امام على عليه السلام:. تا آن كه خداوندِ سبحان، محمّد صلى الله عليه و آله را فرستاده خود كرد تا وعده هايش را به ثمر برساند و نبوّت را پايان ببخشد، در حالى كه براى او از همه پيامبران، پيمان گرفته بود. نشانه هايش در نزد همه انبيا شهرت داشت و ولادت او براى همه، گرامى بود. در آن روزگار، مردمان، ملّت هايى پراكنده، داراى خواسته هاى گوناگون و شيوه هاى (/ دسته جات) مختلف بودند. برخى، خداوند را به مخلوقات، شبيه مى كردند و برخى ديگر، ملحد به نام هاى خداوند بودند [و صفات خالق را از براى مخلوق ثابت مى كردند] و يا به غير خدا اشاره مى كردند [و آثار عالَم را به غير خدا نسبت مى دادند]خداوند به وسيله پيامبر صلى الله عليه و آله، آنان را از گم راهى رهانيد و از نادانى، نجات داد.

تاريخ الطبرىـ از امام حسين عليه السلام (از سخنانش با ياران حُرّ بن يزيد) ـ: اى مردم! اين عذرى به پيشگاه خداى عز و جل و شماست. من، نزد شما نيامدم تا آن كه نامه هاى شما به من رسيد و فرستادگانتان بر من درآمدند و گفتند: بر ما درآى كه پيشوايى نداريم و شايد خدا، ما را به وسيله تو بر هدايت، گِرد آورد. اگر بر سر همان گفته هستيد، نزدتان آمده ام و اگر عهدى مطمئن و قابل اعتماد به من مى دهيد، به شهرتان درآيم و اگر چنين نمى كنيد و آمدن من را ناخوش داريد، به همان جايى باز مى گردم كه پيش از حركت به سوى شما بودم.

امام على عليه السلام:مؤمن شادى اش در چهره اش مى باشد و اندوهش در دلش، سينه اش فراختر است و نَفْسش از هر چيز رامتر؛ بلندپايگى را ناخوش مى دارد وشهرت را دشمن مى شمارد اندوهش دراز است و همّتش بلند؛ بسيار خموش است و اوقاتش به بيكارى نمى گذرد؛ شكور است و شكيبا؛ غرق در انديشه خويش است و در پايبندى به دوستى خود [با ديگران]حريص. نرمخو و مهربان است، اراده اش سخت تر از سنگ خار است و با اين حال از يك برده، خوارتر و افتاده تر است.

امام على عليه السلامـ به شريح ـفرمود: بدان كه مسلمانان نسبت به يكديگر عادل به شمار مى آيند مگر كسى كه به كيفر گناهى حدّ خورده و توبه نكرده باشد، يا به شهادت دروغ دادن شهرت داشته باشد، يا مظنون باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال درباره مردى كه كار خوبى [براى آخرتش و نه ارائه به مردم] انجام مى دهد و مردم او را مى ستايند ـفرمود: اين همان بشارتى است كه در دنيا به مؤمن مى رسد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه خداوند بنده اى از امّت مرا دوست بدارد، محبّت او را در دلهاى برگزيدگان خود و جانهاى فرشتگان و ساكنان عرش خود بيفكند تا او را دوست بدارند. اين است محبوب حقيقى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آدمى را همين شرّ بس كه در دين و دنيايش انگشت نماى خلق شود؛ مگر كسى كه خداوند از بدى نگاهش دارد.

امام على عليه السلام:هيچ بنده اى نيست كه خواهان بالا رفتن يك پله در دنيا [ى نكوهيده] باشد و آن يك پله را بالا رود، مگر اين كه خداوند در آخرت پله اى بزرگتر و بلندتر از آن پايينش آورد.

امام صادق عليه السلامـ در وصف مؤمن ـفرمود: خواهان عزّت دنيا نيست و از خوارى آن نيز بى تابى نمى كند؛ مردم را غم دنيايشان است و او را انديشه آخرتش مشغول كرده است.

امام صادق عليه السلام:آدمى را رسوايى همين بس كه جامه اى بپوشد كه باعث انگشت نمايى او گردد يا مركبى انگشت نما سوار شود.

امام صادق عليه السلام:خداوند دو شهرت را دشمن مى دارد: شهرت لباس و شهرت نماز.

امام رضا عليه السلام:هر كه خود را به عبادت شهره سازد، به دين (و ديندارى) او بدگمان باشيد؛ زيرا خداى عز و جل از شهرت عبادت و شهرت لباس نفرت دارد.

امام صادق عليه السلام:شهرت، خوب و بدش، در آتش است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:وليمه دادن روز اوّل، حق است و روز دوم، احسان؛ از دو روز كه گذشت خودنمايى و شهرت طلبى است.

كنز العمّال:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از دو شهرت نهى فرمود: شهرت در نازكى، ضخامت، نرمى و زبرى لباس و در بلندى و كوتاهى آن. بلكه [فرمود:]بايد حدّ وسط ميان اين خصوصيات را رعايت كرد.

امام صادق عليه السلامـ وقتى به ايشان عرض شد: دربين مردم چنين شهرت دارد كه پرداختن به علم نجوم حرام است و به دين انسان آسيب مى رساند ـفرمود: چنان نيست كه مى گويند، به دينت آسيبى نمى رساند. شما به موضوعى مى پردازيد كه زيادِ آن دست نيافتنى است و اندكِ آن هم كارآيى ندارد. ۲

امام على عليه السلام:مؤمن شادى اش در چهره اش مى باشد و اندوهش در دلش، سينه اش فراختر است و نَفْسش از هر چيز رامتر؛ بلند پايگى را ناخوش مى دارد و شهرت را دشمن مى شمارد اندوهش دراز است و همّتش بلند؛ بسيار خموش است و اوقاتش به بيكارى نمى گذرد؛ شكور است و شكيبا؛ غرق در انديشه خويش است و در پايبندى به دوستى خود [با ديگران]حريص. نرمخو و مهربان است، اراده اش سخت تر از سنگ خار است و با اين حال از يك برده، خوارتر و افتاده تر است.

امام صادق عليه السلام:نه لباس شهرت بپوش و نه لباسى كه تو را بى مقدار جلوه دهد.