مقاتل الطالبيّينـ در ذكر كشته شدگان با امام حسين عليه السلام ـ: على بن الحسين، و او همان على اكبر است كه نسلى از او نماند و كنيه اش ابو الحسن بود و مادرش ليلا، دختر ابو مُرّه، فرزند عُروة بن مسعود ثقفى بود و مادر ليلا هم ميمونه، دختر ابو سفيان، فرزند حرب بن اميّه، با كنيه امّ شيبه بود و مادر ميمونه هم دختر ابو العاص بن اميّه بود. على اكبر، نخستين شهيد واقعه [ى عاشورا] است. و هم او مقصود معاويه در خبرى است كه محمّد بن محمّد بن سليمان، از يوسف بن موسى قطّان، از جرير، از مغيره برايم نقل كرده است كه معاويه گفت: چه كسى به اين امر (حكومت)، سزاوارتر است؟ گفتند: تو. گفت: نه. سزاوارترينِ مردم به اين امر، على بن الحسين بن على است. جدّش پيامبر خداست و شجاعت بنى هاشم و سخاوت بنى اميّه و بزرگى ثقيف، در

ابو سعيد خدرى:آخرين خطبه اى كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله براى ما ايراد كرد خطبه اى بود كه در هنگام بيماريش كه با آن از دنيا رفت برايمان باز گفت. ايشان در حالى كه به على بن ابى طالب عليه السلامو آزاد شده خود، ميمونه تكيه كرده بود، بيرون آمد و بر منبر نشست و فرمود: اى مردم! من در ميان شما دو ثقل به يادگار مى نهم و سپس خاموش شد. مردى برخاست و گفت: يا رسول اللّه! اين دو ثقل كدامند؟ پيامبر صلى الله عليه و آله چنان خشمگين شد كه چهره اش سرخ گشت و سپس آرام گرفت و فرمود: من آن دو را بيان نكردم مگر آن كه مى خواستم شما را از آن دو آگاه كنم، امّا نفسم تنگ آمد و نتوانستم. ريسمانى كه يك طرف آن به دست خدا و طرف ديگر آن به دست شماست، شما با آن چنين و چنان مى كنيد، آرى، آن قرآن است و ثقل اصغر اهل بيت

تنبيه الغافلينـ به نقل از ميمونه دختر سعد، خدمت گزار پيامبر خدا ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله بر سلمان ـ كه نمازش را خوانده و مشغول دعا كردن بود ـ گذشت و فرمود: «اى سلمان! از پروردگارت حاجتى دارى؟» گفت: آرى، اى پيامبر خدا! فرمود: «پس، پيش از دعايت پروردگارت را ثنا بگو و او را چنان كه خود، خويشتن را وصف كرده است، وصف كن و او را با سبحان اللّه و الحمد للّه و لا اله إلّا اللّه تسبيح بگو». سلمان گفت: اى پيامبر خدا! چگونه ثنايش گويم؟ فرمود: «سه مرتبه فاتحة الكتاب (سوره حمد) را بخوان؛ زيرا آن، ثناى خداوند است». گفت: چگونه وصفش كنم؟ فرمود: «سه مرتبه سوره صَمَد (توحيد) را بخوان؛ زيرا آن، وصف خداست كه خداوند، خويشتن را بدان وصف كرده است». گفت: چگونه تسبيح او بگويم؟ فرمود: «بگو:

تهذيب الكمال:امام عليه السلام، 21 پسر داشت: حسن عليه السلام، حسين عليه السلام، محمّد اكبر ـ كه همان ابن حنفيّه است ـ، عمر اطرف ـ كه همان [عمر] اكبر است ـ، ابو الفضل عبّاس اكبر عليه السلام ـ كه در بيابان كربلا كشته شد و به او «سقّا» و «صاحب مَشك» نيز مى گويند ـ. اين چند تن، بچّه دار شدند. و پسرانى كه از ايشان نسلى نماند: مُحَسَّن ـ كه سقط شد ـ و محمّد اصغر ـ كه در كربلا كشته شد ـ و عبّاس اصغر ـ كه گفته مى شود در كربلا كشته شد ـ و عمر اصغر ـ كه او نيز درگذشت ـ و عثمان اكبر ـ كه در كربلا كشته شد ـ و عثمان اصغر ـ كه درگذشت ـ و جعفر اكبر ـ كه در كربلا كشته شد ـ و جعفر اصغر ـ كه درگذشت ـ و عبد اللّه اكبر ـ كه كنيه اش ابو محمّد بود و در كربلا كشته شد ـ و عبد اللّه اصغر ـ كه درگذشت ـ و عبيد اللّه

تنبيه الغافلينـ به نقل از ميمونه دختر سعد، خدمت گزار پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله بر سلمان ـ كه نمازش را خوانده و مشغول دعا كردن بود ـ گذشت و فرمود: «اى سلمان! از پروردگارت حاجتى دارى؟» گفت: آرى، اى پيامبر خدا! فرمود: «پس، پيش از دعايت پروردگارت را ثنا گوى و او را چنان كه خود، خويشتن را وصف كرده است، وصف كن و سبحان اللّه و الحمد للّه و لا اله إلاّ اللّه بگو». سلمان گفت: اى پيامبر خدا! چگونه ثنايش گويم؟ فرمود: «سه مرتبه فاتحة الكتاب (سوره حمد) را بخوان؛ زيرا آن، ثناى خداوند متعال است». گفت: چگونه وصفش كنم؟ فرمود: «سه مرتبه سوره صَمَد (توحيد) را بخوان؛ زيرا آن، وصف خداست كه خداوند، خويشتن را بدان وصف كرده است». گفت: چگونه تسبيح او گويم؟ فرمود:

كامل الزياراتـ به نقل از ابو حمزه ثُمالى، از امام صادق عليه السلام ـ: هنگامى كه خواستى از گِل قبر حسين عليه السلام بردارى و همراه خود داشته باشى، سوره «حمد» و معوّذتين ( «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ» و «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ» )، «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» ، «قُلْ يَـأَيُّهَا الْكَافِرُونَ» ، «إِنَّـآ أَنزَلْنَاهُ فِى لَيْلَةِ الْقَدْرِ» ، «يس» و «آية الكرسى» را بخوان و بگو: «خدايا! به حقّ محمّد، بنده، حبيب، پيامبر، فرستاده و امينت، و به حقّ امير مؤمنان، على بن ابى طالب، بنده و برادر پيامبرت، و به حقّ فاطمه، دختر پيامبرت و همسر وليّت، و به حقّ حسن و حسين، و به حقّ امامان ره يافته، و به حقّ اين تربت، و به حقّ فرشته گمارده شده بر آن، و به حقّ وصى اى كه در آن آرميده، و به حقّ