امام صادق عليه السلام:به خدا قسم اين امر (ظهور) برايتان در نمى رسد مگر پس از آن كه نوميد شويد، نه به خدا، مگر پس از آن كه سره از ناسره تان جدا شود.

امام رضا عليه السلام:همانا فرج و گشايش، پس از نوميدى مى آيد.

امام على عليه السلامـ در پاسخ به پرسش از بزرگترين كباير ـفرمود: ايمن و غافل بودن از مكر (عذاب و مهلت) خدا، مأيوس شدن از گشايش خدا، و نوميدى از رحمت خدا.

امام هادى عليه السلام:توانگرى، آن است كه تمنّايت كم باشد و به آنچه تو را بسنده است خرسند باشى، و فقر يعنى سيرى ناپذيرى نفس و نوميدى شديد.

امام هادى عليه السلام:فقر، سيرى ناپذيرى نفس است و نوميدى شديد.

امام على عليه السلام:بزرگترين بلا، نوميدى است.

امام على عليه السلام:نوميدى، صاحب خود رامى كُشد.

امام على عليه السلام:بزرگترين توانگرى، چشم نداشتن به مال مردم است.

امام على عليه السلام:از نظر من، نگاهدارى چيزى كه در دست دارى بهتر از طلب چيزى است كه در دست ديگرى است و تلخى بركندن اميد، بهتر از خواهش از مردمان است.

امام صادق عليه السلام:قطع اميد كردن از آنچه مردم دارند، مايه عزّت دينى مؤمن است.

امام على عليه السلام:هر دوستى اى كه رشته آن را طمع ببندد، نوميدى، آن را از هم بگسلد.

امام على عليه السلام:تنها به خداوند سبحان دل ببند، كه او مى فرمايد: به عزّت و جلال خودم سوگند كه اميد هر كس را كه به غير من اميد بندد به نوميدى مى كشانم.

امام صادق عليه السلام:به خدا قسم اين امر (ظهور) برايتان در نمى رسد مگر پس از آن كه نوميد شويد، نه به خدا، مگر پس از آن كه سره از نا سره تان جدا شود.

امام صادق عليه السلام:به خدا سوگند، آنچه را چشم به راهش هستيد، فرا نمى رسد مگر پس از نوميدى [از آمدنش].

امام رضا عليه السلام:همانا فرج و گشايش، پس از نوميدى مى آيد.

امام صادق عليه السلام:خوش ترين آسايش، نوميدى از مردم است.