امام سجّاد عليه السلام:خردمندان، در حقيقتْ كسانى هستند كه انديشه شان را به كار بستند، تا آن كه از آن، خدا دوستى را به ميراث بردند؛ زيرا چون قلبْ خدا دوستى را به ميراث بَرَد، روشنى گيرد و لطف و توجّه به سويش بشتابد. پس چون به منزلت لطف و توجّه برسد، از فايده مندان گردد؛ يعنى حكيمانه سخن گويد. پس چون حكيمانه سخن بگويد، داراى هشيارى و زيركى شود. پس چون به منزلتِ زيركى برسد، آن را در راه قدرت به كار برد و چون زيركى را در قدرت به كار بَرَد، طبقات هفتگانه را بشناسد و چون به اين منزلت برسد، انديشه اش با لطف، حكمت و بيانْ همراه شود و آنها را به كار بندد و چون به اين منزلت برسد، خواسته و دوستى اش را در راه خالق خود قرار دهد. پس چون چنين كرد، به منزلتِ بزرگ تر مى رسد و خدا را باچشمِ دلش مى بيند و

امام صادق عليه السلام:هنگامى كه امير مؤمنان بر منبر كوفه سخن مى رانْد، مردى به نام ذِعْلِب كه سخنورى فصيح و شجاع بود، برخاست و به امير مؤمنان رو كرد و گفت: اى امير مؤمنان! آيا پروردگارت را ديده اى؟ امام عليه السلام فرمود: «واى بر تو، اى ذِعْلِب! من، پروردگارى را كه نديده باشم، نمى پرستم». ذعلب گفت: اى امير مؤمنان! چگونه او را ديده اى؟ فرمود: «واى بر تو، اى ذِعْلِب! چشم سر، او را نديده؛ بلكه چشم دل با حقيقت ايمان، او را ديده است. واى بر تو، اى ذِعْلِب! پروردگار من، آن قدر ظريف است كه به ظريف بودن هم توصيف نمى شود و چنان بزرگ است كه به بزرگى هم توصيف نمى شود، چنان سترگ است كه به سترگى هم توصيف نمى شود. جليل و پرشكوه است، امّا به درشتى توصيف نمى شود. پيش از هر چيز بوده و هيچ چيز پيش از

امام زين العابدين عليه السلام:خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست و ما را از كسانى قرار ده كه پرده ضخيمِ فرو افتاده بر حدقه چشم دلشان را شكافتى تا به تدبير حكيمانه ات و شواهد حجّت هاى روشنت بنگرند و تو را با دستاورد زيركىِ دل ها بشناسند، در حالى كه در پسِ پوشش پرده هاى درهم پيچيده دل ها بودى. منزّهى تو! كدامين ديده را ياراى آن است كه نورِ تو را ببيند يا تا پرتوِ نور قدست فراز آيد؟! كدامين فهم است كه [حتى] كمتر از اين را بفهمد؟ جز ديدگانى كه پرده هاى نابينايى را از آنها زدودى و جان هايشان، بر بال فرشتگان بالا آمد و ملكوتيان، آنان را ديدارگر و جبروتيان، آبادگر ناميدند و در صفوفِ تسبيح گويان چرخيدند و از پرده قدرت آويختند و به گاهِ هر خواسته، با پروردگارشان مناجات كردند و دل هايشان

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجاتش ـ: خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست و ما را از كسانى قرار ده كه پرده ضخيم پلك را بر مردمك چشم دل آنها دريدى تا به تدبير حكيمانه و گواهى حجّت هاى آشكارت بنگرند و تو را با دستاورد فطانتِ دل بشناسند، در حالى كه تو پيچيده در پسِ پرده هاى آويخته بر دل ها بودى. اى خداى سبحان! كدامين چشم، تاب ايستادن در برابر نور تو را دارد يا به پرتو نور قدست دست مى يازد يا كدامين فهم، كمتر از آن را مى فهمد، جز ديدگانى كه حجاب هاى نابينايى را از آنها برگرفتى؟ پس جان هايشان، سوار بر بال فرشتگان، پَر كشيد تا ملكوتيان، آنان را ديداركنندگان بنامند و جبروتيان، آبادگران، و ميان صف هاى تسبيح كنندگان، رفت و آمد مى كنند و از پرده قدرت مى آويزند و در هر خواسته با

الكافىـ به نقل از ابو هاشم جعفرى ـ: نزد امام جواد عليه السلام بودم. مردى از ايشان پرسش كرد و گفت: مرا از خداوندگار ـ كه والا و بلندمرتبه است ـ آگاه كن. آيا براى او در كتابش نام ها و صفاتى هست؟ و آيا نام ها و صفات او، همان اويند؟ امام جواد عليه السلام فرمود: «همانا براى اين سخن، [از نظر معنا] دو وجه است. اگر مى گويى، اينها اويند، به اين معنا كه او داراى شماره و كثرت است، پس خدا از آن، برتر و بالاتر است؛ و اگر مى گويى: اين صفات و نام ها ديرينه اند، ديرينه، تاب دو معنا دارد: اگر گفتى: [صفات و نام ها] هميشه در نزد او در دانش اويند و او سزاوار آنهاست، آرى [، درست است]. و اگر مى گويى: تصوير آنها و هجاى آنها و تقطيع حروف آنها ازلى است، پس پناه بر خدا كه با او چيزى غير او باشد؛ بلكه خدا بود و

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابن اذينه، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت را سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «حُنَفآء لِلّهِ غَيْرَ مُشْرِكينِ بِهِ» ۱؛ يعنى:«در حالتى كه ميل كننده باشيد از همه اديان باطله به دين اسلام، از براى خدا، نه شرك آورندگان به او». حضرت فرمود: «حنيفيّت و مسلمانى (كه ملّتى است قويم، و طريقه اى است مستقيم، و ميل است به دين راست و طرف حق و درست)، از جمله آفرينشى است كه خدا مردم را بر آن آفريده. «لا تَبْديلَ لِخِلَقِ اللّه» ۲؛ يعنى: «هيچ تبديل و تغييرى نيست از براى خلق خدا». ۳ و حضرت در شرح فطرت فرمود: «خدا ايشان را بر معرفت به او آفريد». زراره مى گويد: و نيز آن حضرت را سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «وَاِذْ

امام على عليه السلام ـدر يادكرد حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: خداى متعال فرمود: «. اى احمد!. هر كه براى خشنودى من كار كند، سه خصلت در وجود او مى نهم: سپاس گزارى اى را به او مى شناسانم كه با نادانى آميخته نباشد، و يادى را كه با فراموشى در نياميزد، و محبّتى را كه محبّت مخلوقات را بر محبّت من بر نگزيند. پس هر گاه مرا دوست بدارد، من هم او را دوست مى دارم و چشمِ دلش را به سوى جلالم مى گشايم و بندگان ويژه خود را از او پنهان نمى دارم و در تاريكى هاى شب و روشنايىِ روز، با او نجوا مى كنم، آن سان كه همسخنى اش با آفريدگان و همنشينى با آنان را رها كند. سخن خودم و سخن فرشتگانم را به او مى شنوانَم و رازى را كه از آفريدگانم پوشانده ام، براى او فاش مى سازم و جامه حيا بر او مى پوشانم تا تمام

هنگامى كه به قبله رو كردى، دنيا را و آنچه در آن است و مردم را و آنچه در پى آنند، فراموش كن و به چشم دل، بزرگى خدا را نظاره كن و ايستادنت را در پيشگاهش ـ آن روز كه هر كس از آنچه فرستاده آگاه مى شود و به سوى مولاى حقيقيش باز گردانده مى شود ـ به ياد آر، ايستادنى بر يك پاى ترس و يك پاى اميد. پس هنگامى كه خدا را بزرگ دانستى (تكبير گفتى) آنچه را در ميان آسمان برين و خاك زيرين است كوچك بشمار، بى گمان آن هنگام كه خداوند از دل كسى كه او را بزرگ شمرده اما از حقيقت آن امتناع دارد آگاه شود، مى گويد: اى دروغگو آيا مرا گول مى زنى؟ به عزت و جلالم سوگند، از شيرينى ذكرم محرومت مى سازم و از نزديكى به درگاهم و شادمانى مناجاتم، مانع مى شوم. و بدان كه خدا به خدمت تو احتياجى ندارد و از عبادت و دعاى تو بى نياز

امام على عليه السلامـ در وصف بهشت ـ: اگر به آنچه از بهشت براى تو وصف مى شود، با چشم دلت نظر افكنى، بى گمان، نفْس تو از خواهش ها و خوشى هاى دل انگيزى كه در دنيا پديد آورده شده، و زيبايى هاى مناظر آن، روى گردان خواهد شد، و انديشه ات در صداى بر هم خوردن شاخسار درختانى متحيّر خواهد شد كه در كنار جويبارهاى بهشت در تپّه هايى از مُشك، ريشه دوانيده اند و در خوشه هاى مرواريد تر و تازه اى كه بر شاخه هاى نازك و ستبر، آويزان اند، و در بر آمدن آن ميوه هاى گوناگون رنگارنگ از غلاف هاى شكوفه هايشان كه بى رنج، چيده مى شوند و هر سان كه چيننده اش آرزو كند، در دسترسش قرار مى گيرند. و براى بهشتيان در آستان كاخ هايشان، عسل هاى مصفّا و باده هاى ناب، گردانده مى شود. بهشتيان، مردمانى هستند كه كرامت [خداوند]،