تفسير العيّاشىـ به نقل از زيد بن على ـ: خدمت امام باقر عليه السلام رسيدم. امام عليه السلام «بسم اللّه الرحمن الرحيم» گفت و سپس فرمود: «مى دانى در باره بسم اللّه الرحمن الرحيم چه نازل شده است؟». گفتم: خير. فرمود: «پيامبر خدا، قرآن را خوش تر از هر كس مى خوانْد. ايشان در جلو كعبه نماز مى گزارد و با صداى بلند مى خواند. عتبة بن ربيعه وشيبة بن ربيعه و ابوجهل بن هشام و گروهى از ايشان (كافران) به خواندن او گوش مى دادند. پيامبر صلى الله عليه و آله بسم اللّه الرحمن الرحيم را بسيار مى خواند و آن را با صداى بلند مى گفت. [قريش] مى گفتند: محمّد، نام خدايش را فراوان تكرار مى كند و عاشق اوست! سپس كسى را مأمور مى كردند كه برخيزد و به نماز خواندن پيامبر صلى الله عليه و آله گوش كند، و مى گفتند: هر گاه

تفسير فراتـ به نقل از عمرو بن شمر ـ: از امام صادق عليه السلام پرسيدم: من، پيش نماز قوم خود مى شوم. آيا «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را بلند بگويم؟ فرمود: «آرى. آن را بلند بگو. پيامبر خدا، آن را بلند مى گفت». سپس فرمود: «پيامبر خدا، قرآن را خوش تر از هر كسى مى خواند. هر گاه شب براى نماز بر مى خاست، ابو جهل و مشركان مى آمدند و به قرآن خواندن او، خوب گوش مى دادند و چون بسم اللّه الرحمن الرحيم مى گفت، انگشتانشان را در گوش هايشان مى گذاشتند و مى گريختند، و آن را كه تمام مى كرد، دوباره مى آمدند و گوش مى دادند. ابوجهل مى گفت: پسر ابو كَبشه (يعنى پيامبر صلى الله عليه و آله)، نام خدايش را تكرار مى كند و عاشق اوست!». امام صادق عليه السلام فرمود: «او راست مى گفت، هر چند آدم بسيار دروغگويى بود. پس

الدرّ المنثور ـ به نقل از ابن عبّاس ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله نشسته بود كه ابو جهل بر ايشان گذشت. چون رد شد، پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «واى بر تو! واى بر تو! باز هم واى بر تو! واى بر تو!» . ابو جهل شنيد و گفت: چه كسى را بيم مى‏دهى، اى محمّد؟ فرمود: «تو را». گفت: مرا از چه بيم مى‏دهى؟ فرمود: «از ارجمند بزرگوار، بيمت مى‏دهم». ابو جهل گفت: مگر من ارجمند بزرگوار نيستم؟ پس خداوند، [آيه:] «همانا درخت زقّوم. خوراك گنه‏پيشه است» تا آيه شريف: «بچش كه تو همان ارجمند بزرگوارى!» را فرو فرستاد. چون ابو جهل شنيد كه اين آيات در باره‏اش نازل شده است، يارانش را گرد آورد و طعامى از كره و خرما برايشان تهيّه كرد و گفت: زقّوم ۷ بخوريد؛ زيرا ـ به خدا سوگند ـ محمّد، شما را

صحيح مسلم ـ به نقل از ابو هريره ـ : ابو جهل گفت: آيا محمّد در حضور شما چهره‏اش را [براى خدا] به خاك [و سجده] مى‏نهد؟ گفته شد: آرى. ابو جهل گفت: به لات و عزّى سوگند، اگر من او را ببينم كه چنين مى‏كند، گردنش را لگد خواهم كرد يا صورتش را به خاك خواهم ماليد. پس نزد پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله رفت و ايشان نماز مى‏خواند. ابو جهل خواست پايش را بر گردن پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله بگذارد؛ امّا ناگهان يارانش ديدند كه ابو جهل عقب عقب مى‏آيد و دستانش را در برابر خود، سپر كرده است. به او گفته شد: تو را چه شده است؟ گفت: ميان من و او خندقى از آتش و موجوداتى هولناك و چندين بال، ظاهر شدند. پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «اگر به من نزديك شده بود، فرشتگان او را تكّه تكّه مى‏كردند.

المستدرك على الصحيحين ـ به نقل از ابن عبّاس ـ : وليد بن مغيره نزد پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله آمد. ايشان برايش قرآن خواند. گويا تحت تأثير قرار گرفت. خبر به ابو جهل رسيد. نزد وليد آمد و گفت: عمو جان! قومت در نظر دارند برايت مالى جمع كنند. وليد گفت: چرا؟ ابو جهل گفت: تا به تو بدهند؛ چون تو نزد محمّد رفته‏اى تا از جانب او به نوايى برسى. وليد گفت: قريش خوب مى‏دانند كه من ثروتمندترين مرد قريش هستم. ابو جهل گفت: پس در باره او چيزى بگو كه قومت بدانند تو منكر او هستى يا او را خوش نمى‏دارى. وليد گفت: چه بگويم؟ به خدا سوگند، در ميان شما هيچ كس نيست كه به اندازه من شعر بشناسد و به رجز و قصيده و اشعار جنّيان، آگاه‏تر از من باشد. به خدا سوگند كه آنچه او مى‏گويد، به هيچ يك از اينها نمى‏ماند.

تفسير القمّى ـ در باره آيه شريف: «آن گاه كه در صور دميده شود» تا آيه «مرا با آن كه [او را]تنها آفريدم، وا گذار» ـ : اين آيات در باره وليد بن مغيره نازل شد. او پيرى سال‏خورده و پخته و يكى از خردمندان عرب و از جمله كسانى بود كه پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله را مسخره مى‏كرد. پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله در حِجر [اسماعيل]مى‏نشست و قرآن مى‏خواند. قريش نزد وليد بن مغيره جمع شدند و گفتند: اى ابو عبد شمس! اين چيزهايى كه محمّد مى‏گويد، چيست؟ آيا شعر است يا پيشگويى يا خطابه؟ وليد گفت: اجازه بدهيد كه سخن را بشنوم. پس، نزديك پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله رفت و گفت: اى محمّد! از شعرهايت برايم بخوان. پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «اين شعر نيست؛ بلكه كلام خداست كه آن را براى

الطبقات الكبرى:هنگامى كه قريش مشاهده كردند اسلام جاى خود را باز كرده و مسلمانان پيرامون كعبه مى نشينند، گيج و درمانده شدند و از اين رو، نزد ابو طالب رفتند. گفتند: بفرست محمّد بيايد تا به او پيشنهاد منصفانه اى بدهيم. ابوطالب در پىِ پيامبر صلى الله عليه و آله فرستاد و او آمد. ابوطالب گفت: اى برادر زاده من! اينها عموهاى تو و بزرگان قومت هستند و مى خواهند به تو پيشنهاد منصفانه اى بدهند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «بگوييد. مى شنوم». گفتند: ما را با خدايانمان بگذار، و ما هم تو را با خدايت مى گذاريم. ابوطالب گفت: پيشنهاد منصفانه اى است؛ از آنها بپذير. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اگر من اين پيشنهاد شما را بپذيرم، آيا شما يك كلمه از من مى پذيريد كه اگر آن را بگوييد، بر عرب

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در احتجاج با ابو جهل ـ: آيا داستان خليل را ندانسته اى آن گاه كه به ملكوت، بالا برده شد؟ همان سخن خداوندگارم «و آن سان، ملكوت آسمان ها و زمين را به ابراهيم نشان مى دهيم و براى آن كه از اهل يقين گردد» . خداوند، آن گاه كه او را تا آسمان بالا بُرد، ديده او را چنان نيرومند ساخت كه زمين و هر كسِ آشكار و پنهان را بر روى آن ديد. پس مرد و زنى را بر كارى زشت ديد و آن دو را نفرين كرد و هلاك گشتند. پس دو نفر ديگر را ديد و براى آنان نفرين به هلاك كرد، پس هلاك شدند. پس دو نفر ديگر را ديدو آهنگ نفرين به هلاكت آنها كرد كه خداوند به او وحى فرمود: «اى ابراهيم! نفرينت را از بندگان و كنيزكان من باز دار؛ زيرا منم آمرزنده مهربان چيره بردبار. گناهان بندگانم، مرا زيانى نمى رسانَد،

الطبقات الكبرى:هنگامى كه قريش مشاهده كردند اسلام، جاى خود را باز كرده و مسلمانان پيرامون كعبه مى نشينند، گيج و درمانده شدند از اين رو، نزد ابو طالب رفتند. گفتند: بفرست محمّد بيايد تا به او پيشنهاد منصفانه اى بدهيم. ابو طالب، در پى پيامبر صلى الله عليه و آله فرستاد و پيامبر خدا آمد. ابو طالب گفت: اى برادرزاده من! اينها عموهاى تو و بزرگان قومت هستند و مى خواهند به تو پيشنهاد منصفانه اى بدهند. پيامبر خدا فرمود: «بگوييد، مى شنوم». گفتند: ما را با خدايانمان بگذار و ما هم تو را با خدايت مى گذاريم. پيامبر خدا فرمود: «اگر من اين پيشنهاد شما را بپذيرم، آيا شما يك كلمه از من مى پذيريد، كه اگر آن را بگوييد، بر عربْ فرمان روا مى شويد و غير عرب، فرمانبر و تسليم شما مى شوند؟». ابو جهل گفت: بى

امام عسكرى عليه السلام:به پدرم، امام هادى عليه السلام، گفتم: آيا پيامبر خدا با يهوديان و مشركان، زمانى كه وى را مورد عتاب قرار مى دادند، مناظره مى كرد و آيا [هنگامى كه آنان محاجّه مى كردند] با آنان محاجّه مى نمود؟ فرمود: «آرى، بارها و بارها! از جمله آنها، همانى است كه خدا از قول مشركان نقل كرده است: «و گفتند: «اين چه پيامبرى است كه غذا مى خورد و در بازارها راه مى رود؟! چرا فرشته اى به سوى او نازل نشده؟. از مردى افسون شده پيروى مى كنيد»» ؛ «و گفتند: «چرا اين قرآن، بر مردى بزرگ از [آن] دو شهر، فرود نيامده است؟»» . و نيز قول خداوند عز و جل كه مى فرمايد: «و گفتند: «هرگز به تو ايمان نخواهيم آورد، مگر اين كه برايمان از زمين، چشمه اى بجوشانى، يا چنان كه خود مى پندارى، آسمان را پاره پاره بر سر