ناكثين (سپاهيان جمل)
12 حدیث
الإمام عليّ عليه السلامـ مِن خُطبَةٍ لَهُ يَومَ الجَمَلِ، بَعدَ أن حَمِدَ اللّهَ وأثنى عَلَيهِ ـ: أيُّهَا النّاسُ، إنّي أتَيتُ هؤُلاءِ القَومَ ودَعَوتُهُم وَاحتَجَجتُ عَلَيهِم، فَدَعَوني إلى أن أصبِرَ لِلجِلادِ، وأبرُزَ لِلطَّعانِ، فَلاُِمِّهِمُ الهَبَلُ ۱، وقَد كُنتُ وما اُهَدَّدُ بِالحَربِ، ولا اُرهَبُ بِالضَّربِ، أنصَفَ القارَةَ مَن راماها ۲، فَلِغَيري فَليُبرِقوا وَليُرعِدوا، فَأَنَا أبُو الحَسَنِ الَّذي فَلَلتُ حَدَّهُم ۳، وفَرَّقتُ جَماعَتَهُم، وبِذلِكَ القَلبِ ألقى عَدُوّي، وأنَا عَلى ما وَعَدَني رَبّي مِنَ النَّصرِ وَالتَّأييدِ وَالظَّفَرِ، وإنّي لَعَلى يَقينٍ مِن رَبّي، وغَيرِ شُبهَةٍ مِن أمري.
أيُّهَا النّاسُ، إنَّ المَوتَ لا يَفوتُهُ المُقيمُ، ولا يُعجِزُهُ الهارِبُ، لَيسَ عَنِ
امام على عليه السلامـ از خطبه ايشان در روز جَمَل، پس از حمد و ثناى خداوند ـ: اى مردم! من به نزد اين جماعت شدم و ايشان را [به راه حق] دعوت نمودم و برايشان حجّت آوردم؛ امّا [در جواب من] آنان مرا، دعوت كردند كه بر مبارزه، شكيب ورزم و به ميدان ستيز، گام نَهَم.
مادرشان به عزايشان بنشيند! من هرگز از جنگ، بيمناك نگشته ام و از زدن، نهراسيده ام. با [قبيله] قاره انصاف نمود آن كه با او به تيراندازى پرداخت. ۶
پس اين رعد و برق زدن ها (رَجَزخوانى ها و تهديدها) را براى ديگران بكنند؛ زيرا، من، همان ابوالحسن هستم كه آنها را شكست دادم و جمعيّتشان را پراكنده ساختم و اكنون نيز با همان دل، به ديدار دشمنم مى شتابم و به يارى و پشتيبانى و پيروزى اى كه پروردگارم مرا وعده داده است، دل بسته ام و به پروردگارم يقين
۱.يقال: هبلته اُمّه تهبِله هَبَلاً: أي ثكلته (النهاية: ج 5 ص 240 «هبل»).
۲.القارةُ: قبيلة، سُمّوا لاجتماعهم والتفافهم لمّا أراد ابن الشدّاخ أن يفرّقهم في بني كنانة فقال قائلهم:
دَعَونا قارةً لاتُنفرونا فنُجفلمثل إجفال الظليمِ وهم رماة.
وفي المثل: أنصف القارة من راماها (الصحاح: ج 2 ص 800 «قور»).
۳.فَللتُ الجيش: هزمته. وحَدُّ الرجل: بَأسُه (الصحاح: ج 5 ص 1793 «فلل» و ج 2 ص 463 «حدد»).
۴.كذا، وفي المناقب وشرح نهج البلاغة: «ومن لم يقتل يمت».
۵.الكافي: ج 5 ص 53 ح 4، الأمالي للطوسي: ص 169 ح 284 عن إسماعيل بن رجاء الزبيدي نحوه، بحار الأنوار: ج 32 ص 193 ح 142؛ المناقب للخوارزمي: ص 184 ح 223 عن مجزأة السدوسي، شرح نهج البلاغة: ج 1 ص 306 عن مسافر بن عفيف بن أبي الأخنس وكلاهما نحوه.
۶.قارَه، قبيله اى بوده است كه مردانش به مهارت در تيراندازى شهرت داشته اند، به طورى كه جمله بالا، ضرب المثل شده است.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
عنه عليه السلام:أمّا بَعدُ، فَإِنَّهُ لَمّا قَبَضَ اللّهُ نَبِيَّهُ صلى الله عليه و آله، قُلنا: نَحنُ أهلُهُ ووَرَثَتُهُ وعِترَتُهُ وأولِياؤُهُ دونَ النّاسِ، لا يُنازِعُنا سُلطانَهُ أحَدٌ، ولا يَطمَعُ في حَقِّنا طامِعٌ، إذِ انبَرى لَنا قَومُنا فَغَصَبونا سُلطانَ نَبِيِّنا، فَصارَتِ الإِمرَةُ لِغَيرِنا، وصِرنا سوقَةً، يَطمَعُ فينَا الضَّعيفُ، ويَتَعَزَّزُ عَلَينَا الذَّليلُ، فَبَكَتِ الأَعيُنُ مِنّا لِذلِكَ، وخَشُنَتِ الصُّدورُ، وجَزِعَتِ النُّفوسُ.
ثُمَّ استَخرَجتُموني أيُّهَا النّاسُ مِن بَيتي فَبايَعتُموني عَلى شَينٍ مِنّي لِأَمرِكُم، وفِراسَةٍ تَصدُقُني ما في قُلوبِ كَثيرٍ مِنكُم، وبايَعَني هذانِ الرَّجُلانِ في أوَّلِ مَن بايَعَ، تَعلَمونَ ذلِكَ، وقَد نَكَثا وغَدَرا، ونَهَضا إلَى
امام على عليه السلام:امّا بعد، چون خداوند عز و جل جان پيامبرش را گرفت، گفتيم: ما، كسان و وارثان و خاندان و بستگان اوييم، نه ديگران! و هيچ كس بر سرِ [تصاحب]حكومت او با ما نخواهد ستيزيد و اَحَدى در حقّ ما طمع نخواهد كرد! امّا به يكباره، قوم ما در برابر ما قد عَلَم كردند و حكومت پيامبرمان را از ما غصب نمودند و فرمان روايى به دست ديگران افتاد و ما شديم مردمانى كه حتّى ناتوان در ما طمع مى كند و خوار، بر ما سرفرازى مى جويد! پس، ديدگان ما از [مشاهده]اين وضع گريستند و سينه ها كينه ور شدند و جان ها بى تابى نمودند.
سپس، شما ـ اى مردم ـ مرا از خانه ام بيرون كشيديد و با من، بيعت كرديد با آن كه از كار [حكومت بر] شما بيزارم و به فراست مى دانم كه در دل هاى بسيارى از شما چه مى گذرد. اين دو مرد نيز جزو
۱.رابية: أي شديدة زائدة في الشدّة على الأخذات كما زادت قبائحهم في القُبح (مجمع البحرين: ج 2 ص 670 «ربا»).
۲.أي ترفع. نَعَشه اللّه يَنعشُه: إذا رفعه (النهاية: ج 5 ص 81 «نعش»).
۳.فُواق الناقة؛ أي ما بين الحلبتين من الراحة، وتضمّ فاؤه وتُفتح (النهاية: ج 3 ص 479 «فوق»).
۴.الحجّ: 60.
۵.شرح نهج البلاغة: ج 1 ص 307 عن عبد اللّه بن جنادة؛ بحار الأنوار: ج 32 ص 61 ح 41.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
عنه عليه السلامـ مِن خُطبَةٍ لَهُ في أمرِ طَلحَةَ وَالزُّبَيرِ بَعدَ أن حَمِدَ اللّهَ وأثنى عَلَيهِ ـ: أمّا بَعدُ؛ فَإِنَّ اللّهَ عز و جل بَعَثَ مُحَمَّدا صلى الله عليه و آله لِلنّاسِ كافَّةً، وجَعَلَهُ رَحمَةً لِلعالَمينَ، فَصَدَعَ بِما اُمِرَ بِهِ، وبَلَّغَ رِسالاتِ رَبِّهِ، فَلَمَّ بِهِ الصَّدعَ، ورَتَقَ بِهِ الفَتقَ، وآمَنَ بِهِ السُّبُلَ، وحَقَنَ بِهِ الدِّماءَ، وألَّفَ بِهِ بَينَ ذَوِي الإِحَنِ ۱ وَالعَداوَةِ وَالوَغرِ ۲ فِي الصُّدورِ، وَالضَّغائِنِ الرّاسِخَةِ فِي القُلوبِ.
ثُمَّ قَبَضَهُ اللّهُ تَعالى إلَيهِ حَميدا، لَم يُقَصِّر عَنِ الغايَةِ الَّتي إلَيها أداءُ الرِّسالَةِ، ولا بَلَّغَ شَيئا كانَ فِي التَّقصيرِ عَنهُ القَصدُ، وكانَ مِن بَعدِهِ مِنَ التَّنازُعِ فِي الإِمرَةِ ما
امام على عليه السلامـ از خطبه ايشان درباره طلحه و زبير، پس از آن كه حمد و ثناى خدا را گزارد ـ: امّا بعد، همانا خداوند عز و جلمحمّد صلى الله عليه و آله را براى همه مردم برانگيخت و او را رحمتى براى جهانيان قرار داد و او، مأموريت خويش را به انجام رسانيد و پيام هاى پروردگارش را رسانيد، و [خداوند] به واسطه او پراكندگى ها را از بين بُرد و گسستگى ها را به هم پيوست [و جامعه را به سامان آورد]و راه ها را امن كرد و خون ها را حفظ كرد و ميان صاحبان سينه هاى پُر از كينه و دشمنى و نفرت و بدخواهى هايى كه ريشه در دل ها دوانيده اند، اُلفت افكند. و آنچه را كه نبايد ابلاغ مى كرد، ابلاغ نكرد.
سپس، خداوند متعال، او را به جوار خود بُرد، در حالى كه پسنديده بود و در رساندن بار رسالت به مقصد، فروگذار نكرد و آنچه
۱.يقال: في صدره علَيَّ إحنَةٌ؛ أى حِقدٌ، والجمع إحَنٌ (الصحاح: ج 5 ص 2068 «أحن»).
۲.الوَغْر ـ ويُحَرَّك ـ: الحِقد والضّغن والعداوة والتوقّد من الغيظ (القاموس المحيط: ج 2 ص 155 «وغر»).
۳.الهِيم: الإبل العطاش (القاموس المحيط: ج 4 ص 193 «هام»).
۴.الإرشاد: ج 1 ص 244، الإحتجاج: ج 1 ص 374 ح 68، بحار الأنوار: ج 32 ص 98 ح 69.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
الفتوحـ في ذِكرِ عَلِيٍّ عليه السلام بَعدَما راسَلَ أهلَ الجَمَلِ مَرَّةً بَعدَ اُخرى لِيَكُفّوا عَنِ الحَربِ، فَلَم يُجيبوهُ ـ: ثُمَّ جَمَعَ عَلِيٌّ عليه السلام النّاسَ فَخَطَبَهُم خُطبَةً بَليغَةً، وقالَ:
أيُّهَا النّاسُ! إنّي قَد ناشَدتُ هؤُلاءِ القَومَ كَيما يَرجِعوا ويَرتَدِعوا، فَلَم يَفعَلوا، ولَم يَستَجيبوا. ثُمَّ رَفَعَ يَدَهُ إلَى السَّماءِ وهُوَ يَقولُ:
اللّهُمَّ إنَّ طَلحَةَ بنَ عُبَيدِ اللّهِ أعطاني صَفقَةً بِيَمينِهِ طائِعا ثُمَّ نَكَثَ بَيعَتَهُ، اللّهُمَّ فَعاجِلهُ ولا تُمَيِّطهُ. ۱
اللّهُمَّ إنَّ الزُّبَيرَ بنَ العَوّامِ قَطَعَ قَرابَتي، ونَكَثَ عَهدي، وظاهَرَ عَدُوّي، ونَصَبَ الحَربَ لي، وهُوَ يَعلَمُ أنَّهُ ظالِمٌ، فَاكفِنيهِ كَيفَ شِئتَ وأنّى شِئتَ. ۲
الفتوحـ در يادكرد از على عليه السلام پس از آن كه بارها به سپاهيان جمل پيغام داد كه از جنگ، باز ايستند، امّا نپذيرفتند ـ: سپس، على عليه السلام مردم را فرا خواند و سخنرانى شيوايى برايشان ايراد كرد و فرمود: «اى مردم! من، اين جماعت را سوگند دادم تا [از راهى كه در پيش گرفته اند] باز گردند و باز ايستند، امّا نكردند و نپذيرفتند.».
امام عليه السلام سپس، دستش را به سوى آسمان برداشت و گفت: «بار خدايا! طلحة بن عبيد اللّه، دادخواهانه به من دست بيعت داد و سپس، بيعتش را شكست. بار خدايا! بى درنگ، مجازاتش كن و مهلتش مده.
بار خدايا! زبير بن عوّام، پيوند خويشاوندى با مرا بُريد و با من، عهدشكنى كرد و دشمنم را يارى داد و به جنگ با من برخاست، با آن كه مى دانست كه ظالم است [و حق با او نيست]. پس تو خود، شرّ
۱.في جميع المصادر: «لا تُمْهِلْهُ» بدل «لا تُمَيِّطهُ»، ولعلّ ما في الفتوح تصحيف؛ إذ لم نجد له معنىً مناسبا في مصادر اللغة.
۲.الفتوح: ج 2 ص 468، شرح نهج البلاغة: ج 1 ص 306، المناقب للخوارزمي: ص 184 ح 223 كلاهما نحوه؛ المناقب لابن شهر آشوب: ج 2 ص 279 وفيه من «رفع يده.»، كشف الغمّة: ج 1 ص 240 نحوه، بحار الأنوار: ج 32 ص 189 ح 140.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
امام على عليه السلام:بار خدايا! طلحه، بيعت مرا شكست و [مردم را] عليه عثمان برشورانْد تا آن كه او را كُشت. سپس، مرا متّهم به قتل او كرد و تير اتّهام را به سوى من نشانه رفت. بار خدايا! پس او را مهلت مده.
بار خدايا! زبير، رشته خويشاوندى اش را از من گسست و بيعتم را شكست و دشمنم را عليه من، پشتيبانى كرد. پس، امروز، شرّ او را، بدان سان كه خود مى خواهى، از سر من كم كن.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
عنه عليه السلامـ في طَلحَةَ وَالزُّبَيرِ ـ: اللّهُمَّ إنَّهُما قَطَعاني وظَلَماني ونَكَثا بَيعَتي وألَّبَا النّاسَ عَلَيَّ، فَاحلُل ما عَقَدا، ولا تُحكِم لَهُما ما أبرَما، وأرِهِمَا المَساءَةَ فيما أمَّلا وعَمِلا. ۱
امام على عليه السلامـ درباره طلحه و زبير ـ: بار خدايا! آن دو [پيوند خويشى] از من بُريدند و به من، ستم كردند و بيعت با مرا شكستند و مردم را بر ضدّ من برانگيختند. پس آنچه را آن دو بستند، بگشاى و آنچه را تابيدند، استوار مدار، و بدىِ آنچه را آرزو كردند يا انجام دادند، به آنان بنماى.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 137، الإرشاد: ج 1 ص 250 عن سلمة بن كُهَيْل، الجمل: ص 268 نحوه، بحار الأنوار: ج 32 ص 116 ح 92؛ تاريخ الطبري: ج 4 ص 480 نحوه، شرح نهج البلاغة: ج 1 ص 310 عن زيد بن صوحان.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
امام على عليه السلام:بار خدايا! زبير را به بدترين وضع، در جا بكُش و خونش را در [حال]گم راهى بريز، و به طلحه، طعم خوارى را بچشان و بدتر از اينها را در آخرت، برايشان اندوخته كن، اگر آن دو به من ستم كردند و بر من افترا بستند و شهادتشان را [درباره آنچه از پيامبر صلى الله عليه و آله درباره من شنيدند]پوشيده داشتند و [دستورهاى] تو و پيامبرت را در حقّ من، نافرمانى كردند.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
عنه عليه السلامـ في طَلحَةَ وَالزُّبَيرِ ـ: اللّهُمَّ فَخُذهُما بِغِشِّهِما لِهذِهِ الاُمَّةِ، وبِسوءِ نَظَرِهِما لِلعامَّةِ. ۱
امام على عليه السلامـ درباره طلحه و زبير ـ: بار خدايا! آن دو را به سبب ناراستى شان با اين امّت، و بدسِگالى شان با توده مردم، مجازات فرما.
۱.الإرشاد: ج 1 ص 246، الأمالي للمفيد: ص 155 ح 6 عن الحسن بن سلمة، الجمل: ص 437 عن اُمّ راشد مولاة اُمّ هانئ.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
مجابو الدعوة لابن أبي الدنيا عن أبي بشير الشَّيباني:شَهِدتُ الجَمَلَ مَعَ مَولاتي، فَما رَأَيتُ يَوما قَطُّ أكثَرَ ساعِدا نادِرا ۱، وقَدَما نادِرَةً مِن يَومِئِذٍ، ولا مَرَرتُ بِدارِ الوَليدِ قَطُّ إلاّ ذَكَرتُ يَومَ الجَمَلِ.
قالَ: فَحَدَّثَنِي الحَكَمُ بنُ عُتَيبَةَ أنَّ عَلِيّا عليه السلام دَعا يَومَ الجَمَلِ، فَقالَ: اللّهُمَّ جُذَّ أيدِيَهُم وأقدامَهُم. ۲
مجابو الدعوة، ابن ابى دنياـ به نقل از ابو بشير شيبانى ـ: من با بانويم (عايشه) در جنگ جملْ حاضر شدم و در هيچ روزى به اندازه آن روز، دست و پاى قطع شده نديدم، و هرگز از خانه وليد نگذشتم، مگر آن كه از روز جمل، ياد كردم.
حَكَم بن عُتَيبه برايم نقل كرد كه على عليه السلام در روز جمل، دعا كرد و گفت: «بار خدايا! دست ها و پاهاى آنها را قطع فرما».
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
الجملـ في خُروجِ عُثمانَ بنِ حُنَيفٍ مِن حَبسِ البَصرَةِ ـ: فَخَرَجَ ابنُ حُنَيفٍ حَتّى أتى أميرَ المُؤمِنينَ عليه السلام وهُوَ بِذي قارٍ، فَلَمّا نَظَرَ إلَيهِ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام وقَد نَكَّلَ بِهِ القَومُ بَكى، وقالَ:
يا عُثمانُ بَعَثتُكَ شَيخا ألحى، فَرَدّوكَ أمرَدَ إلَيَّ!
اللّهُمَّ إنَّكَ تَعلَمُ أنَّهُمُ اجتَرَؤوا عَلَيكَ، وَاستَحَلّوا حُرُماتِكَ، اللّهُمَّ اقتُلهُم بِمَن قَتَلوا مِن شيعَتي، وعَجِّل لَهُمُ النَّقِمَةَ بِما صَنَعوا بِخَليفَتي. ۱
الجملـ درباره خارج شدن عثمان بن حُنَيف از زندان بصره ـ: ابن حُنَيف، [از بصره] بيرون شد و در ذى قار، نزد امير مؤمنان عليه السلام آمد. چون چشم امير مؤمنان عليه السلام به شكنجه هايى افتاد كه جماعت جمل بر او كرده بودند، افتاد، گريست و فرمود: «اى عثمان! تو را فرستادم، در حالى كه پيرمردى محاسن دار بودى و اكنون، تو را [جوانى]بى محاسن، نزد من باز گردانيده اند!
بار خدايا! تو مى دانى كه آنان بر تو گستاخى نمودند و حرام هاى تو را روا شمردند.
بار خدايا! به كيفر آن كه پيروان مرا كُشتند، آنان را بكُش و به سبب رفتارى كه با جانشين من كردند، هر چه زودتر مجازاتشان فرما».
۱.الجمل: ص 285، وراجع تاريخ الطبري: ج 4 ص 480.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
شرح الأخبار عن رجل من أهل البصرة:قالَ عَلِيٌّ عليه السلام ـ عَلَى المِنبَرِ ـ: يا أهلَ البَصرَةِ، إن كُنتُ قَد أدَّيتُ لَكُمُ الأَمانَةَ، ونَصَحتُ لَكُم بِالغَيبِ، وَاتَّهَمتُموني وكَذَّبتُموني، فَسَلَّطَ اللّهُ عَلَيكُم فَتى ثَقيفٍ.
فَقامَ رَجُلٌ، فَقالَ لَهُ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، وما فَتى ثَقيفٍ؟
قالَ: رَجُلٌ لا يَدَعُ للّهِِ حُرمَةً إلاَّ انتَهَكَها، بِهِ داءٌ يَعتَرِي المُلوكَ، لَو لَم تَكُن إلاَّ النّارُ لَدَخَلَها. ۱
شرح الأخبارـ به نقل از مردى از اهالى بصره ـ: على عليه السلام بر منبر فرمود: «اى اهالى بصره! اگر من در حقّ شما امانت را ادا كرده ام، و در نهان (پشتِ سر)، خيرخواهتان بوده ام و با اين حال، شما مرا متّهم نموده و تكذيبم كرده ايد، پس خداوند، جوانِ [طايفه] ثقيف را بر شما مسلّط كند!».
مردى برخاست و گفت: اى امير مؤمنان! جوان ثقيف كيست؟
فرمود: «مردى است كه هيچ حرمتى براى خدا باقى نمى گذارد، مگر اين كه آن را هتك مى كند. در او مَرَضى است كه دامنگير شاهان مى شود. ۲ [حتّى] اگر جز آتش نباشد، او به آن وارد مى شود.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
شرح الأخبار عن الأصبغ بن نباتة:لَمَّا انهَزَمَ أهلُ البَصرَةِ، قامَ فَتىً إلى عَلِيٍّ صَلَواتُ اللّهِ عَلَيهِ، فَقالَ: ما بالُ ما فِي الأَخبِيَةِ لا تُقسَمُ؟
فَقالَ عَلِيٌّ عليه السلام: لا حاجَةَ لي في فَتوَى المُتَعَلِّمينَ.
قالَ: ثُمَّ قامَ إلَيهِ فَتىً آخَرُ، فَقالَ مِثلَ ذلِكَ، فَرَدَّ عَلَيهِ مَثلَ ما رَدَّ أوَّلاً. فَقالَ لَهُ الفَتى: أما وَاللّهِ ما عَدَلتَ!
فَقالَ لَهُ عَلِيٌّ عليه السلام: إن كُنتَ كاذِبا فَبَلَغَ اللّهُ بِكَ سُلطانَ فَتى ثَقيفٍ.
ثُمَّ قالَ عَلِيٌّ عليه السلام: اللّهُمَّ إنّي قَد مَلِلتُهُم ومَلّوني، فَأَبدِلني بِهِم ما هُوَ خَيرٌ مِنهُم، وأبدِلهُم بي ما هُوَ شَرٌّ لَهُم.
قالَ الأَصبَغُ بنُ نُباتَةَ: فَبَلَغَ ذلِكَ الفَتى سُلطانَ الحَجّاجِ، فَقَتَلَهُ. ۱
شرح الأخبارـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: چون بصريان (جَمَليان) در هم شكستند، جوانى رو به على ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ كرد و گفت: چرا آنچه در چادرهاست (غنايم)، تقسيم نمى شود؟
على عليه السلام فرمود: «مرا به فتواى نوآموزان، نيازى نيست».
جوان ديگرى برخاست و مانند همين سخن را گفت. امام عليه السلام به او نيز پاسخى همانند پاسخ آن يكى داد.
جوان گفت: به خدا سوگند كه تو به داد، رفتار نمى كنى!
على عليه السلام به او فرمود: «خداوند، تو را به [دوره] حكومت جوانِ ثقيف برساند، اگر دروغ گفته باشى!».
سپس گفت: «بار خدايا! من از اينان ملول گشته ام و اينان از من. پس به جاى ايشان، بهتر از ايشان را به من بده و به جاى من، كسى را نصيبشان فرما كه برايشان بد باشد».
آن جوان به دوره حكومت حَجّاج رسيد و
۱.شرح الأخبار: ج 2 ص 290 ح 605.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر