امام صادق عليه السلامـ از سخن ايشان درباره توحيد، پس از آن كه برخى آيات خداى سبحان را ذكر كرد ـ: همه اينها از چيزهايى است كه دل، بدان به پروردگار سبحان ره مى بَرَد و دل به خِردش مى فهمد كه همه اين چيزها را يگانه عزيز حكيم ـ كه ازلى و جاويدان است ـ تدبير كرده است و اين كه اگر در آسمان ها و زمين ها، خدايانى با خداى سبحان بودند، هر خدايى مخلوق خود را مى بُرد و يكى بر ديگرى برترى مى جُست و هر يك، كار آن يكى را تباه مى كرد. و همين گونه، گوش، كتاب هايى را كه مدبّر نازل كرده [و تلاوت مى شوند]، مى شنود كه تصديقِ همان چيزى است كه دل ها به عقل خود مى فهمند و همراهى خدا با اوست و نيز سخن كسى كه به كُنه معرفت خدا رسيده و فهميده كه نه فرزندى دارد، نه همراه و نه همتايى. پس گوش، آنچه را از زبان گويا به

امام هادى عليه السلامـ در بخشى از رساله خود در ردّ اهل جبر و تفويض، و اثبات عدل [الهى] و امرِ بين دو امر ـ: ما در اين باره از سخن صادق عليه السلام آغاز مى كنيم: «نه جبر است و نه تفويض؛ ليكن جايگاهى بين دو جايگاه است و آن، درستى آفرينش [انسان]، و باز بودن راه [و نبود موانع]، و داشتن فرصت و داشتن توشه (مثل باركش)، و عاملى است كه فاعل را بر انجام دادن كار برانگيزاند». پس اين امور، پنج تاست كه صادق عليه السلام مجموعه فضيلت ها را با آنها گرد آورده است. پس هر گاه بنده يكى از آنها را نداشته باشد، به همان ميزان فاعل در انجام كار با مانع مواجه مى گردد. و صادق عليه السلام به اساس آنچه شناخت آن بر مردم لازم است، خبر داده و قرآن نيز در تصديق آن، سخن گفته است و محكماتِ آيات فرستاده خدا، به آن گواهى مى

و به همين اسناد از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود:«خداى عزّوجلّ در باب شب قدر فرموده است كه: «فيها يُفْرَقُ كُلُّ أمْرٍ حَكيمٍ» ۱». حضرت فرمود كه: «خدا مى فرمايد كه: هر امر محكمى در شب قدر فرود مى آيد. و محكم، دو چيز نيست، بلكه آن يك چيز است. پس هر كه حكم كند به چيزى كه در آن اختلافى نباشد، به حكم خداى عزّوجلّ حكم كرده است. پس هر كه حكم كند به چيزى كه در آن اختلافى باشد و چنان بيند كه صوابْ كار است، به حكم طاغوت حكم كرده است. به درستى كه در شب قدر، تفسير همه امور، سال به سال، بر ولىّ اين امر (كه امام است) فرود مى آيد، و در آن مأمور مى شود در امر خويش به امورى چند كه چنين و چنين (كنايه است از آن) و در امر مردم، به امورى چند همچنين. و به درستى كه حادث مى شود از براى ولىّ اين

مهج الدعوات:از مولايمان امام حسين عليه السلام دعايى روايت شده كه به «دعاى جوانِ گرفتار به گناهش» معروف است و از گروهى روايت شده كه حديث را به امام حسين عليه السلام مى رسانند كه ايشان، چنين فرمود: من با [پدرم] على بن ابى طالب عليه السلام در طواف بودم. شبى ظلمانى و كم نور بود و طواف، خلوت بود و زائران در خواب و چشم ها فرو خفته بودند. در اين هنگام، صداى كمك خواهى پناهجو و جوياى رحمت را شنيد كه با آوايى غمناك و اندوهگين و دلى دردمند مى گفت: اى كه دعاى گرفتار در تاريكى ها را اجابت مى كنىاى گشاينده گرفتارى و بلا و بيمارى! ميهمانان تو در گِرد خانه [ى كعبه] خوابيدند و بيدار شدنددعا مى كنند و ـ اى برپا دارنده ـ چشم تو نخوابيد. به بخششت، گناهم را به من ببخشاى كه مردم در حرم به او اشاره مى

أنساب الأشراف:امّا [داستان] عبد اللّه بن سعد بن ابى سرح، اين است كه او اسلام آورد و براى پيامبر صلى الله عليه و آله [قرآن]مى نوشت. پيامبر صلى الله عليه و آله به او «الكافرين» املا مى كرد و او به جاى آن، «الظالمين» مى نوشت و «عزيز حكيم» املا مى كرد و او «عليم حكيم» مى نوشت و مانند اين. او گفت: من مانند آنچه محمّد مى گويد، مى گويم و مانند آنچه محمّد مى آورد، مى آورم. پس، خداوند درباره اش نازل كرد: «و كيست ستمكارتر از آن كس كه بر خدا دروغ بست، يا گفت: به من وحى شد، در حالى كه چيزى به او وحى نشد؟ و يا آن كه گفت: به زودى مانند آنچه را خدا نازل كرد، نازل مى كنم؟» . او مرتد شد و به مكّه گريخت. پس، پيامبر خدا به كشتنش فرمان داد و چون برادر شيرىِ عثمان بن عفّان بود، وى خواهش و التماس كرد، تا

تأويل الآيات الظاهرةـ به نقل از داوود بن فَرقَد، از امام صادق عليه السلام ـ: سوره فجر را در نمازهاى واجب و مستحبّتان بخوانيد كه آن، سوره حسين بن على عليه السلام است، و به آن، رغبت كنيد ـ خدايتان رحمت كند ـ! ابو اسامه كه در مجلسْ حاضر بود، پرسيد: چگونه اين سوره، ويژه حسين عليه السلام است؟ فرمود: «آيا سخن خداى متعال: «اى جان مطمئن! به سوى خدايت باز گرد، در حالى كه [از خدا]خشنودى [و نزد خدا]پسنديده. پس در ميان بندگانم در آى، و به بهشتم وارد شو» را نشنيده اى كه حسين بن على ـ كه درودهاى خدا بر آن دو باد ـ را منظور دارد؟ حسين عليه السلام است كه داراى جان مطمئن، خشنود و پسنديده است و يارانش از خاندان محمّد ـ كه درودهاى خدا بر آنان باد ـ، روز قيامت، از خداوند، خشنودند و خدا هم از آنان، خشنود

مهج الدعواتـ به نقل از امام حسين عليه السلام ـ: در يك شب تاريك كم نور كه طواف، خلوت بود و زائران، خفته بودند و چشم ها آرام گرفته بود، با على بن ابى طالب عليه السلام در طواف بودم كه شنيد كسى با آوازى سوزناك و غمناك و برخاسته از دلى دردمند، استغاثه مى كند و به خدا پناه مى جويد و از او رحم مى طلبد و مى گويد: اى آن كه دعاى درمانده را در تاريكى ها جواب مى دهى! اى زداينده رنج و بلا و بيمارى! زائران تو، پيرامون خانه مى خوابند و بيدار مى شوند و دعا مى كنند، در حالى كه چشمان تو ـ اى پاينده ـ هرگز نمى خوابد به جود و بخشندگى ات از گناه من در گذر اى آن كه جمله خلائق در حرم، او را نشان مى دهند اگر عفو تو شامل حال گنهكار نشود پس چه كسى گنهكاران را مورد لطف قرار دهد؟ [پدرم] به من فرمود: