عيسى بن سرى:به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم: برايم از آنچه پايه هاى اسلام بر آن استوار است سخن بگو، تا چون آنها را فرا گرفتم، عملم پاكيزه شود و نادانى به هر مجهول ديگر، زيانى به من نرساند. حضرت فرمود: گواهى به اينكه خدايى جز خداوند يگانه نيست و محمّد صلى الله عليه و آلهپيامبر خداست و اقرار به هر چه از نزد خدا آورده است و حقّى كه در اموال به نام زكات قرار داده شده و اقرار به ولايتى كه خداوند بدان فرمان داده است؛ يعنى ولايت خاندان محمّد صلى الله عليه و آله. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هركس بميرد و امامش را نشناسد به مرگ جاهلى مرده است. خداوند عز و جل مى فرمايد: «از خداوند اطاعت كنيد و از پيامبر اطاعت كنيد و از اولياى امورتان اطاعت كنيد». پس على ـ صلوات اللّه عليه ـ (ولىّ امر)

اُسيدى و محمّد بن مبشّر:عبدالله بن نافع ازرق مى گفت: اگر مى دانستم كه در دو سوى جهان، كسى هست كه مركب ها مرا نزد او ببرد و در اين باره كه على در كشتن نهروانيان ستمگر نبود با من گفتگو كند، حتماً مى رفتم. گفته شد: حتى پسرش؟ گفت: آيا بين فرزندانش دانشورى هم هست؟! گفته شد: اين اوّلين نادانى توست. آيا اين خاندان، بدون دانشور مى شوند؟! گفت: امروز دانشورِ آنان كيست؟ گفته شد: محمد بن على بن حسين بن على عليه السلام. راوى مى گويد: عبداللّه با بزرگان اصحابش به سوى او روان شده، به مدينه آمدند و از امام باقر عليه السلاماذن خواست. گفته شد: عبداللّه بن نافع است. فرمود: «او كه در تمام روز از من و پدرم بيزارى مى جويد، با من چه كار دارد؟». ابو بصير كوفى به امام گفت: فدايت شوم! اين مرد فكر مى كند كه اگر

الإقبال ـ به نقل از عبدالعظيم حسنى ـ :امام جواد عليه السلام در شبى كه هِلال ماه رمضان را ديد، نماز مغرب را خوانْد و پس از پايان نماز، چون نيّت روزه كرد، دست برداشت و چنين گفت: «خداوندا! اى آن كه مالك تدبيرى و بر هر چيز، توانايى! اى آن كه نگاه هاى نارواى چشم ها را مى دانى و از آنچه در سينه ها نهان و در درون، پنهان است، باخبرى! اى خداى باريك بين و آگاه! خداوندا! ما را از آنانى قرار ده كه نيّت كردند و عمل نمودند، و از آنانى قرار مده كه بدبخت شدند و سستى نشان دادند، و نه از آنان كه به غير عمل، تكيه كردند. خداوندا! بدن هاى ما را از بيمارى ها سالم بدار و بر كارى كه بر ما واجب ساخته اى، يارى ده تا آن كه اين ماهت بر ما بگذرد، در حالى كه تكليف واجبت را ادا كرده باشيم. خداوندا! بر روزه دارى

الإقبال ـ به نقل از ابو عمرو محمّد بن محمّد بن نصر سَكونى ـ :از ابو بكر احمد بن محمّد بن عثمان بغدادى خواستم دعاهاى ماه رمضان را كه عمويش ابو جعفر محمّد بن عثمان بن سعيد عَمرى مى خوانده، براى من درآورد. پس دفترى را كه جلد قرمز داشت، بيرون آورد. من، دعاهاى بسيارى را از روى آن نوشتم كه از جمله آنها، اين بود: و در هر شب از ماه رمضان، اين دعا را مى خوانى چرا كه فرشتگان دعاهاى ماه رمضان را مى شنوند و براى دعا كنندگان استغفار مى كنند، و آن دعا اين است: «خداوندا! من ستايشت را با حمد تو آغاز مى كنم و تو با نعمت خويش، توفيق دهنده بر راه درستى. يقين دارم كه تو، در جاى گذشت و رحمت، مهربان ترينِ مهربانانى و در جاى كيفر و انتقام، سرسخت ترينِ كيفردهندگانى و در جايگاه بزرگى و عظمت، بزرگ ترين جبّارانى.

الإقبالـبه نقل از امام صادق عليه السلام ـ: قرآن را بگير و آن را بر سرت بگذار و بگو: «خداوندا! به حقّ اين قرآن و به حقّ آن كه او را با قرآن مبعوث كردى و به حقّ هر مؤمنى كه در قرآن او را ستوده اى و به حقّى كه بر آنان دارى ـ و هيچ كس به حقّ تو، آشناتر از خودت نيست ـ، تو را قسم مى دهم، به خودت، اى خداوند! (ده بار)». سپس مى گويى: «به حقّ محمّد (ده بار)، به حقّ على (ده بار)، به حقّ فاطمه (ده بار)، به حقّ حسن (ده بار)، به حقّ حسين (ده بار)، به حقّ على بن حسين (ده بار)، به حقّ محمّد بن على (ده بار)، به حقّ جعفر بن محمّد (ده بار)، به حقّ موسى بن جعفر (ده بار)، به حقّ على بن موسى (ده بار)، به حقّ محمّد بن على (ده بار)، به حقّ على بن محمّد (ده بار)، به حقّ حسن بن على (ده بار)، به حقّ حجّت (ده

الإقبال ـ به نقل از عبدالعظيم حسنى ـ:امام جواد عليه السلام در شبى كه هِلال ماه رمضان را ديد، نماز مغرب را خوانْد و پس از پايان نماز، چون نيّت روزه كرد، دست برداشت و چنين گفت: «خداوندا! اى آن كه مالك تدبيرى و بر هر چيز، توانايى! اى آن كه نگاه هاى نارواى چشم ها را مى دانى و از آنچه در سينه ها نهان و در درون، پنهان است، باخبرى! اى خداى باريك بين و آگاه! خداوندا! ما را از آنانى قرار ده كه نيّت كردند و عمل نمودند، و از آنانى قرار مده كه بدبخت شدند و سستى نشان دادند، و نه از آنان كه به غير عمل، تكيه كردند. خداوندا! بدن هاى ما را از بيمارى ها سالم بدار و بر كارى كه بر ما واجب ساخته اى، يارى ده تا آن كه اين ماهت بر ما بگذرد، در حالى كه تكليف واجبت را ادا كرده باشيم. خداوندا! بر روزه دارى اش

الإقبال ـ به نقل از ابو عمرو محمّد بن محمّد بن نصر سَكونى ـ:از ابو بكر احمد بن محمّد بن عثمان بغدادى خواستم دعاهاى ماه رمضان را كه عمويش ابو جعفر محمّد بن عثمان بن سعيد عَمرى ۱۴ مى خوانده، براى من درآورد. پس دفترى را كه جلد قرمز داشت، بيرون آورد. من، دعاهاى بسيارى را از روى آن نوشتم و از جمله آنها، اين دعا بود: «خداوندا! من ستايشت را با حمد تو آغاز مى كنم و تو با نعمت خويش، توفيق دهنده بر راه درستى. يقين دارم كه تو، در جاى گذشت و رحمت، مهربان ترينِ مهربانانى و در جاى كيفر و انتقام، سرسخت ترينِ كيفردهندگانى و در جايگاه بزرگى و عظمت، بزرگ ترين جبّارانى. ۱۵ خداوندا! اذنم داده اى تا تو را بخوانم و از تو بخواهم. پس، اى شنوا! ستايشم را بشنو، و اى مهربان! دعايم را اجابت كن، و اى آمرزنده!

مصباح المتهجّد ـ پس از ذكر تسبيحات هر روز ماه رمضان ـ:سپس در پى آنها بر پيامبر صلى الله عليه و آله و خاندانش صلوات مى فرستى و مى گويى: « «خداوند و فرشتگانش، بر پيامبر درود مى فرستند. اى كسانى كه ايمان آورده ايد! بر او درود بفرستيد و سلام دهيد، سلامى شايسته» . فرمانت را اجابت مى كنم و به روى چشم ـ پروردگارا ـ و تو منزّهى. خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و به محمّد و خاندان محمّد بركت عطا كن، آن گونه كه بر ابراهيم و خاندان ابراهيم، درود و خجستگى نثار كردى! همانا تو ستوده و بزرگوارى. خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد رحمت آور، آن گونه كه بر ابراهيم و خاندان ابراهيم، رحمت آوردى! همانا تو ستوده و بزرگوارى. خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست، آن گونه كه در جهانيان بر

الإقبال ـ به نقل از امام صادق عليه السلام ـ:قرآن را بگير و آن را بر سرت بگذار و بگو: «خداوندا! به حقّ اين قرآن و به حقّ آن كه او را با قرآن مبعوث كردى و به حقّ هر مؤمنى كه در قرآن او را ستوده اى و به حقّى كه بر آنان دارى ـ و هيچ كس به حقّ تو، آشناتر از خودت نيست ـ، تو را قسم مى دهم، به خودت، اى خداوند! (ده بار)». سپس مى گويى: «به حقّ محمّد (ده بار)، به حقّ على (ده بار)، به حقّ فاطمه (ده بار)، به حقّ حسن (ده بار)، به حقّ حسين (ده بار)، به حقّ على بن حسين (ده بار)، به حقّ محمّد بن على (ده بار)، به حقّ جعفر بن محمّد (ده بار)، به حقّ موسى بن جعفر (ده بار)، به حقّ على بن موسى (ده بار)، به حقّ محمّد بن على (ده بار)، به حقّ على بن محمّد (ده بار)، به حقّ حسن بن على (ده بار)، به حقّ حجّت (ده

مصباح الزائر:بعضى از اصحاب ما گفته اند ۱۶: محمّد بن على بن ابى قُرّه گويد: دعاى «نُدبه» را از كتاب محمّد بن حسن بن سنان بَزوفَرى نقل كرده ام. او گفته است كه اين دعا براى صاحب الزمان عليه السلام [از آن حضرت روايت شده] است و مستحب است كه آن را در عيدهاى چهارگانه بخوانند. و دعا اين است: «خدا را سپاس، كه پروردگار جهانيان است و درود خداوند بر سَرور ما، محمّد كه پيامبر اوست ـ و سلام فراوان خدا بر او باد ـ. خداوندا! تو را سپاس بر آنچه تقدير تو درباره دوستانت جارى شده است؛ آنان كه ايشان را براى خودت و آيينت، خالص ساخته اى؛ چرا كه براى آنان نعمت فراوانى را كه پيش توست، برگزيدى؛ نعمتى هميشگى كه آن را زوال و نابودى نيست، پس از آن كه پارسايى در اين دنياى پست و [نيز درباره] زرق و برق آن را بر آنان

تاريخ الطبرىـ به نقل از قاسم، غلامِ يزيد بن معاويه، در بيان رويدادهاى چهارمين روز جنگ ـ: محمّد بن على و عبيد اللّه بن عمر با دو سپاه بزرگ به ميدان آمدند و به جنگى بس سنگين پرداختند. سپس عبيد اللّه بن عمر، پيكى نزد [محمّد]ابن حنفيّه فرستاد [و پيغام داد براى نبرد تن به تن] به سوى من حركت كن! گفت: مى پذيرم. پس برون آمد و روان شد. نظر امير مؤمنان [از دور] به او افتاد و گفت: «اين دو هماورد كيان اند؟». گفته شد: [محمّد] ابن حنفيّه و عبيد اللّه بن عمر. پس امام عليه السلام مَركبِ خويش را حركت داد و محمّد را ندا داد. محمّد به اطاعت او ايستاد. على عليه السلام گفت: «مَركَبم را بگير!». محمّد چنين كرد. سپس على عليه السلام به سوى عبيد اللّه بن عمر رفت و گفت: «به هماوردى ات مى آيم. پيش بيا!».

تاريخ الطبرىـ به نقل از جُندَب اَزْدى، در بيان حركت امام عليه السلام از صِفّين به كوفه ـ: على عليه السلام، ديرى راه نسپرده بود كه عبد اللّه بن وديعه انصارى به وى برخورد. پس نزديك شد و او را سلام داد و با وى همراه گشت. سپس على عليه السلام به او گفت: «از مردم درباره ما چه شنيده اى؟». گفت: برخى ستايشگرند و برخى ناخرسند؛ همان سان كه خداى عز و جل فرموده: «و ايشان، همواره در اختلاف اند، مگر پروردگارت رحم آورَد» . على عليه السلام به وى گفت: «سخن صاحبان انديشه در اين باب چيست؟». گفت: سخن آنان اين است كه على داراى جماعتى عظيم بود، امّا آن را پراكنده ساخت؛ و پناهگاهى استوار داشت، امّا آن را ويران كرد. پس چه زمان آنچه ويران كرد، بنا مى كند و آنچه پراكند، گِرد مى آورَد؟ و اى كاش آن گاه كه

ينابيع المودّةـ به نقل از عيسى بن سرى ـ: به امام جعفر صادق عليه السلام گفتم: برايم از آنچه پايه هاى اسلام بر آن استوار است، سخن بگو، تا چون آنها را فرا گرفتم، عملم پاكيزه (/بالنده) شود و نادانى به هر مجهول ديگر، زيانى به من نرساند. فرمود: «گواهى به اين كه خدايى جز خداوند يگانه نيست و محمّد صلى الله عليه و آله پيامبر خداست و اقرار به هر چه از نزد خدا آورده است و حقّى كه در اموال به نام زكات قرار داده شده و اقرار به ولايتى كه خداوند، بدان فرمان داده است؛ يعنى ولايت خاندان محمّد صلى الله عليه و آله. پيامبر خدا فرمود: هركس بميرد و امامش را نشناسد، به مرگ جاهلى مرده است. خداوند عز و جل مى فرمايد: «از خداوند اطاعت كنيد و از پيامبر اطاعت كنيد و از اولياى امورتان اطاعت كنيد» . پس على ـ كه

التوحيدـ به نقل از جابر بن يزيد جُعفى ـ: به امام باقر عليه السلام گفتم: اى فرزند پيامبر خدا! ما نوزادهايى را مى بينيم كه مرده به دنيا مى آيند و برخى از آنها، ناقص سِقط مى شوند و برخى از آنها، نابينا يا لال يا ناشنوا متولّد مى شوند و برخى از آنها، همين كه به دنيا مى آيند، مى ميرند و برخى از آنها، تا بلوغ، باقى مى مانند و برخى از آنها، آن قدر عمر مى كنند تا پير شوند. اين امور، چگونه اند و جهتشان چيست؟ امام عليه السلام فرمود: «خداى والا و بلند مرتبه، در تدبير امور آفريدگانش، سزاوارتر از خودشان است و اوست آفريدگار و مالك آنها. پس كسى را كه از عمر كردن باز داشته است، به يقين، چيزى را از او باز داشته كه از آنِ او نبوده و به كسى هم كه عمر داده، بى شك، چيزى را بخشيده كه از آنِ او نبوده است. پس او