقَد جَمَعَنا الاِسمُ بِالسَّمعِ وَاختَلَفَ المَعنى. ۲
امام رضا عليه السلام:پروردگار ما شنوا ناميده شده، نه به [داشتنِ] روزنه اى در او ـ كه بدان آوا را بشنود، امّا بدان نبيند؛ مانند روزنه ما كه با آن مى شنويم، امّا از ديدن با آن ناتوانيم ـ؛ ولى او خبر داده كه چيزى از آواها بر او پنهان نمى ماند؛ امّا نه آن گونه كه ما [شنوا] ناميده شده ايم. پس [ما و خدا]در نامِ شنوايى، اشتراك داريم؛ ولى در معنا متفاوتيم.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر