تاريخ الطبرىـ به نقل از زيد بن وَهْب: على عليه السلام گفت: «تا كى همگى به اين سپاه يورش نبريم؟». سه شنبه شب، پس از عصرگاهان، وى در سپاه خويش به پا خاست و گفت: «سپاسْ از آنِ خدايى است كه آنچه وى بشكند، استوار نمى شود و آنچه را وى استوار كند، شكنندگان نمى توانند بشكنند. اگر او مى خواست، [حتّى] دو تن از آفريدگانش دچار اختلاف نمى شدند و امّت در هيچ موضوعى از دينِ او با هم ستيزه نمى كردند و هيچ [فرد]فروترى منكِر فضلِ [فرد] فراتر نمى شد. تقدير، ما و اين قوم را [به اين جا]كشاند و در اين مكان، ما را به هم درپيچاند. ما اينك جايى هستيم كه پروردگارمان ما را مى بيند و [صداى ما را] مى شنود كه اگر مى خواست، انتقام را به شتاب فرو مى فرستاد و از جانب او تغييرى پديد مى آمد تا ستمگر را رسوا كند و روشن

الأمالى، صدوقـ به نقل از عَدّى بن اَرطات ـ: روزى معاويه به عمرو بن عاص گفت: اى ابو عبد اللّه! كدام يك از ما زيرك تريم؟ عمرو گفت: من در زودانديشى و تو در ديرانديشى. معاويه گفت: به سود من وزيان خود، حكم كردى؛ با آن كه در زودانديشى نيز، من از تو زيرك ترم. عمروگفت: كجا بود زيركى ات آن گاه كه من قرآن ها را [بر نيزه]برافراشتم؟ گفت: اى ابوعبد اللّه! با همين كار، بر من پيروز شدى. پس، از تو چيزى نمى پرسم كه با من در آن راست بگويى (هر چه مى پرسم، ناراست پاسخ مى دهى)! گفت: به خدا سوگند، ناراستى زشت است. هر آنچه مى خواهى، بپرس، كه با تو راست مى گويم. گفت: آيا از روزى كه خيرخواه من شده اى، در كارم نيرنگ ورزيده اى؟ گفت: نه. گفت: آرى. به خدا سوگند، با من نيرنگ ورزيده اى؛ البتّه نمى گويم در

امام على عليه السلام:هر كس از شما كه مالى دارد، از فساد برحذر باشد كه هر آينه، اگر بخشيدن آن مال نا به جا باشد، ريخت و پاش و اسراف است و هر چند نامِ وى را در ميان مردم، برمى كشد، وى را نزد خداوند، فرو مى آورَد. هيچ كس نيست كه مالش را نابه جا و براى غير شايستگان صرف كند، جز آن كه خداوند، سپاس ايشان را از وى دريغ دارد و دوستىِ جز او در دلشان افتد، و اگر هم از آنان كسى باقى بمانَد كه او را سپاس گويد و برايش دل بسوزاند، از باب چاپلوسى و ناراستى است و اگر روزگار باژگونه شود و او به آنان محتاج شود و نيازمند جبرانشان گردد، آن گاه، فرومايه ترين دوست و بدترين يارِ اويند. هيچ كس نيست كه دارايى اش را نابه جا و براى ناشايستگان صرف كند، جز آن كه تنها بهره اش ستايشِ فرومايگان و سپاسِ بَدان باشد ـ آن

امام رضا عليه السلامبه خواندن اين دعا براى حضرت صاحب الامر دستور مى داد: بار خدايا، دور گردان (بلاها را) از ولّى خودت و جانشينت و حجّت تو بر خلقت و آن كه زبان گوياى توست و سخنگوى حكم تو و ديده توست كه به اذن و اجازه تو مى نگرد و گواه تو بر بندگانت مى باشد، سرور است و مجاهد، پناه برنده به توست و عبادت كننده تو؛ او را از شرّ هر آن چه آفريده اى و ساخته اى و پديد آورده اى و صورت بخشيده اى، در پناه خود بدار و با نگهداشت خود، او را از پيش رو و راست و چپ و بالاى سر و زير پايش نگه دار، نگهداشتى كه هركس را با آن حفظ كنى، از بين نرود و با حفظ او [راه و رسم]رسول خودت و پدران او را كه امامان تو و اركان تو هستند، حفظ فرما و او را در وديعه خود گير؛ وديعه اى كه [چون تو امانت دار آن هستى]هرگز تباه نمى شود

امام على عليه السلام:هر كس از ميان شما كه مالى دارد، از فساد برحذر باشد؛ كه هر آينه مال بخشيدنش اگر نابجا باشد، ريخت پاش و اسراف است و هر چند نامِ وى را در ميان مردم فرا برمى كشد، نزد خدا فرودش مى آورَد. و هيچ كس نيست كه مالش را نابجا و براى غير شايستگان صرف كند، جز آن كه خداوند سپاس ايشان را از وى دريغ دارد و دوستىِ جز او در دلشان افتد؛ و اگر هم از آنان كسى باقى مانَد كه او را سپاس گويد و برايش دل بسوزاند، از باب چاپلوسى و ناراستى است و اگر روزگار باژگونه شود و او به آنان محتاج شود و نيازمند جبرانشان گردد، آن گاه، فرومايه ترين دوست و بدترين يارِ اويند. و هيچ كس نيست كه دارايى اش را نابجا و براى ناشايستگان صرف كند، جز آن كه تنها بهره اش ستايشِ فرومايگان و سپاسِ بَدان باشد ـ آن هم مادام

امام باقر عليه السلام:اميرالمؤمنين عليه السلام در كوفه و نزد شما [مردم] هر روز بامدادان از امارتگاه برون آمده، بازار كوفه را بازارچه به بازارچه مى گشت، حال آن كه تازيانه اى دو سويه با نام سَبيبه بر دوش مى افكند و بر سر هر بازارچه مى ايستاد و ندا در مى داد: «اى گروه بازرگانان! خداى را پروا كنيد». آن گاه كه بانگش را مى شنيدند، هر آن چه را در دست داشتند، فرو مى گذاشتند و با دل هاى خويش به وى گوش مى سپردند و با گوش هاشان سخنش را مى شنيدند. امام مى فرمود: «نخست از خدا خير بخواهيد؛ سپس با آسان گيرى [بر مردم] به بركت روى آوريد؛ خود را به خريداران نزديك [و ايشان را جذب]كنيد؛ با مُدارا زينت يابيد؛ از سوگندخورى بپرهيزيد؛ از ناراستى دورى كنيد؛ از ستم ورزى كناره گيريد؛ دادِ ستمديدگان را بدهيد؛ به ربا