مصباح الشريعهـ در حديثى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده شده است ـ: كسى كه حقيقتا به ياد خداوند باشد، فرمان بُردار خداست و كسى كه از خدا غافل باشد، نافرمان است. فرمان بُردارى، نشانه ره يافتگى است و نافرمانى، نشانه گم راهى، و ريشه اين هر دو، ياد [خدا] و غفلت [از او] است. پس، دلت را قبله زبانت قرار ده و آن را جز با اشارت دل و موافقت خِرد و رضايت ايمان، مَجُنبان؛ چرا كه خداوند، به نهان و آشكار تو داناست و به آنچه در سينه هاست، آگاه است، چه رسد به آنچه در غير سينه هاست [و از اعمال ظاهر است]. و همانند كسى باش كه در حال جان كندن است، يا همانند كسى كه در صحنه بزرگ [قيامت براى حسابرسى]ايستاده است، و خويشتن را از وظيفه اى كه پروردگارت بر عهده تو نهاده است (يعنى امر و نهى و وعده و تهديدش)،

امام صادق عليه السلام:گاه يكى از شيعيان ما، در آغاز كارى، گفتنِ «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را ترك مى گويد و از اين رو، خداوند، او را به امر ناخوشايندى گرفتار مى سازد تا وى را متوجّه سپاس گزارى از خداوند بزرگ و ثناى او گردانَد و لكّه ننگِ تقصير در ترك «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را از او بزدايد. يك بار عبد اللّه بن يحيى نزد امير مؤمنان رفت. جلو ايشان چهارپايه اى بود و به عبد اللّه فرمود كه روى آن چهارپايه بنشيند. تا عبد اللّه نشست، چهارپايه كج شد و او به سر افتاد و سرش شكست و خون جارى شد. امير مؤمنان دستور داد آب آوردند و خونش را شست. سپس فرمود: «نزديك من بيا». عبد اللّه نزديك شد. ايشان دستش را بر شكاف سر او ـ كه از شدّت درد آن، تاب نمى آورد ـ نهاد و بر آن، دست كشيد و در آن، آب دهان انداخت.

الخرائج و الجرائح:روزى، على عليه السلام گريست و گفت: مادرم درگذشت. پيامبر صلى الله عليه و آله برخاست و فرمود: «به خدا سوگند كه او، به راستى، مادر من نيز هست. هيچ محبّتى از عمويم نديدم، مگر آن كه بيشتر از آن را از او ديدم». سپس صدا زد: «اى اُمّ سلمه! اين بُردِ مرا به كمرش ببند و اين پيراهنم را به بالاتنه اش بپوشان و اين ردايم را بر او بپوشان و چون غسلش دادى، مرا خبر كن». اُمّ سلمه پيامبر صلى الله عليه و آله را خبر كرد. ايشان، جنازه را بر تابوت نهاد و سپس بر او نماز گزارد و آن گاه وارد قبر شد. مدّتى گذشت و جز زمزمه اى از ايشان شنيده نمى شد. سپس [پيامبر صلى الله عليه و آله رو به جنازه]صدا زد: «فاطمه!». او گفت: بله، اى پيامبر خدا! فرمود: «آيا آنچه را برايت ضمانت كرده بودم، ديدى؟».

موسى بن عبداللّه نخعى:به على بن محمّد بن على بن موسى بن جعفر بن محمّد بن على بن الحسين بن على بن ابى طالب عليهم السلام عرض كردم: اى فرزند رسول خدا به من كلام بليغ و كاملى بياموز كه هرگاه به زيارت يكى از شما آمدم، عرض كنم. فرمود: هرگاه به در رسيدى بايست و شهادتين را بگو و اين در حالى است كه تو پاكى. سپس بگو: سلام بر شما اى خاندان نبوّت و كان رسالت و جايگاه آمد و شد فرشتگان و مكان فرود آمدن وحى و كان رحمت و گنجوران دانش و پايان خرد و ريشه هاى بخشش و جلوداران امّتها و ولىِّ نعمتها و بنيادهاى نيكان و پايه هاى نيكوكاران و اداره كنندگان بندگان و بنيانهاى شهرها و درهاى ايمان و معتمدان خداى رحمان و سلاله پيامبران و برگزيده رسولان و خاندان نيك خداى جهانيان و رحمت و بركات الهى بر شما باد. توضيح: به

معاذ بن مسلم مى گويد:برادرم عمر را خدمت امام صادق عليه السلامبردم و گفتم: اين برادر من، عمر است. او مى خواهد از شما چيزى بشنود. حضرت به او فرمود: درباره هر چه مى خواهى بپرس. عمر گفت: از شما پيرامون چيزى پرسش دارم كه خداوند جز با آن، عمل بندگان را نپذيرد و نادانى نسبت به آن را از هيچ كس قبول نكند.امام عليه السلامفرمود: گواهى به اين كه جز «اللّه» خدايى نيست و محمّد صلى الله عليه و آله فرستاده خداست و نيز پرداختن به نمازهاى پنجگانه و روزه ماه رمضان و غُسل جنابت و حجّ خانه خدا و اعتراف به هر آن چه از نزد خدا آمده است و پيشوا قرار دادن امامان حقّ، از خاندان محمّد. عمر گفت: آنها را براى من نام ببريد. امام عليه السلام فرمود: على اميرمؤمنان، حسن و حسين، على بن الحسين و محمّد بن على و خداوند خير