امام على عليه السلامـ از سخن ايشان در هنگام تلاوت اين آيه: «و در آنها، هر بامداد و شامگاه، مردانى نيايش مى كنند كه نه تجارتى و نه داد و ستدى، آنان را از ياد خدا باز نمى دارد» » ـ: خداوندِ پاك و والا، ياد [خود] را جلا دهنده دل ها قرار داد، به طورى كه به سبب آن، دل هاى ناشنوا، شنوا، و دل هاى نابينا، بينا، و دل هاى سركش، رام مى شوند. خداوند ـ كه نعمت هايش گران سنگ است ـ، در هر برهه اى و در هر دوره اى، همواره بندگانى داشته كه با آنان، در ژرفاى انديشه شان نجوا كرده، و در اندرون خِردهايشان، با ايشان سخن گفته است و در نتيجه، نور بيدارى، در چشم و گوش و دل هاى آنان، فروزان گشته بوده است. [آنان]روزهاى خدا را [به مردم]يادآور مى شدند و از مقام او مى ترسانيدند، چونان راه نمايان در بيابان ها كه هر كس

امام على عليه السلامـ از سخن ايشان در هنگام تلاوت اين آيه: «و در آنها، هر بامداد و شامگاه، مردانى نيايش مى كنند كه نه تجارتى و نه داد و ستدى، آنان را از ياد خدا باز نمى دارد» » ـ: خداوندِ پاك و والا، ياد [خود] را جلا دهنده دل ها قرار داد، به طورى كه به سبب آن، دل هاى ناشنوا، شنوا، و دل هاى نابينا، بينا، و دل هاى سركش، رام مى شوند. خداوند ـ كه نعمت هايش گران سنگ است ـ، در هر برهه اى و در هر دوره اى، همواره بندگانى داشته كه با آنان، در ژرفاى انديشه شان نجوا كرده، و در اندرون خِردهايشان، با ايشان سخن گفته است و در نتيجه، نور بيدارى، در چشم و گوش و دل هاى آنان، فروزان گشته بوده است. [آنان] روزهاى خدا را [به مردم] يادآور مى شدند و از مقام او مى ترسانيدند، چونان راه نمايان در بيابان ها كه هر كس

حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از محمد بن جمهور، از فَضالة بن ايّوب، از حسين بن عثمان، از ابو ايّوب، از محمد بن مسلم روايت كرده است كه گفت: از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ: «الَّذينَ قالُوا رَبُّنا اللّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا» ، يعنى:«به درستى كه آنان كه گفتند كه: پروردگار ما، خداى به حقّ است، پس استقامت به هم رسانيدند» (كه بر اين اعتقاد راست ايستادند. و اصلاً منحرف نگشتند). و حضرت صادق عليه السلام فرمود: «يعنى مستقيم شدند بر ائمّه عليهم السلام و اقرار به ايشان و متابعت ايشان يك به يك به ترتيب «تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ ألاّ تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتى كُنْتُمْ تُوعَدُونَ» ۱، يعنى: فرود مى آيند بر ايشان فرشتگان (در نزد

على بن محمد، از صالح بن ابى حمّاد و چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد و غير ايشان به سندهاى مختلف روايت كرده اند در باب حجت آوردن امير المؤمنين عليه السلام بر عاصم بن زياد در هنگامى كه عبا پوشيده بود و جامه هاى نرم و نازك را ترك كرده بود، و برادرش ربيع بن زياد شكايت او را به امير المؤمنين عليه السلام نمود، و عرض كرد كه: به اين سبب اهل خود را غمناك و فرزندانش را اندوهناك ساخته. امير المؤمنين عليه السلام فرمود كه:«عاصم بن زياد را به نزد من آوريد». پس او را آوردند، چون حضرت او را ديد، در روى او رو ترش فرمود و فرمود كه: «آيا از اهل خود شرم نكردى؟ آيا بر فرزندان خود رحم نكردى؟ آيا خدا را چنان پنداشته اى كه چيزهاى پاكيزه را براى تو حلال كرده و ناخوش دارد كه تو از آنها فراگيرى؟ تو در نزد خدا

امام على عليه السلام ـاز گفتار ايشان، هنگام تلاوت اين آيات: «در آن خانه ها، هر بامداد و شامگاه، او را نيايش مى كنند؛ مردانى كه نه تجارت و نه دادوستدى، ايشان را از ياد خدا، باز نمى دارد» ـ: خداى پاك و بلندمرتبه ـ، ياد [خويش]را روشنى بخش دل ها قرار داده است، گوش هاى سنگين شده دل ها، با ياد خدا، شنوا مى شوند و چشم هاى كم سو (/ كور) گشته آنها به وسيله آن، بينا مى گردند و دل هاى خيره سر [و سركش] به واسطه آن، رام مى شوند. همواره، براى خداوند ـ كه نعمت هايش گران بهاست ـ، در هر بُرهه اى از زمان و در فاصله هاى زمانى ميان بعثت پيامبران، بندگانى بوده كه در انديشه هايشان، با آنانْ نجوا مى كرده است و در درون خِردهايشان، با ايشانْ سخن مى گفته است و بدين سبب، چشم ها و گوش ها و دل هايشان، از نور

الكافىـ به نقل از صالح بن ابى حمّاد و احمد بن محمّد، از امام على عليه السلام، در دليل آورى اش بر عاصم بن زياد، آنگاه كه جامه معمول را رها كرد و عَبا [ى زهد] را به بَر افكند و برادرش ربيع بن زياد از وى شكايت آورد كه زن و فرزندش را با اين كار، به اندوه افكنده است ـ -:عاصم بن زياد را نزد من احضار كنيد! و چون او نزدش آورده شد، با نگريستن در وى، چهره اش در هم شد و به او فرمود: «آيا از خانواده ات شرم نكردى؟ آيا بر فرزندت رحم نياوردى؟ آيا گمان مى كنى خداوند، با آن كه پاكيزه ها را بر تو حلال فرموده، استفاده ات از آنها را ناپسند شمرده است؟ تو براى خدا اين قدر منزلت ندارى! آيا خدا نيست كه مى فرمايد: «و زمين را براى آدميان بنهاد. در آن، ميوه هاست و خرمابُن هاى غلافدار» ؟ آيا همو نيست كه مى فرمايد:

تفسير القمّى:سخن خدا كه: «و در آن جا هر صبح و شام، روزى شان آماده است» ، يعنى در بهشت هاى دنيا كه ارواح مؤمنان به آن جا منتقل مى شوند. در بهشت هاى جاويدان، صبح و شامى نيست. [در باره] سخن خدا كه: «فراپيش آنان، برزخى است، تا روزى كه برانگيخته شوند» ، امام صادق عليه السلام فرمود: «برزخ، همان قبر است و آن، پاداش و كيفرى است در فاصله ميان دنيا و آخرت». دليل ديگر آن نيز اين سخن امام كاظم عليه السلام است كه: «به خدا سوگند، تنها ترس و نگرانى براى شما، از برزخ است». [در باره] سخن خداى عز و جل كه: «هرگز كسانى را كه در راه خدا كشته شده اند، مرده مپندار؛ بلكه زنده اند و نزد پروردگارشان روزى داده مى شوند. به آنچه خدا از فضل خود به ايشان عطا كرده است، شادمان اند و به كسانى كه پىِ ايشان اند و هنوز به

الكافى از صالح بن ابى حمّاد و احمد بن محمّد از امام على عليه السلام ـ در دليل آورى اش بر عاصم بن زيد، آن گاه كه جامه معمول رها كرد و عَبا [ى زهد]به بَر افكند و برادرش ربيع بن زياد از وى شكايت آورد كه زن و فرزندش را با اين كار به اندوه افكنده است ـ:الكافى از صالح بن ابى حمّاد و احمد بن محمّد از امام على عليه السلام ـ در دليل آورى اش بر عاصم بن زيد، آن گاه كه جامه معمول رها كرد و عَبا [ى زهد]به بَر افكند و برادرش ربيع بن زياد از وى شكايت آورد كه زن و فرزندش را با اين كار به اندوه افكنده است ـ: عاصم بن زياد را نزد من احضار كنيد! ـ و چون او نزدش آورده شد، با نگريستن در وى چهره اش در هم شد و به او فرمود: ـ آيا از خانواده ات شرم نكردى؟ آيا بر فرزندت رحم نياوردى؟ آيا گمان مى كنى خداوند با آن كه

ثواب الأعمالـ به نقل از ابو هريره و عبد اللّه بن عبّاس ـ: پيامبر خدا فرمود: «هر كس وكالت دعواى ستمگرى را به عهده گيرد يا او را در دعوايش كمك كند، فرشته مرگ با مژده لعنت خدا و آتش دوزخ، بر او فرود مى آيد؛ آتشى كه در آن جاويدان خواهد بود، و اين، چه بد سرنوشتى است! هر كس براى زمامدارى ستمگر، در نيازى كرنش كند، همدم او در آتش است. هر كس زمامدارى را به جور (ستمگرى) راه نمايى كند، با هامان (وزير فرعون) همدم مى شود و او و آن سلطان، ميان دوزخيان، سخت ترين عذاب را دارند. هر كس ثروتمندى را به طمع [مال و منالِ] دنياى او احترام بگذارد و دوستش بدارد، خداوند بر وى خشم مى گيرد و در طبقه پايين دوزخ، با قارون در يك درجه خواهد بود. هر كس ساختمانى را به قصد خودنمايى و شهرت طلبى بسازد، روز قيامت