حدیث دربارهجابر و جبّار، در قرآن و حديث

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در احتجاج با ابو جهل ـ: آيا داستان خليل را ندانسته اى آن گاه كه به ملكوت، بالا برده شد؟ همان سخن خداوندگارم «و آن سان، ملكوت آسمان ها و زمين را به ابراهيم نشان مى دهيم و براى آن كه از اهل يقين گردد» . خداوند، آن گاه كه او را تا آسمان بالا بُرد، ديده او را چنان نيرومند ساخت كه زمين و هر كسِ آشكار و پنهان را بر روى آن ديد. پس مرد و زنى را بر كارى زشت ديد و آن دو را نفرين كرد و هلاك گشتند. پس دو نفر ديگر را ديد و براى آنان نفرين به هلاك كرد، پس هلاك شدند. پس دو نفر ديگر را ديدو آهنگ نفرين به هلاكت آنها كرد كه خداوند به او وحى فرمود: «اى ابراهيم! نفرينت را از بندگان و كنيزكان من باز دار؛ زيرا منم آمرزنده مهربان چيره بردبار. گناهان بندگانم، مرا زيانى نمى رسانَد، همان سان كه اطاعت ايشان، مرا سودى نبخشد. اى ابراهيم! مرا با بندگانم تنها بگذار كه من به ايشان از تو مهربان ترم. مرا با بندگانم تنها بگذار كه منم چيره بردبار، بسيار داناى فرزانه. به دانش خود، ايشان را تدبير مى كنم و قضا و قدر خود را در ميانشان اجرا مى كنم».