حدیث دربارهبهشتِ برزخ

عنه عليه السلام:إنَّ لِلقَبرِ كَلاما في كُلِّ يَومٍ، يَقولُ: أنا بَيتُ الغُربَةِ، أنا بَيتُ الوَحشَةِ، أنا بَيتُ الدّودِ، أنَا القَبرُ، أنا رَوضَةٌ مِن رِياضِ الجَنَّةِ، أو حُفرَةٌ مِن حُفَرِ النّارِ. ۱

امام صادق عليه السلام:قبر، هر روز، اين سخنان را مى گويد: من، خانه غربتم. من، خانه تنهايى ام. من، خانه كِرم هايم. من، گورم. من، باغى از باغ هاى بهشت و يا گودالى از گودال هاى آتشم.

۱.الكافي: ج 3 ص 242 ح 2 عن بشير الدهّان، الأمالي للمفيد: ص 265 ح 3، الأمالي للطوسي: ص 28 ح 31 كلاهما عن أبي اسحاق الهمداني عن الإمام علي عليه السلام نحوه، بحار الأنوار: ج 6 ص 267 ح 115.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت معانی بهشت در قرآن بهشت برزخ

احادیث دیگر این موضوع

المعجم الأوسطـ به نقل از ابو هريره ـ: با پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در تشييع جنازه اى شركت كرديم. ايشان [در قبرستان]كنار قبر نشست و فرمود: «هيچ روزى بر اين قبر نمى آيد، مگر آن كه با صدايى گويا و رسا بانگ مى زند: اى پسر آدم! چگونه مرا فراموش كرده اى؟! آيا نمى دانى كه من خانه تنهايى و خانه غربت و خانه وحشت و خانه كِرم ها و خانه [فشار و] تنگى هستم، مگر براى آن كسى كه خداوند، مرا بر او فراخ گرداند؟!». پيامبر صلى الله عليه و آله سپس فرمود: «قبر، باغى از باغ هاى بهشت، يا گودالى از گودال هاى آتش است».

امام باقر عليه السلامـ در باره اين سخن خداوند: «و آنان كه پيشى مى گيرند، پيشى گرفتنى» ـ: يعنى: جان هاى مؤمنان، به سوى بهشت پيشى مى گيرند، چنان كه در دنيا پيشى مى گرفتند، و جان هاى كافران، به سوى آتش پيشى مى گيرند، چنان كه در دنيا پيشى مى گرفتند.

الكافىـ به نقل از ابو ولّاد حنّاط ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم: فدايت شوم! روايت مى كنند كه ارواح مؤمنان [پس از مرگ]، در چينه دان هاى پرندگان سبزرنگِ پيرامون عرش، قرار مى گيرند؟ فرمود: «خير. مؤمن در نزد خدا، گرامى تر از آن است كه روحش در چينه دان پرنده اى قرار داده شود؛ بلكه در كالبدهايى همانند كالبدهاى خودِ آنان قرار مى گيرد».

امام صادق عليه السلام:اين دو آيه در باره دوستان ما و دشمنان ما، نازل شده است: «و امّا اگر از مقرّبان باشد، در آسايش و راحت خواهد بود» ، يعنى در قبرش، و «در بهشت پُر ناز و نعمت» ، يعنى در آخرت. «و امّا اگر از دروغ زنانِ گم راه باشد، پس با آبى جوشان پذيرايى خواهد شد» ، يعنى در قبرش، «و فرجامش، افتادن در جهنّم است» ، يعنى در آخرت.

امام صادق عليه السلام:ارواح مؤمنان [پس از مرگ]، در درختى بهشتى جاى مى گيرند و از غذاى آن مى خورند و از نوشيدنىِ آن مى نوشند و مى گويند: «پروردگارا! قيامت را براى ما بر پاى دار و آنچه را به ما وعده داده اى، تحقّق بخش و آخرين كسانِ ما را به اوّلين كسانِ ما [در بهشت] ملحق گردان».

تفسير القمّى:سخن خدا كه: «و در آن جا هر صبح و شام، روزى شان آماده است» ، يعنى در بهشت هاى دنيا كه ارواح مؤمنان به آن جا منتقل مى شوند. در بهشت هاى جاويدان، صبح و شامى نيست. [در باره] سخن خدا كه: «فراپيش آنان، برزخى است، تا روزى كه برانگيخته شوند» ، امام صادق عليه السلام فرمود: «برزخ، همان قبر است و آن، پاداش و كيفرى است در فاصله ميان دنيا و آخرت». دليل ديگر آن نيز اين سخن امام كاظم عليه السلام است كه: «به خدا سوگند، تنها ترس و نگرانى براى شما، از برزخ است». [در باره] سخن خداى عز و جل كه: «هرگز كسانى را كه در راه خدا كشته شده اند، مرده مپندار؛ بلكه زنده اند و نزد پروردگارشان روزى داده مى شوند. به آنچه خدا از فضل خود به ايشان عطا كرده است، شادمان اند و به كسانى كه پىِ ايشان اند و هنوز به آنان نپيوسته اند، مژده مى دهند، كه نه بيمى بر ايشان است و نه اندوهگين مى شوند» ، امام صادق عليه السلام فرمود: «به خدا سوگند، آنان در بهشت، به مؤمنانى كه در دنيايند و هنوز به ايشان نپيوسته اند، مژده مى دهند».