پيشوايان بصيرت

امام على عليه السلام ـاز سخنان ايشان كه در آن به كشتارها و فتنه هاى آينده اشاره مى كند ـ: سپس در آن [فتنه]، عدّه اى چنان تيز [و آبداده]مى شوند كه آهنگر، سرنيزه (/ تيغه شمشير) را تيز مى كند و ديدگانشان به نور قرآن، روشنى مى يابد. ۴ و روزگارشان، به درازا مى كِشد تا خوارى را به نهايت مى رسانند و مستوجب دگرگونى [ـِ پيشامدهاى روزگار و زوال نعمت ها] مى شوند، تا آن كه به پايان روزگار خويش، نزديك مى شوند. گروهى نيز به آشوب ها روى مى آورند و دست به جنگ افروزى مى زنند و تخمِ جنگ مى افشانند. [امّا مؤمنانِ بينشوَر]با شكيبايى خود [در ميدان جهاد]بر خدا منّتى نمى نهند، و جان فشانى هاى خويش در راه حق را بزرگ نمى پندارند تا آن كه چون قضاى الهى به تمام شدن مدّت بلا و آزمايش تعلّق گيرد، [بصيرت] بينش هاى خود

امام على عليه السلام ـاز گفتار ايشان، هنگام تلاوت اين آيات: «در آن خانه ها، هر بامداد و شامگاه، او را نيايش مى كنند؛ مردانى كه نه تجارت و نه دادوستدى، ايشان را از ياد خدا، باز نمى دارد» ـ: خداى پاك و بلندمرتبه ـ، ياد [خويش]را روشنى بخش دل ها قرار داده است، گوش هاى سنگين شده دل ها، با ياد خدا، شنوا مى شوند و چشم هاى كم سو (/ كور) گشته آنها به وسيله آن، بينا مى گردند و دل هاى خيره سر [و سركش] به واسطه آن، رام مى شوند. همواره، براى خداوند ـ كه نعمت هايش گران بهاست ـ، در هر بُرهه اى از زمان و در فاصله هاى زمانى ميان بعثت پيامبران، بندگانى بوده كه در انديشه هايشان، با آنانْ نجوا مى كرده است و در درون خِردهايشان، با ايشانْ سخن مى گفته است و بدين سبب، چشم ها و گوش ها و دل هايشان، از نور