فیلترها
نتایج جستجو برای «بینوایان»: ۵۵ حدیث
فیلترها
فیلترها
کتاب
موضوع
معصوم
طول حدیث
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعا ـ: اى روزى رسانِ تنگ دستان، و اى رحم كننده بر بينوايان!
۱.الكافي: ج 2 ص 552 ح 7.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +1 مورد دیگر
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّما جُعِلَ هذَا الأَضحى لِتَتَّسِعَ مَساكينُكُم مِنَ اللَّحمِ، فَأَطعِموهُم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قربانى، براى آن واجب شده است كه بينوايان، از گوشت به وسعت و نوا برسند (از گوشت، سير شوند). پس به آنان بخورانيد.
۱.علل الشرائع: ص 437 ح 1.
مقاتل الطالبيّين عن أبي عبيدة وخلف الأحمر:إنَّ هذِهِ الأَبياتِ قيلَت في عَلِيِّ بنِ الحُسَينِ الأَكبَرِ:
لَم تَرَ عَينٌ نَظَرَت مِثلَهُمِن مُحتَفٍ يَمشي ومِن ناعِلِ
يُغلي نَئِيَّ اللَّحمِ حَتّى إذاأنضَجَ لَم يُغلِ عَلَى الآكِلِ
كانَ إذا شُبَّت لَهُ نارُهُأوقَدَها بِالشَّرَفِ القابِلِ
كَيما يَراها بائِسٌ مُرمِلٌ ۱أو فَردُ حَيٍّ لَيسَ بِالآهِلِ
أعنِي ابنَ لَيلى ذَا السَّدى ۲ وَالنَّدىأعنِي ابنَ بِنتِ الحَسَبِ الفاضِلِ
لا يُؤثِرُ الدُّنيا عَلى دينِهِولا يَبيعُ الحَقَّ بِالباطِلِ ۳
مقاتل الطالبيّينـ به نقل از ابو عبيده و خَلَف احمر ـ: اين شعرها در باره على اكبر، فرزند امام حسين عليه السلام، سروده شده است:
هيچ چشمى مانند او را نديده استدر ميان همه روندگان پابرهنه يا با كفش
به هنگام احسان، گوشت را خوب مى پزدو به آسانى نزد خورندگان مى نهد
هنگامى كه آتش را برايش مى افروزندآن را به گونه اى با كرامت، روشن مى كند
بينوايان و درماندگان ببينندو نيز هر فرد زنده غريبى كه اين خانه را نمى شناسد [و براى استفاده كردن بيايد].
مقصودم فرزند ليلاست، نيكِ داراى سخاوت و بخششمقصودم فرزند دختر شرف و فضل است.
دنيا را بر دينش مقدّم نمى داردو حق را به باطل نمى فروشد.
المِنهالُ بنُ عَمرٍو:سَأَلتُ عَبدَ اللّهِ بنَ مُحَمَّدِ بنِ عَلِيٍّ وعَلِيَّ بنَ الحُسَينِ عَنِ الخُمسِ، فَقالَ: هُوَ لَنا، فَقُلتُ لِعَلِيٍّ: إنَّ اللّهَ يَقولُ: «وَاليَتامى وَالمَساكينِ وَابنِ السَّبيلِ» فَقالَ: يَتامانا ومَساكينِنا ۱.
منهال بن عمرو:از عبداللّه بن محمّد بن على و على بن الحسين درباره خمس پرسيدم، فرمود: آن متعلق به ماست. به على عرض كردم: (امّا) خداوند مى فرمايد: «و براى يتيمان و بينوايان و در راه ماندگان». گفت: مقصود يتيمان و بينوايان ماست.
۱.تفسير الطبريّ: 6 / الجزء 10 / 8.
الإمام الكاظم عليه السلام:وإنَّما جَعَلَ اللّهُ هذَا الخُمسَ خاصَّةً لَهُم دونَ مَساكينِ النّاسِ وأبناءِ سَبيلِهِم، عِوَضًا لَهُم مِن صَدَقاتِ النّاسِ، تَنزيهًا مِنَ اللّهِ لَهُم لِقَرابَتِهِم بِرَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وكَرامَةً مِنَ اللّهِ لَهُم عَن أوساخِ النّاسِ، فَجَعَلَ لَهُم خاصَّةً مِن عِندِهِ ما يُغنيهِم بِهِ عَن أن يُصَيِّرَهُم في مَوضِعِ الذُّلِّ وَالمَسكَنَةِ ۱.
امام كاظم عليه السلام:خداوند در حقيقت اين خمس را مختصّ آنان قرار داد و نه براى بينوايان و در راه ماندگان ساير مردم و اين براى آنها به جاى صدقات مردم است [كه بر سادات حرام گرديده] و براى آن است كه خداوند خواسته است ايشان را به سبب خويشاونديشان با رسول خدا صلى الله عليه و آله از چركهاى [اموال]مردم [يعنى صدقات و زكات]پاك گرداند و بدين وسيله كرامتشان بخشد؛ لذا مال مخصوصى را از جانب خود براى آنان مقررّ داشت تا به واسطه آن بى نياز شوند و در معرض خوارى و درويشى قرار نگيرند.
۱.الكافي: 1 / 540 / 4 عن حمّاد بن عيسى عن بعض أصحابنا.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّما جُعِلَ هذَا الأَضحى لِتَتَّسِعَ مَساكينُكُم مِنَ اللَّحمِ، فَأَطعِموهُم ۱.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قربانى براى آن واجب شده است كه بينوايان، از گوشت به وسعت و نوا برسند (از گوشت سير شوند)، پس به آنان بخورانيد.
۱.علل الشرائع: 437 / 1 عن إسماعيل بن مسلم عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام، ويمكن أن يكون «لتشبع مساكينكم».
تذكرة الخواصّ عن الإمام الحسين عليه السلامـ لِلفَرَزدَقِ الشّاعِرِ ـ: يا فَرَزدَقُ، إنَّ هؤُلاءِ قَومٌ لَزِموا طاعَةَ الشَّيطانِ وتَرَكوا طاعَةَ الرَّحمنِ، وأظهَرُوا الفَسادَ فِي الأَرضِ، وأبطَلُوا الحُدودَ، وشَرِبُوا الخُمورَ، وَاستَأثَروا في أموالِ الفُقَراءِ وَالمَساكينِ، وأنَا أولى مَن قامَ بِنُصرَةِ دينِ اللّهِ وإعزازِ شَرعِهِ وَالجِهادِ في سَبيلِهِ، لِتَكونَ «كَلِمَةُ اللَّهِ هِىَ الْعُلْيَا» ۱ . ۲
تذكرة الخواصـ از امام حسين عليه السلام (خطاب به فرزدق شاعر) ـ: اى فَرَزدَق! اين قوم، به اطاعت از شيطان چسبيدند و اطاعت خداى رحمان را وا نهادند و فساد را در زمين، آشكار كردند و حدود الهى را باطل نمودند و شراب نوشيدند و اموال فقيران و بينوايان را از آنِ خود كردند. من، سزاوارترين كس به قيام براى يارى دين خدا و عزّت بخشيدن به آيين او و جهاد در راه او هستم تا «فرمان خدا، والاترين باشد» .
المناقب:سُئِلَ الحُسَينُ عليه السلام: لِمَ افتَرَضَ اللّهُ عز و جلعَلَى عَبيدِهِ الصَّومَ؟ قالَ: لِيَجِدَ الغَنِيُّ مَسَّ الجوعِ، فَيَعودَ بِالفَضلِ عَلَى المَساكينِ. ۱
المناقب، ابن شهرآشوب:از امام حسين عليه السلام سؤال شد: چرا خداى عز و جلروزه را بر بندگانش واجب كرده است؟
فرمود: «تا توانگر، مزه گرسنگى را بچشد و زيادى مالش را به بينوايان بدهد».
۱.المناقب لابن شهرآشوب: ج 4 ص 68، بحار الأنوار: ج 96 ص 375 ح 62.
تفسير العيّاشي عن مسعدة بن صدقة:مَرَّ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام بِمَساكينَ قَد بَسَطوا كِساءً لَهُم، فَأَلقَوا عَلَيهِ كِسَرا فَقالوا: هَلُمَّ يَابنَ رَسولِ اللّهِ!
فَثَنى وَرِكَهُ فَأَكَلَ مَعَهُم، ثُمَّ تَلا: «إنَّ اللّهَ لا يُحِبُّ المُستَكبِرينَ» ۱، ثُمَّ قالَ: قَد أجَبتُكُم فَأَجيبوني.
قالوا: نَعَم يَابنَ رَسولِ اللّهِ ونُعمى عَينٍ ۲. فَقاموا مَعَهُ حَتّى أتَوا مَنزِلَهُ. فَقالَ[عليه السلام]لِلرَّبابِ: أخرِجي ما كُنتِ تَدَّخِرينَ. ۳
تفسير العيّاشىـ به نقل از مسعدة بن صدقه ـ: امام حسين عليه السلام بر بينوايانى گذشت كه عباى خود را گسترده بودند و تكّه نانى بر آن گذاشته بودند. گفتند: بفرما، اى فرزند پيامبر خدا!
امام حسين عليه السلام هم بر زمين نشست و با آنان، غذا خورد و سپس، تلاوت كرد: « «خداوند، مستكبران را دوست ندارد» ».
سپس فرمود: «من دعوت شما را اجابت كردم، شما هم دعوت مرا اجابت كنيد».
گفتند: چشم. حتما، اى فرزند پيامبر خدا! با او برخاستند و به خانه اش آمدند. امام عليه السلام هم به [همسرش] رُباب فرمود: «آنچه دارى، بياور».
۱.الآية في سورة النحل: 23، ولفظها «إِنَّهُو لاَ يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِينَ».
۲.في المصدر: «وتعمى عين»، والصواب ما أثبتناه. قال ابن منظور: نُعمَة العين: قُرّتُها، والعرب تقول: نَعْمَ ونُعْمَ عينٍ ونُعمَةُ عينٍ ونَعمَةَ عينٍ ونِعمَةَ عينٍ ونُعمى عينٍ. (لسان العرب: ج 12 ص 581 «نعم»).
۳.تفسير العيّاشي: ج 2 ص 257 ح 15، بحار الأنوار: ج 44 ص 189 ح 1؛ تاريخ دمشق: ج 14 ص 181 عن محمّد بن عمرو بن حزم نحوه.
المناقب:مَرَّ [الحُسَينُ عليه السلام] بِمَساكينَ وهُم يَأكُلونَ كِسَرا لَهُم عَلى كِساءٍ، فَسَلَّمَ عَلَيهِم فَدَعَوهُ إلى طَعامِهِم، فَجَلَسَ مَعَهُم، وقالَ: لَولا أنَّهُ صَدَقَةٌ لَأَكَلتُ مَعَكُم.
ثُمَّ قالَ: قوموا إلى مَنزِلي. فَأَطعَمَهُم وكَساهُم وأمَرَ لَهُم بِدَراهِمَ. ۱
المناقب، ابن شهرآشوب:امام حسين عليه السلام بر بينوايانى گذشت كه تكّه نانى نهاده بر عبايشان را مى خوردند. امام عليه السلام به آنان سلام داد. ايشان هم او را به غذا دعوت كردند. امام عليه السلام با آنان نشست و فرمود: «اگر صدقه [و بر ما اهل بيت، حرام]نبود، با شما مى خوردم».
سپس فرمود: «با من به خانه ام بياييد».
به آنان غذا و لباس داد و فرمان داد تا چند درهمى به آنها بدهند.
۱.المناقب لابن شهرآشوب: ج 4 ص 66، بحار الأنوار: ج 44 ص 191 ح 3.
حلية الأولياء بإسناده عن الحسين بن عليّ عليه السلام:رَأَيتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله قامَ خَطيبا عَلى أصحابِهِ فَقالَ: أيُّهَا النّاسُ، كَأَنَّ المَوتَ فيها عَلى غَيرِنا كُتِبَ، وكَأَنَّ الحَقَّ فيها عَلى غَيرِنا وَجَبَ، وكَأَنَّ الَّذي نُشَيِّعُ مِنَ الأَمواتِ سَفرٌ عَمّا قَليلٍ إلَينا راجِعونَ، نَأكُلُ تُراثَهُم كَأَنَّنا مُخَلَّدونَ بَعدَهُم، قَد نَسينا كُلَّ واعِظَةٍ، وأمِنّا كُلَّ جائِحَةٍ.
طوبى لِمَن شَغَلَهُ عَيبُهُ عَن عُيوبِ النّاسِ. طوبى لِمَن طابَ مَكسَبُهُ، وصَلُحَت سَريرَتُهُ، وحَسُنَت عَلانِيَتُهُ، وَاستَقامَت طَريقَتُهُ. طوبى لِمَن تَواضَعَ للّهِِ مِن غَيرِ مَنقَصَةٍ، وأنفَقَ مِمّا جَمَعَهُ مِن غَيرِ مَعصِيَةٍ، وخالَطَ أهلَ الفِقهِ وَالحِكمَةِ، ورَحِمَ أهلَ
حلية الأولياءـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: پيامبر خدا را ديدم كه به سخن براى يارانش ايستاد و فرمود: «اى مردم! گويى كه مرگ بر غير ما نوشته شده است. گويى كه حقّ آن، بر غيرِ ما واجب شده است. گويى مردگانى را كه تشييع مى كنيم، مسافرند و به زودى به سوى ما باز مى گردند. ميراثشان را چنان مى خوريم كه گويى پس از آنان، هميشه مى مانيم. هر عبرتى را از ياد برده ايم و خود را از هر هلاك كننده اى، ايمن مى پنداريم.
خوشا به حال كسى كه عيب خودش، او را از پرداختن به عيب هاى مردم، باز داشته است!
خوشا به حال كسى كه كسبش پاك، درونش به سامان، بُرونش نيكو و راهش راست است!
خوشا به حال كسى كه براى خدا فروتنى مى كند، بى آن كه كاستى پذيرد و از آنچه بدون گناهْ گِرد آورده است، انفاق مى كند و با ژرفكاروان در
۱.حلية الأولياء: ج 3 ص 202 عن محمّد بن جعفر عن أبيه الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام وراجع: مسند الشهاب: ج 1 ص 358 ح 614.
البداية والنهاية عن السريّ بن يحيى:قالَ لُقمانُ عليه السلام لاِبنِهِ: يا بُنَيَّ، إنَّ الحِكمَةَ أجلَسَتِ المَساكينَ مَجالِسَ المُلوكِ. ۱
البداية والنهايةـ به نقل از سَرىّ بن يحيى ـ: لقمان به پسرش گفت: «اى پسرم! حكمت، بينوايان را در جايگاه هاى پادشاهان مى نشانَد».
۱.البداية والنهاية: ج 2 ص 127، الدرّ المنثور: ج 6 ص 518.
الاختصاص عن الأوزاعيّـ فيما قالَ لُقمانُ عليه السلام لاِبنِهِ ـ: يا بُنَيَّ، جاوِرِ المَساكينَ وَاخصُصِ الفُقَراءَ وَالمَساكينَ مِنَ المُسلِمينَ. ۱
الاختصاصـ به نقل از اَوزاعى، درباره آنچه لقمان به پسرش گفت ـ: اى پسرم! با بينوايان، همسايگى كن؛ بويژه با ناداران و بينوايان مسلمان.
۱.الاختصاص: ص 337، بحار الأنوار: ج 13 ص 428.
الاختصاص عن الأوزاعيّ:إنَّ لُقمانَ الحَكيمَ ـ رَحِمَهُ اللّهُ ـ لَمّا خَرَجَ مِن بِلادِهِ نَزَلَ بِقَريَةٍ بِالمَوصِلِ يُقالُ لَها: كومليسُ ۱، فَلَمّا ضاقَ بِها ذَرعُهُ، وَاشتَدَّ بِها غَمُّهُ، ولَم يَكُن بِها أحَدٌ يُعينُهُ عَلى أمرِهِ، أغلَقَ البابَ وأدخَلَ ابنَهُ يَعِظُهُ، فَقالَ:
يا بُنَيَّ، إنَّ الدُّنيا بَحرٌ عَميقٌ، هَلَكَ فيها بَشَرٌ كَثيرٌ، تَزَوَّد مِن عَمَلِها، وَاتَّخِذ سَفينَةً حَشوُها تَقوَى اللّهِ، ثُمَّ اركَب لُجَجَ الفُلكِ تَنجو، وإنّي لَخائِفٌ أن لا تَنجُوَ. يا بُنَيَّ، السَّفينَةُ إيمانٌ، وشِراعُهَا التَّوَكُّلُ، وسُكّانُهَا الصَّبرُ، ومَجاذيفُهَا الصَّومُ وَالصَّلاةُ وَالزَّكاةُ. يا بُنَيَّ، مَن رَكِبَ البَحرَ مِن غَيرِ سَفينَةٍ غَرِقَ.
يا بُنَيَّ، أقِلَّ الكَلامَ،
الاختصاصـ به نقل از اَوزاعى ـ: لقمان حكيم عليه السلام وقتى كه از سرزمين خود بيرون رفت، در موصل ـ كه به آن كومليس گفته مى شد ـ فرود آمد. وقتى كه در كارش در ماند و اندوهش شدّت گرفت و كسى هم نبود كه او را در انجام دادن كارش كمك كند، پسرش را به خانه برد و در را بر روى خود بست و او را پند داد و گفت: «پسرم! دنيا، درياى عميقى است كه انسان هاى بسيارى در آن هلاك شده اند. از عمل در آن، توشه بر گير، و كشتى اى را بر گير كه مسافر آن، پَروامندى از خدا باشد. سپس سوار بر كشتى، به اعماق دريا برو، تا نجات يابى، و من نگرانم كه نجات نيابى. پسرم! كشتى [نجات،]ايمان است، و بادبان آن توكّل، و ساكنان آن شكيبايى، و پاروهايش روزه و نماز و زكات. پسرم! هر كه بدون كشتى وارد دريا شود، غرق مى گردد.
پسرم! سخن اندك بگو، و
کلیدواژهها حکمت های جامع
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعا ـ: اى روزى رسانِ تنگ دستان، و اى رحم كننده بر بينوايان!
۱.الكافي: ج 2 ص 552 ح 7 عن أبي سعيد المكاري و غيره عن الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 31 ص 443.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى روزى رسانِ تنگ دستان، اى رحم كننده بر بينوايان، اى سرپرست مؤمنان، اى داراى نيروى استوار! بر محمّد و خاندان او درود فرست.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن بَنى مَسكَنا فَليَذبَح كَبشا سَمينا، وَليُطعِم لَحمَهُ المَساكينَ، ثُمَّ يَقولُ: «اللّهُمَّ ادحَر عَنّي مَرَدَةَ الجِنِّ وَالإِنسِ وَالشَّياطينِ، وبارِك لَنا في بُيوتِنا» إلّا اُعطِيَ ما سَأَلَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس خانه اى مى سازد، گوسفند چاقى قربانى كند و گوشت آن را به بينوايان بدهد. سپس بگويد: «پروردگارا! سركشانِ جنّ و اِنس و شياطين را از من بِران و اين خانه را براى ما مبارك گردان». اگر چنين كند، آنچه خواسته است، بدو عطا مى كنند.
۱.الكافي: ج 6 ص 299 ح 2 عن السكوني عن الإمام الصادق عليه السلام، بحارالأنوار: ج 76 ص 158 ح 4.
کلیدواژهها برکتحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های مربوط به جهان و انسانعوامل برکت خانه +1 مورد دیگر
تاريخ دمشق عن ابن عبّاس:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: إنَّ لِلمَساكينِ دَولَةً.
قيلَ: يا رَسولَ اللّهِ، وما دَولَتُهُم؟
قالَ: إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ قيلَ لَهُم: اُنظُروا مَن أطعَمَكُم فِي اللّهِ لُقمَةً أو كَساكُم ثَوبا أو سَقاكُم شَربَةً فَأَدخِلوهُ الجَنَّةَ. ۱
تاريخ دمشقـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر خدا فرمود: «براى بينوايان هم، دولتى و نوبتِ گشايشى است».
گفتند: دولت آنان چيست، اى پيامبر خدا؟
فرمود: «چون روز قيامت شود، به آنان مى گويند: بنگريد، هر كس را كه در راه خدا به شما طعام يا پوشاكى داده و يا سيرابتان كرده است، به بهشت ببريد».
۱.تاريخ دمشق: ج 14 ص 99 ح 3395.
الإمام الرضا عن آبائه عن الإمام عليّ عليهم السلام:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله خَطَبَنا ذاتَ يَومٍ فَقالَ:
أيُّهَا النّاسُ، إنَّهُ قَد أقبَلَ إلَيكُم شَهرُ اللّهِ بِالبَرَكَةِ وَالرَّحمَةِ وَالمَغفِرَةِ، شَهرٌ هُوَ عِندَ اللّهِ أفضَلُ الشُّهورِ، وَأيّامُهُ أفضَلُ الأَيّامِ، ولَياليهِ أفضَلُ اللَّيالي، وساعاتُهُ أفضَلُ السّاعاتِ.
هُوَ شَهرٌ دُعيتُم فيهِ إلى ضِيافَةِ اللّهِ، وجُعِلتُم فيهِ مِن أهلِ كَرامَةِ اللّهِ، أنفاسُكُم فيهِ تَسبيحٌ، ونَومُكُم فيهِ عِبادَةٌ، وعَمَلُكُم فيهِ مَقبولٌ، ودُعاؤُكُم فيهِ مُستَجابٌ.
فَاسأَلُوا اللّهَ رَبَّكُم بِنِيّاتٍ صادِقَةٍ وقُلوبٍ طاهِرَةٍ أن يُوَفِّقَكُم لِصِيامِهِ وتِلاوَةِ كِتابِهِ؛ فَإِنَّ الشَّقِيَّ مَن حُرِمَ غُفرانَ اللّهِ في هذَا
امام رضا عليه السلامـ به نقل از پدرانش عليهم السلام، از امام على عليه السلام ـ: روزى، پيامبر خدا براى ما خطبه خواند و فرمود: «اى مردم! همانا ماه خدا، همراه با بركت و رحمت و آمرزش، به شما روى آورده است؛ ماهى كه نزد خدا برترينِ ماه هاست و روزهايش برترينِ روزها، شب هايش برترينِ شب ها و ساعاتش برترينِ ساعات است.
آن، ماهى است كه در آن به ميهمانى خدا دعوت شده ايد و از شايستگانِ كرامت خداوند، قرار داده شده ايد. نَفَس هايتان در آن، تسبيح، خوابتان در آن، عبادت، عملتان در آن، پذيرفته و دعايتان در آن، مورد اجابت است.
پس با نيّت هاى راست و دل هاى پاك، از پروردگارتان بخواهيد تا براى روزه دارىِ آن و تلاوت كتاب خويش، توفيقتان دهد؛ چرا كه بدبخت، كسى است كه در اين ماه بزرگ، از آمرزش خداوند، محروم بماند.
۱.فضائل الأشهر الثلاثة: ص 77 ح 61 عن الحسن بن عليّ بن فضّال، بحار الأنوار: ج 96 ص 356 ح 25.
کلیدواژهها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیآماده کردن مردم برای میهمانی خدا +1 مورد دیگر
عنه صلى الله عليه و آله:رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ اِستَكثِروا فيهِ مِنَ التَّهليلِ وَالتَّكبيرِ وَالتَّحميدِ وَالتَّمجيدِ وَالتَّسبيحِ، وهُوَ رَبيعُ الفُقَراءِ، وإنَّما جَعَلَ اللّهُ الأَضحى لِتَشبَعَ المَساكينُ مِنَ اللَّحمِ، فَأَظهِروا مِن فَضلِ ما أنعَمَ اللّهُ بِهِ عَلَيكُم عَلى عِيالاتِكُم وجيرانِكُم، وأحسِنوا جِوارَ نِعَمِ اللّهِ عَلَيكُم، وواصِلوا إخوانَكُم، وأطعِمُوا الفُقَراءَ وَالمَساكينَ مِن إخوانَكُم؛ فَإِنَّهُ مَن فَطَّرَ صائِما فَلَهُ مِثلُ أجرِهِ مِن غَيرِ أن يَنقُصَ مِن أجرِهِ شَيئا، وسُمِّيَ شَهرُ رَمَضانَ شَهرَ العِتقِ؛ لِأَنَّ للّهِِ في كُلِّ يَومٍ ولَيلَةٍ سِتَّمِئَةِ عَتيقٍ، وفي آخِرِهِ مِثلَ ما أعتَقَ فيما مَضى. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ماه رمضان، ماه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ است. در آن، «لا إله إلّا اللّه» و تكبير و حمد و تمجيد و تسبيح، بسيار بگوييد. آن، بهار تنگ دستان است. خداوند، عيد قربان را قرار داده تا بينوايان، از گوشت، سير شوند.
از فضل نعمت هايى كه خداوند به شما داده است، بر خانواده و همسايگانتان آشكار كنيد. با نعمت هاى خداوند كه نزد شماست، خوبْ همجوارى كنيد. به برادرانتان برسيد و برادران فقير و بينواى خود را غذا بدهيد، كه همانا هر كسْ روزه دارى را افطارى دهد، پاداشى همانند او دارد، بى آن كه از پاداش روزه دار، چيزى كاسته شود. ماه رمضان را «ماه آزاد كردن» ناميده اند؛ چون خداوند در هر روز و شب [اين ماه]، ششصد آزادشده دارد و در پايان آن نيز به اندازه همه آنان كه در گذشته آزاد كرده،
۱.النوادر للأشعري: ص 17 ح 2 عن إسماعيل بن أبي زياد عن الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 96 ص 381 ح 6.
کلیدواژهها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیکارهایی که بر استحباب آنها تاکید شده است +1 مورد دیگر
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۵۵