فیلترها
نتایج جستجو برای «شیطان»: ۱۳۰۳ حدیث
حلية الأولياء عن وهب بن منبّه: قالَ لُقمانُ لاِبنِهِ: يا بُنَيَّ، اِعقِل عَنِ اللّهِ، فَإِنَّ أعقَلَ النّاسِ عَنِ اللّهِ أحسَنُهُم عَقلاً، وإنَّ الشَّيطانَ لَيَفِرُّ مِنَ العاقِلِ وما يَستَطيعُ أن يُكايِدَهُ. ۱
حلية الأولياء ـ به نقل از وَهْب بن مُنَبّه ـ : لقمان به فرزندش فرمود: «پسرم! خداوند را بشناس؛ زيرا كسى كه از خداوند، شناخت بيشترى به دست آورد، خردمندترينِ مردم است و شيطان، از خردمند، فرار مىكند و توان فريب وى را ندارد».
۱.حلية الأولياء: ج 4 ص 35.
عنه عليهالسلام: العَقلُ صاحِبُ جَيشِ الرَّحمنِ، وَالهَوى قائِدُ جَيشِ الشَّيطانِ، وَالنَّفسُ مُتَجاذَبَةٌ بَينَهُما، فَأَيُّهُما غَلَبَ كانَت في حَيِّزِهِ. ۱
امام على عليهالسلام: خرد، فرمانده لشكر الهى است و هوس، فرمانده لشكر شيطان است. نفْس، در ميان اين و آن، سرگردان است. پس هر كدام پيروز گردد، [نفْس]در اختيار آن خواهد بود.
۱.غرر الحكم: ح 2099، عيون الحكم والمواعظ: ص 64 ح 1650.
تهذيب الأحكام عن أسباط بن سالم بيّاع الزّطّي: سَأَلَ أبو عَبدِ اللّهِ عليهالسلام يَومًا وأنَا عِندَهُ عَن مُعاذٍ بَيّاعِ الكَرابيسِ.
فَقيلَ: تَرَكَ التِّجارَةَ.
فَقالَ: عَمَلُ الشَّيطانِ عَمَلُ الشَّيطانِ، إنَّ مَن تَرَكَ التِّجارَةَ ذَهَبَ ثُلُثا عَقلِهِ، أما عَلِمَ أنَّ رَسولَ اللّهِ صلىاللهعليهوآله قَدِمَت عيرٌ مِنَ الشّامِ فَاشتَرى مِنها وَاتَّجَرَ فَرَبِحَ فيها ما قَضى دَينَهُ. ۱
تهذيب الأحكام ـ به نقل از اسباط بن سالم، فروشنده پارچه هندى ـ : روزى، امام صادق عليهالسلامدرباره معاذِ كرباس فروش سؤال نمود و من نيز آن جا بودم.
گفته شد: معاذ، داد و ستد را كنار نهاده است.
فرمود: «كار شيطان است! كار شيطان است! به راستى، آن كه داد و ستد را كنار بنهد، دو سوم خردش از دست مىرود. آيا نمىداند كه پيامبر صلىاللهعليهوآله، هنگامى كه قافلهاى از شام رسيد، از آنها خريد كرد و با آنان داد و ستد نمود و سود بُرد و بدهكارىاش را ادا نمود؟!».
۱.تهذيب الأحكام: ج 7 ص 4 ح 11.
عنه عليه السلامـ مِن كِتابِهِ لِشُرَيحِ بنِ الحارِثِ ـ: بَلَغَني أنَّكَ ابتَعتَ دارًا بِثَمانينَ دينارًا، وكَتَبتَ لَها كِتابًا، وأشهَدتَ فيهِ شُهودًا.
يا شُرَيحُ، أما إنَّهُ سَيَأتيكَ مَن لا يَنظُرُ في كِتابِكَ ولا يَسأَلُكَ عَن بَيِّنَتِكَ، حَتّى يُخرِجَكَ مِنها شاخِصًا ويُسلِمَكَ إلى قَبرِكَ خالِصًا. فَانظُر يا شُرَيحُ لا تَكونُ ابتَعتَ هذِهِ الدّارَ مِن غَيرِ مالِكَ، أو نَقَدتَ الثَّمَنَ مِن غَيرِ حَلالِكَ، فَإِذا أنتَ قَد خَسِرتَ دارَ الدُّنيا ودارَ الآخِرَةِ! أما إنَّكَ لَو كُنتَ أتَيتَني عِندَ شِرائِكَ مَا اشتَرَيتَ لَكَتَبتُ لَكَ كِتابًا عَلى هذِهِ النُّسخَةِ فَلَم تَرغَب في شِراءِ هذِهِ الدّارِ بِدِرهَمٍ فَما فَوقُ!
وَالنُّسخَةُ هذِهِ: «هذا مَا اشتَرى عَبدٌ ذَليلٌ مِن مَيِّتٍ
امام على عليه السلامـ در نامه اى به شُرَيح بن حارث ـ: به من خبر رسيده كه خانه اى را به هشتاد دينار خريده اى و اين را مكتوب كرده اى و بر آن، گواه گرفته اى.
اى شريح! بدان كه به زودى، كسى نزد تو مى آيد كه نوشته ات را نگاه نمى كند و از گواهت نمى پرسد، تا اين كه تو را از آن خانه يكسره بيرون برده و از همه چيز جدا كرده، به گورت بسپارد.
پس ـ اى شريح ـ بنگر كه مبادا اين خانه را از مالِ ديگرى، خريده باشى، يا بهاى آن را از غيرِ حلال داده باشى كه در اين صورت، سراى دنيا و سراى آخرت را از دست داده اى.
آگاه باش كه اگر هنگام خريد خانه نزد من آمده بودى، براى تو قباله اى مى نوشتم كه به خريد اين خانه با يك درهم ـ چه رسد كه بيشتر ـ رغبت نمى كردى و [آن]قباله اين است:
«اين، خانه اى است كه بنده اى خوار،
عنه صلى الله عليه و آلهـ في بَيانِ آثارِ الوُضوءِ وجَزاءِ عامِلِهاـ: أوَّلُ ما يَمَسُّ الماءَ يَتَباعَدُ عَنهُ الشَّيطانُ، فَإِذا تَمَضمَضَ نَوَّرَ اللّهُ قَلبَهُ ولِسانَهُ بِالحِكمَةِ ۱.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در بيان آثار وضو و پاداش وضو گيرندهـ: همين كه به آب دست بزند، شيطان از او دور مى گردد و آنگاه كه آب را در دهان مى چرخاند، خداوند، دل و زبانش را به حكمت روشن كند.
۱.أمالي الصدوق: 258 / 279 الحسن بن عبداللّه عن أبيه عن الإمام الحسن عليه السلام، الاختصاص: 36 عن الحسين بن عبداللّه عن أبيه عن جدّه عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام عنه صلى الله عليه و آله، روضة الواعظين: 335.
عنه صلى الله عليه و آله:لَولا أنَّ الشَّياطينَ يَحومونَ عَلى قُلوبِ بَني آدَمَ لَنَظَروا إلَى المَلَكوتِ ۱.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر شيطانها برگرد دلهاى فرزندان آدم نمى چرخيدند، آنها به ملكوت نظر مى كردند.
۱.البحار: 70 / 59 / 39 نقلاً عن أسرار الصلاة.
عنه عليه السلام:أرى نورَ الوَحيِ والرِّسالَةِ، وأشُمُّ ريحَ النُّبُوَّةِ، ولَقَد سَمِعتُ رَنَّةَ (رَنَةَ) الشَّيطانِ حينَ نَزَلَ الوَحيُ عَلَيهِ صلى الله عليه و آلهفَقُلتُ: يا رَسولَ اللّهِ، ما هذِهِ الرَّنَّةُ؟ فَقالَ: هذَا الشَّيطانُ قَد أيِسَ مِن عِبادَتِهِ، إنَّكَ تَسمَعُ ما أسمَعُ، وتَرى ما أرى، إلاّ أ نَّكَ لَستَ بِنَبِيٍّ، ولكِنَّكَ لَوَزيرٌ، وإنَّكَ لَعَلى خَيرٍ ۱.
امام على عليه السلام:نور وحى و رسالت را مى بينم و بوى نبوّت به مشامم مى رسد و صداى ناله شيطان را هنگام فرود آمدن وحى شنيدم و از پيامبر پرسيدم: اين ناله چيست؟ فرمود: اين شيطان است كه از عبادت خود نااميد شده است. تو آنچه را من مى شنوم، مى شنوى و آنچه را مى بينم، مى بينى؛ جز آنكه تو پيامبر نيستى ولى وزيرى و بر نيكى هستى.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 192.
الإمام الصادق عليه السلام:ما مِن قَلبٍ إلاّ ولَهُ اُذُنانِ: عَلى إحداهُما مَلَكٌ مُرشِدٌ، وعَلَى الاُخرى شَيطانٌ مُفَتِّنٌ، هذا يَأمُرُهُ وهذا يَزجُرُهُ، الشَّيطانُ يَأمُرُهُ بِالمَعاصي والمَلَكُ يَزجُرُهُ عَنها، وهُوَ قَولُ اللّهِ عز و جل: «عَنِ اليَمينِ و عَنِ الشِّمالِ قَعيدٌ * ما يَلفِظُ مِن قَولٍ إلاّ لَدَيهِ رَقيبٌ عَتيدٌ ۱» ۲.
امام صادق عليه السلام:هيچ دلى نيست جز آنكه دو گوش دارد: بر يكى از آنها فرشته اى راهنما و بر ديگرى شيطانى فتنه گر ايستاده است. اين فرمان مى دهد و آن باز مى دارد. شيطان به سرپيچى فرمان مى دهد و فرشته باز مى دارد. اين همان كلام خداوند است: «از راست و چپ نشسته اند. (آدمى) هيچ سخنى را بر زبان نمى آورد، مگر اينكه مراقبى آماده نزد او حاضر است»
عنه عليه السلام:إنَّ لِلقَلبِ اُذُ نَينِ، روحُ الإِيمانِ يُسارُّهُ بِالخَيرِ، والشَّيطانُ يُسارُّهُ بِالشَّرِّ، فَأَيُّهُما ظَهَرَ عَلى صاحِبِهِ غَلَبَهُ ۱.
امام صادق عليه السلام:براى دل دو گوش است: روح ايمان خير را نجوا مى كند و شيطان شرّ را، پس هر كدام بر ديگرى چيره شود بر دل مسلط گردد.
۱.قرب الإسناد: 33 / 108 عن بكر بن محمّد الأزديّ.
الإمام عليّ عليه السلامـ مِن خُطبَةٍ لَهُ يَذُمُّ فيها أتباعَ الشَّيطانِـ: اِتَّخَذُوا الشَّيطانَ لِأَمرِهِم مِلاكًا، واتَّخَذَهُم لَهُ أشراكًا، فَباضَ وفَرَّخَ في صُدورِهِم، ودَبَّ ودَرَجَ في حُجورِهِم، فَنَظَرَ بِأَعيُنِهِم، ونَطَقَ بِأَلسِنَتِهِم، فَرَكِبَ بِهِمُ الزَّلَلَ، وزَيَّنَ لَهُمُ الخَطَلَ، فِعلَ مَن قَد شَرِكَهُ الشَّيطانُ في سُلطانِهِ، ونَطَقَ بِالباطِلِ عَلى لِسانِهِ ۱.
امام على عليه السلامـ در خطبه اى كه در آن پيروان شيطان را نكوهش مى كندـ: شيطان را اساس كار خود ساختند و او آنها را شريك خود قرار داد، پس در سينه هاشان جاى گرفت و در دامنشان پرورش يافت، پس آنچه مى ديدند شيطان بديشان مى نمود، و آنچه مى گفتند سخن او بود. به راه خطاشان برد و زشت را در ديده آنان آراست. همچون كار آنكه كارگزار شيطان گشته و شيطان بر زبان او باطل رانده است.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 7.
عنه عليه السلام:الشَّيطانُ مُوَكَّلٌ بِهِ [أي العَبد]، يُزَيِّنُ لَهُ المَعصِيَةَ لِيَركَبَها، ويُمَنّيهِ التَّوبَةَ لِيُسَوِّفَها ۱.
امام على عليه السلام:شيطان موكّل او شده است. معصيت را برايش مى آرايد تا انجام دهد و توبه را اميد مى دهد، تا به تأخير اندازد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 64.
الإمام زين العابدين عليه السلامـ مِن دُعائِهِ فِي الشُّكرِـ: فَلَولا أنَّ الشَّيطانَ يَختَدِعُهُم عَن طاعَتِكَ ما عَصاكَ عاصٍ، ولَولا أنَّهُ صَوَّرَ لَهُمُ الباطِلَ في مِثالِ الحَقِّ ما ضَلَّ عَن طَريقِكَ ضالٌّ ۱.
امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى سپاسگزارى وىـ: پس اگر شيطان به آنان در فرمان بردارى تو نيرنگ نزده بود، هيچ عصيانگرى از تو سرپيچى نمى كرد و اگر برايشان باطل را به نقش حقّ جلوه نمى داد، هيچ گمراهى از راه تو گمراه نمى شد.
۱.الصحيفة السجّادية: 144 / الدعاء 37.
رُوِيَأنَّ رَجُلاً قالَ لِلحُسَينِ بنِ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليهم السلام: اِجلِس حَتّى نَتَناظَرَ فِي الدّينِ، فَقالَ: يا هذا أ نَا بَصيرٌ بِديني مَكشوفٌ عَلَيَّ هُدايَ، فَإِن كُنتَ جاهِلاً بِدينِكَ فَاذهَب فَاطلُبهُ، ما لي ولِلمُماراةِ؟ وإنَّ الشَّيطانَ لَيُوَسوِسُ لِلرَّجُلِ ويُناجيهِ ويَقولُ: ناظِرِ النّاسَ لِئَلاّ يَظُنّوا بِكَ العَجزَ والجَهلَ ۱.
روايت شدهكه مردى به امام حسين عليه السلام گفت: بنشين تا در دين مناظره كنيم. امام حسين عليه السلام فرمود: اى فلان! من به دين خود بينايم و راه بر من آشكار است. اگر تو به دينت نادانى، برو و آن را بجوى. من و ستيزه را چكار؟ شيطان انسان را وسوسه مى كند و به نجوا مى گويد: با مردم مناظره كن، تا گمان ناتوانى و نادانى به تو نبرند.
۱.منية المريد: 171.
الإمام زين العابدين عليه السلام:إلهي أشكو إلَيكَ عَدُوًّا يُضِلُّني، وشَيطانًا يُغويني، قَد مَلَأَ بِالوَسواسِ صَدري، وأحاطَت هَواجِسُهُ بِقَلبي، يُعاضِدُ لِيَ الهَوى، ويُزَيِّنُ لي حُبَّ الدُّنيا، ويَحولُ بَيني وبَينَ الطّاعَةِ والزُّلفى ۱.
امام زين العابدين عليه السلام:خداى من! از دشمنى پيش تو شكوه مى كنم كه مرا به بيراهه مى كشاند و از شيطانى كه گمراهم مى كند، سينه ام را از وسواس آكنده و دمدمه هاى او دلم را احاطه كرده است. هوسم را پشتيبانى مى كند و محبّت دنيا را برايم مى آرايد و ميان من و فرمان بردارى و نزديكى به تو جدايى مى اندازد.
۱.الصحيفة السجّاديّة الجامعة: 403 / الدعاء 183، البحار: 94 / 143 نقلاً عن بعض كتب الأصحاب.
هارونُ بنُ خارِجَةَ عَن أبي عَبدِاللّهِ عليه السلام:قُلتُ لَهُ: إنّي أفرَحُ مِن غَيرِ فَرَحٍ أراهُ في نَفسي ولا في مالي ولا في صَديقي، وأحزَنُ مِن غَيرِ حُزنٍ أراهُ في نَفسي ولا في مالي ولا في صَديقي؟ قالَ: نَعَم، إنَّ الشَّيطانَ يَلُمُّ بِالقَلبِ فَيَقولُ: لَو كانَ لَكَ عِندَ اللّهِ خَيرًا ما أراكَ عَلَيكَ عَدُوَّكَ، ولا جَعَلَ بِكَ إلَيهِ حاجَةً، هَل تَنتَظِرُ إلاّ مِثلَ الَّذِي انتَظَرَ الَّذينَ مِن قَبلِكَ فَهَل قالوا شَيئًا؟ فَذاكَ الَّذي يَحزَنُ مِن غَيرِ حُزنٍ. وأمَّا الفَرَحُ فَإِنَّ المَلَكَ يَلُمُّ بِالقَلبِ فَيَقولُ: إن كانَ اللّهُ أراكَ عَلَيكَ عَدُوَّكَ وجَعَلَ بِكَ إلَيهِ حاجَةً، فَإِنَّما هِيَ أيّامٌ قَلائِلُ أبشِر بِمَغفِرَةٍ مِنَ اللّهِ وفَضلٍ. وهُوَ قَولُ اللّهِ:
هارون بن خارجه:به امام صادق عليه السلام عرض كردم كه من شاد مى شوم بى آنكه در خود و يا دارايى و يا دوستم سببى بيابم و غمگين مى شوم بى آنكه غمى
در خود و دارايى و دوستم ببينم. فرمود: آرى شيطان در دل مى دمد و مى گويد: «اگر نزد خدا خيرى داشتى، دشمنت را به رخ تو نمى كشيد و تو را نيازمند او نمى كرد. جز اين است كه چشم به راه همان چيزى هستى كه پيش از تو، انتظار مى كشيدند. آيا آنها چيزى گفتند؟» پس اين همان غم بى سبب است و امّا شادى، فرشته در دل مى دمد و مى گويد: اگر خداوند دشمنت را به رخ تو كشيده و نيازت را به او قرار داده، جز روزگارى اندك نباشد. مژده باد مغفرت الهى و فضل او و اين همان گفته خداوند است: «شيطان شما را از نادارى مى ترساند و به زشتى فرمان مى دهد و خداوند به شما وعده آمرزش و فضل مى دهد.»
۱.تفسير العيّاشي: 1 / 150 / 495.
الإمام الصادق عليه السلام:إنَّ اللّهَ إذا أرادَ بِعَبدٍ خَيرًا نَكَتَ في قَلبِهِ نُكتَةً بَيضاءَ، وفَتَحَ مَسامِعَ قَلبِهِ، ووَكَّلَ بِهِ مَلَكًا يُسَدِّدُهُ، وإذا أرادَ بِعَبدٍ سوءًا نَكَتَ في قَلبِهِ نُكتَةً سَوداءَ وشَدَّ عَلَيهِ مَسامِعَ قَلبِهِ، ووَكَّلَ بِهِ شَيطانًا يُضِلُّهُ. ثُمَّ تَلا هذِهِ الآيَةَ: «فَمَن يُرِدِ اللّهُ أن يَهدِيَهُ يَشرَح صَدرَهُ لِلإِسلامِ و مَن يُرِد أن يُضِلَّهُ يَجعَل صَدرَهُ ضَيِّقًا حَرَجًا» الآية ۱۲.
امام صادق عليه السلام:هرگاه خداوند خير بنده اى را بخواهد، نقطه سپيدى در دلش نقش مى زند و گوشهاى دلش را مى گشايد و فرشته اى را بر او مى گمارد، تا او را استوار بدارد و اگر بدى بنده اى را بخواهد، نقطه سياهى در دلش رسم مى كند و گوشهاى دلش را مى بندد و شيطانى را بر او مى گمارد تا گمراهش كند. سپس [حضرت] اين آيه را تلاوت كرد. «پس كسى را كه خدا بخواهد به راه آورد، دلش را پذيراى اسلام مى كند و هر كس را بخواهد گمراه كند، دلش را سخت تنگ گرداند» .
الإمام عليّ عليه السلام:إنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله سَأَلَ رَبَّهُ سُبحانَهُ لَيلَةَ المِعراجِ فَقالَ:. يا رَبِّ ما ميراثُ الجوعِ؟ قالَ: الحِكمَةُ، وحِفظُ القَلبِ، والتَّقَرُّبُ إلَيَّ، والحُزنُ الدّائِمُ، وخِفَّةُ المُؤنَةِ بَينَ النّاسِ، وقَولُ الحَقِّ، ولا يُبالي عاشَ بِيُسرٍ أم بِعُسرٍ.
يا أحمَدُ، إنَّ العَبدَ إذا جاعَ بَطنُهُ وحَفِظَ لِسانَهُ عَلَّمتُهُ الحِكمَةَ، وإن كانَ كافِرًا تَكونُ حِكمَتُهُ حُجَّةً عَلَيهِ ووَبالاً، وإن كانَ مُؤمِنًا تَكونُ حِكمَتُهُ لَهُ نورًا وبُرهانًا وشِفاءً ورَحمَةً، فَيَعلَمُ ما لَم يَكُن يَعلَمُ ويُبصِرُ ما لَم يَكُن يُبصِرُ، فَأَوَّلُ ما اُبَصِّرُهُ عُيوبُ نَفسِهِ حَتّى يَشغَلَ بِها عَن عُيوبِ غَيرِهِ، واُبَصِّرُهُ دَقائِقَ العِلمِ حَتّى لا
امام على عليه السلام:پيامبر در شب معراج از پروردگار سبحان پرسيد:. پروردگارا! دستآورد گرسنگى چيست؟ فرمود: حكمت و نگهدارى دل و نزديكى به من و اندوه هميشگى و سبكبارى در ميان مردم و گفتار راست و بى اعتنايى به كم و زياد زندگى. اى احمد! هرگاه بنده شكمش گرسنه ماند و زبانش را حفظ كرد، به وى حكمت مى آموزم. اگر كافر باشد، حكمتش حجت و وبال بر او خواهد بود و اگر مؤمن باشد، حكمتش مايه روشنى و برهان و شفا و رحمتش خواهد شد، پس آنچه را ندانسته خواهد دانست و آنچه را نديده خواهد ديد و نخستين چيزى كه بر آن بينايش مى كنم، عيبهاى خود اوست تا با اشتغال به آنها، از عيبهاى ديگران فارغ باشد و دقايق دانش را به او مى نمايانم، تا شيطان به درونش راه نيابد.
۱.إرشاد القلوب: 199 و 200 و 205.
عنه عليه السلام:الشَّهَواتُ مَصائِدُ الشَّيطانِ ۱.
امام على عليه السلام:شهوتها دامهاى شيطان اند.
۱.غرر الحكم: 583.
عنه عليه السلام:إنَّما بَدءُ وُقوعِ الفِتَنِ أهواءٌ تُتَّبَعُ. فَهُنالِكَ يَستَولِي الشَّيطانُ عَلى أولِيائِهِ، ويَنجُو الَّذينَ سَبَقَت لَهُم مِنَ اللّهِ الحُسنى ۱.
امام على عليه السلام:آغاز پيدايش فتنه ها، هوسهايى دنبال شده است. در آنجاست كه شيطان بر دوستانش مسلط مى شود و كسانى كه لطف الهى بر آنها پيشى گرفته، نجات مى يابند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 50.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۱٬۳۰۳