امام على عليه السلام:در مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله نشسته بودم كه ابوذر وارد شد و گفت: اى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله! نزد شما شركت در تشييع جنازه عابد محبوبتر است يا حضور در مجلس علم؟ پيامبر فرمود: اى ابوذر! نزد من ساعتى در مجلس علم نشستن، محبوبتر از هزار تشييع جنازه شهيد است و نزد من ساعتى در مجلس علم نشستن، محبوبتر از هزار شب شب زنده دارى است كه در هر شب هزار ركعت نماز بخوانى و نزد من لحظه اى در مجلس علم نشستن، محبوبتر از شركت در هزار غزوه [پيكار همراه رسول خدا صلى الله عليه و آله]و خواندن همه قرآن است. ابوذر گفت: اى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله! آيا گفت و شنود علمى از خواندن همه قرآن بهتر است؟ پيامبر فرمود: نزد خدا اى ابوذر! ساعتى در مجلس علم نشستن، محبوبتر از دوازده هزار بار

عنوان بصرىـ مردى سالمند كه 94 سال عمر كرده بودـ مى گويد: سالها با مالك بن انس رفت و آمد داشتم، امّا چون جعفر صادق عليه السلامدر مدينه حضور يافت، با وى باب رفت و آمد را گشودم و دوست داشتم همان گونه كه از مالك كسب معرفت مى كردم، از وى نيز اخذ كنم. پس روزى به من فرمود: من مردى هستم كه محل مراجعه ام و با اين همه براى هر ساعتى از ساعتهاى شب و روز، ذكر و وردى دارم، پس مرا از ذكرم باز مدار و از مالك كسب و با وى رفت و آمد كن؛ همان گونه كه قبلاً مى كردى. من از اين موضوع غمگين شدم و از نزد او بيرون آمدم و پيش خود گفتم: اگر خيرى در من مى ديد مرا از آمد و شد و استفاده از خود باز نمى داشت. به مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم و بر وى سلام دادم و فرداى آن روز دوباره به روضه [ميان قبر ومنبر پيامبر

امام صادق عليه السلام:اميرمؤمنان اين خطبه (خطبه اشباح) بر منبر كوفه خواند و اين بدان جهت بود كه مردى نزد حضرت آمد و گفت: اى اميرمؤمنان! پروردگارمان را چنان برايمان توصيف كن كه گويى وى را آشكارا مى بينيم، تا معرفت و محبّت ما به او افزون شود. حضرت خشمگين شد و به نماز جماعت ندا داد. مردم گرد آمدند تا آنكه مسجد مالامال از جمعيت شد. حضرت خشمناك و با رنگ چهره دگرگون بالاى منبر رفت و حمد و ثناى الهى گفت و بر پيامبر صلى الله عليه و آلهدرود فرستاد و فرمود:. اى پرسشگر! هر صفتى را كه قرآن ره نموده، پيروى كن و از نور هدايتش روشنى گير و هر صفتى كه شيطان تو را بدان وا مى دارد، ولى كتاب بر تو واجب ننموده است و اثرى از آن در سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله و پيشوايان هدايت نيست، آگاهى به آن را به خداوند

يونس بن يعقوب:گروهى از اصحاب امام صادق عليه السلام از قبيل حمران بن اعين، محمد بن نعمان، هشام بن سالم، طيّار و گروهى كه در بين آنان هشام بن حكم جوان نيز بود، گرد ايشان بودند. امام صادق عليه السلامفرمود: «هشام! به من نمى گويى كه با عمرو بن عبيد، چه كار كردى و چگونه از وى پرسيدى؟». هشام گفت: اى پسر رسول خدا! من تو را بزرگ مى دانم و شرم مى كنم و زبانم در خدمت شما بند مى آيد. امام صادق عليه السلام فرمود: «هنگامى كه به چيزى فرمانتان دادم، انجام دهيد». هشام گفت: جريان نشستن عمرو بن عبيد در مسجد بصره و كارهايش به گوش من رسيد و برايم سنگين بود. به سمت وى حركت كردم و روز جمعه به بصره رسيدم و به مسجد بصره رفتم. ديدم كه گردهمايى بزرگى است و عمرو بن عبيد، در حالى كه پارچه سياهِ پشمى به خود پيچيده

امام باقر عليه السلام ـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ : على عليه السلام در اوّلين روز ماه رمضان در مسجد كوفه خطبه خواند. پس خدا را به بهترين ستايش و برترين و رساترين ثنا ستود و بر پيامبرش محمّد صلى الله عليه و آله درود فرستاد. سپس فرمود: «اى مردم! اين ماه، ماهى است كه خداوند، آن را بر ماه هاى ديگر برترى داده است، مانند برترى ما اهل بيت بر ديگر مردم. و آن، ماهى است كه درهاى آسمان و درهاى رحمت، در آن گشوده مى شوند و درهاى آتش در آن بسته مى گردند. و ماهى است كه در آن ندا شنيده مى شود و دعا مستجاب مى گردد و گريه مورد ترحّم قرار مى گيرد. ماهى است كه در آن، شبى وجود دارد كه فرشتگان از آسمان فرود آمده، بر مردان و زنان روزه دار، به اذن پروردگارشان تا طلوع سپيده سلام مى دهند و آن شب، شب قدر

المصباح كفعمى:دعاى جوشن كبير، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و هر بخشى ده نام است و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «سبحانك يا لا إله إلاّ أنت! الغَوث، الغَوث، الغَوث، خَلِّصنا مِنَ النّار يا ربّ؛ منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده». يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى خداوند، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى برپادارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!». دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابرنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!». سوم. «اى