عامر شعبى:اميرمؤمنان على عليه السلام بدون آمادگى قبلى، نه نكته بيان داشت كه چشمان بلاغت را بركندند و گوهرهاى حكمت را يتيم كردند و همه آدميان را از رسيدن به حدّ هريك از آنها باز داشتند. سه نكته از آنها در مناجات و سه نكته در حكمت و سه ديگر در ادب است. امّا آنچه در مناجات است: خداى من مرا در عزّت همين بس كه بنده توام و اين افتخار مرا بس است كه تو پروردگار منى. تو آن گونه اى كه من دوست دارم، پس مرا آن گونه كه دوست دارى قرار ده. و آنچه در حكمت است: ارزش هر انسان در چيزى است كه نيك مى داند و آنكه اندازه خود را شناخت، هلاك نشد و انسان در زير زبانش نهفته است و آنچه در ادب است: بر هر كه مى خواهى منّت بنه تا امير او باشى و به هركه مى خواهى اظهار نياز كن تا اسير او گردى و به هركه مى خواهى بى نيازى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در ماه رمضان، پس از نماز واجب، اين دعا را بخواند، خداوندْ گناهان او را تا روز قيامت مى آمرزد. دعا اين است: «خداوندا! بر خفتگان گورها، شادى وارد كن. خداوندا! هر نيازمندى را بى نياز بگردان. خداوندا! هر گرسنه اى را سير كن. خداوندا! هر برهنه اى را بپوشان. خداوندا! بدهىِ هر بدهكارى را ادا كن. خدايا! گرفتارىِ هر گرفتارى را برطرف ساز. خدايا! هر غريبى را به [وطنش] باز گردان. خدايا! هر اسيرى را برهان. خدايا! هر تباهى اى را از كارهاى مسلمانان، سامان بخش. خدايا! هر بيمارى را شفا بده. خدايا! نيازمندىِ ما را با بى نيازىِ خويش برطرف ساز. خدايا! بد حالىِ ما را با حال نيك خودت، تغيير بده. خدايا! بدهىِ ما را ادا كن و ما را از فقر، بى نياز گردان؛ همانا تو بر هر چيز،

المصباح كفعمى:دعاى جوشن كبير، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و هر بخشى ده نام است و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «سبحانك يا لا إله إلاّ أنت! الغَوث، الغَوث، الغَوث، خَلِّصنا مِنَ النّار يا ربّ؛ منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده». يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى خداوند، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى برپادارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!». دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابرنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!». سوم. «اى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در ماه رمضان، پس از نماز واجب، اين دعا را بخواند، خداوندْ گناهان او را تا روز قيامت مى آمرزد. دعا اين است: «خداوندا! بر خفتگان گورها، شادى وارد كن. خداوندا! هر نيازمندى را بى نياز بگردان. خداوندا! هر گرسنه اى را سير كن. خداوندا! هر برهنه اى را بپوشان. خداوندا! بدهىِ هر بدهكارى را ادا كن. خدايا! گرفتارىِ هر گرفتارى را برطرف ساز. خدايا! هر غريبى را به [وطنش] باز گردان. خدايا! هر اسيرى را برهان. خدايا! هر تباهى اى را از كارهاى مسلمانان، سامان بخش. خدايا! هر بيمارى را شفا بده. خدايا! نيازمندىِ ما را با بى نيازىِ خويش برطرف ساز. خدايا! بد حالىِ ما را با حال نيك خودت، تغيير بده. خدايا! بدهىِ ما را ادا كن و ما را از فقر، بى نياز گردان؛ همانا تو بر هر چيز،

المصباح كفعمى ۱۱: دعاى جوشن كبير، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و هر بخشى ده نام است و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «سبحانك يا لا إله إلاّ أنت! الغَوث، الغَوث، الغَوث، خَلِّصنا مِنَ النّار يا ربّ؛ منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده». يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى خداوند، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى برپادارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!». دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابرنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!».

امام باقر عليه السلام:آن گاه كـه امير مـؤمنـان عليه السلام از صـفّين باز مى گشت، به فرزندش حسن عليه السلام نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. از پدرى كه در آستانه فناست، و چيرگى زمان را پذيراست، زندگى را پشت سر نهاده، به گردش روزگار گردن داده، نكوهنده اين جهان است، جاى گيرنده در سراهاى مردگان و فردا، كوچنده از آن؛ به فرزندى آرزومندِ آنچه به دست نايد، رونده راهِ كسى كه به جهان نيستى درآمده، آماج بيمارى ها، گروگان روزگار، در تيررسِ بلاها و خود، دنيا را گوش به فرمان؛ سوداگر [دنياى پُر] فريب است، وامدارِ مرگ ها، اسيرِ مرگ، هم سوگند اندوه ها، هم نشين غم ها، آماج آفت ها، زمين خورده شهوت ها، و جانشين مردگان! امّا بعد؛ همانا من از پشت كردنِ دنيا به خود و سركشى روزگار بر خويش و روى آوردن آخرت

أنساب الأشراف:چون على عليه السلام كوفيان را به جنگ فراخواند و آنان سستى و كُندى كردند، عتاب و سرزنششان كرد و چون ناتوانى آنان آشكار شد و بيم آن داشت كه كار آنان به ترك جنگ و يارى بينجامد، بزرگان كوفه و پيروانش را كه به خيرخواهى و اطاعتشان اعتماد داشت، فراخواند و فرمود: «حمد خداى راست. گواهى مى دهم كه جز خدا معبودى نيست و محمّد صلى الله عليه و آله بنده و فرستاده اوست. اما بعد؛ اى مردم! شما مرا به اين بيعت فرا خوانديد و من آن را بر شما رد نكردم. سپس بر زمامدارى با من بيعت كرديد، در حالى كه از شما نخواسته بودم. عدّه اى بر من شوريدند، كه خداوند زحمت آنان را كفايت كرد و به خاكشان افكند و ناكامشان كرد و بدخواهى را به خودشان بازگرداند. عدّه اى مانده اند كه در اسلام، پديده هاى تازه و بدعت مى

امام صادق عليه السلامـ خطاب به مفضّل بن عمر ـ: اگر كودك، دانا و خردمند زاده مى شد، به هنگام ولادت، جهان را انكار مى كرد و سرگردان مى ماند؛ چرا كه چيزهايى را مى ديد كه نمى شناخت و از شگفتى هاى جهان (از قبيل: حيوانات و پرندگان) امورى بر او عرضه مى گشت كه پيش از آن، نديده بود كه لحظه به لحظه و روز به روز مى ديد. براى مثال، اگر آدمى خردمند را از شهرى به اسيرى بگيرند و به شهر ديگر ببرند، او سرگردان مى ماند و نمى تواند به سرعت، زبان آنان را بياموزد و فرهنگ و آداب و رسوم آنان را بپذيرد، بر خلاف كودك نادانى كه به اسارت برده مى شود، كه به سرعت، امور تازه را مى آموزد. از سوى ديگر، اگر كودك، خردمند زاده مى شد، احساس شرم و خوارى مى كرد؛ زيرا مى ديد كه او را بغل مى كنند، شير مى دهند، او را قنداق مى

امام على عليه السلامـ در سخنرانى اى كه به حوادث روزگار، اشاره مى كند ـ: راه راست و چپ را در پيش گرفتند تا در راه هاى فتنه فرو روند و راه هاى هدايت را كنار بگذارند. شتاب مكنيد نسبت بدانچه در كمين است، و دير مشماريد آنچه را فردا خواهد آورد، كه چه بسيار شتاب كننده به چيزى كه چون بدان رسد، دوست مى دارد كه بدان نمى رسيد، و چه قدر امروز، به مژده هاى فردا نزديك است! اى قوم من! اين، زمان رسيدن وعده ها و هنگام نزديك شدن فتنه هايى است كه نمى شناسيد. آگاه باشيد! آن كه از ما آن فتنه ها را در يابد، با چراغى روشن آن را در مى نوردد و به شيوه نيكان، رفتار مى كند تا بندى را بگشايد و اسيرى را آزاد كند و جمعيّتى را پراكنده سازد و پراكندگانى را گرد آورد و [اين همه] ناپيدا از چشم مردم است كه جوينده اثرش را

الخصالـ به نقل از عامر شعبى ـ: اميرمؤمنان على عليه السلام بدون آمادگى قبلى، نُه نكته بيان داشت كه چشمان بلاغت را بركَندند و گوهرهاى حكمت را يتيم كردند و همه آدميان را از رسيدن به حدّ هريك از آنها باز داشتند. سه نكته از آنها در مناجات، سه نكته در حكمت، و سه ديگر در ادب است. امّا آنچه در مناجات است: «خداى من! مرا در عزّت همين بس كه بنده تواَم و اين افتخار مرا بس است كه تو پروردگار منى. تو آن گونه اى كه من دوست دارم. پس مرا آن گونه كه دوست دارى قرار ده». و آنچه در حكمت است: «ارزش هر انسانى در چيزى است كه نيك مى داند و آن كه اندازه خود را شناخت، هلاك نشد و انسان در زيرِ زبانش نهفته است». و آنچه در ادب است: «بر هر كه مى خواهى، نعمت ده تا امير او باشى و به هر كه مى خواهى، اظهار نياز كن تا

امام صادق عليه السلامـ در بيان مراحل تكامل كودك ـ: اگر كودك زاده شده، فهيم و خردمند به دنيا بيايد، به هنگام تولّد با دنيايى ناشناخته رو به رو مى شود و سرگردان و حيران مى ماند كه هر چه مى بيند، نمى شناسد و [ترسى] بى نظير بر او وارد مى شد كه در دنيا، اين همه صورت هاى گوناگون از چارپايان و پرندگان و ديگر چيزها كه پياپى و هر روز مى بيند. [براى درك بهتر اين مسئله] حال اسيرى را در نظر آور كه از شهرى به شهر ديگرش مى برند و با آن كه عاقل است، به حيرت زده سرگردان مى مانَد و به فراگيرى سخن و پذيرش آداب، شتاب نمى ورزد، آن گونه كه كودك اسير شده، پيش از بارور شدن عقلش، شتاب مى كند. همچنين، اگر كودك، عاقل متولّد شود، احساس خوارى مى كند، هنگامى كه خود را محمول و شيرخواره و پيچيده در پارچه و نهاده در

امام على عليه السلامـ در توصيف زمين و گستردن آن بر آب ـ: پروردگار بزرگ، زمين را در زير و بالاى امواجى كه همچون حيوان نر كه بر ماده خويش ناآرام است، و در درياهايى كه لبالب و متلاطم و پُر از امواج بر هم خورنده اند، و چون حيوان هاى نر به هنگام شهوت و مستى و هيجان كَف بر مى آورند، فرو مى بَرَد. پس به خاطر سنگينى زمين، خروش و سركشى درياى متلاطم از ميان رفت و آرامش و فروتنى نصيبش شد و در آن هنگام كه زمينى كه در آن فرو رفته بود، گسترده شد و زير و بالا شدنِ امواجش متوقّف شد و آرامش يافت. و چون زمين با اطراف و جوانبش بر روى آب در غلتيد، آب در هم شكسته و خوار گرديد و پس از سر و صدا و هياهو، امواجش آرام گرفت و گردنش در حلقه آهنين، اسير و گرفتار شد و زمين، در ميان امواج آب قرار گرفت و آن را از نَخوَت

الاحتجاج:چون امام زين العابدين و اهل حرمش بر يزيد ـ كه خدا لعنتش كند ـ وارد شدند و سرِ امام حسين عليه السلامرا هم آوردند و جلوى يزيد، در تشتى نهادند، او شروع به زدن با چوب دستى اش بر دندان هاى پيشين امام حسين عليه السلامكرد. پس زينب عليهاالسلامدختر على و فاطمه عليهماالسلام به سوى او برخاست و گفت: «ستايش، ويژه خدا، پروردگارِ جهانيان است. درود بر جدّم، سرور پيامبران! خداوند سبحان، راست گفت كه چنين فرمود: «سپس، عاقبت كسانى كه زشتكارى كردند، تكذيب آيات الهى و مسخره كردن آنها بود» . اى يزيد! آيا هنگامى كه از هر سو راه زمين را بر ما گرفتى و كرانه هاى آسمان را بر ما تنگ نمودى و ما اسير و رام تو شديم و همه ما قطار شده، به سوى تو رانده شديم و تو بر ما چيره شدى، پنداشتى كه خدا، ما را خوار داشته