پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ـ در توصيف ماه رمضان ـآن، ماهى است كه در آن به ميهمانى خدا دعوت شده ايد و در آن، از اهل كرامت خدا قرار داده شده ايد.

امام باقر عليه السلام:ماه رمضان، ماه رمضان! روزه داران در آن، ميهمانان خدا و اهل كرامت الهى اند. هر كس ماه رمضان بر او وارد شود و او روزش را روزه بگيرد و بخشى از شبش را به عبادت و نماز بايستد و از آنچه خداوند بر او حرام كرده، پرهيز كند، بدون حساب وارد بهشت مى شود.

امام سجّاد عليه السلام:خداوند، پنج چيز را واجب كرده است و جز نيكو و زيبا، واجب نكرده است: نماز، زكات، حج، روزه و ولايت ما اهل بيت.

امام رضا عليه السلام:ـ در مجموعه اى كه فضل بن شاذان از سخن ايشان درباره حكمت واجبات، گرد آورده است ـپس اگر بگويند: «چرا به روزه ماه رمضان فرمان يافته اند، نه كمتر از آن و نه بيشتر؟»، گفته مى شود: براى آن كه انجام دادن اين مقدار روزه در توان بندگان است و نيرومند و ناتوان را فرا مى گيرد. همانا خداوند، واجبات را بر پايه چيزهاى غالب تر و نيروهاى فراگيرتر، مقرّر داشته و سپس ناتوانان را رخصت داده است. خداوند بر توانمندان واجب ساخته و به بيشتر، تشويق كرده است؛ و اگر شايسته كمتر از آن بودند، از تكليفشان مى كاست و اگر به بيش از آن نياز داشتند، بر تكليفشان مى افزود.

امام على عليه السلام:خداوند، بندگان مؤمن خويش را با نمازها، زكات ها و تلاش براى روزه گرفتن در روزهاى واجب شده، نگهدارى كرده است تا اعضايشان آرامش يابد و چشمانشان خشوع پيدا كند و جان هايشان رام گردد و دل هايشان متواضع شود و غرور از آنان زدوده گردد، به سبب حكمت هايى كه در آنهاست، چون: خاكى شدن چهره هاى عزّتمند از روى تواضع، به زمين چسبيدن اعضاى شريف از روى فروتنى، و چسبيدن شكم ها به پشت ها از روى رام شدن.

امام على عليه السلام:خداوند، روزه را واجب فرمود، تا آزمونى براى اخلاص آفريدگان باشد.

امام صادق عليه السلام ـ درباره حكمت روزه دارى ـ :خداوند متعال، روزه را واجب ساخته است تا ثروتمند و تهى دست، برابر شوند؛ چون [بدون روزه] ثروتمند، رنج گرسنگى را نمى چشيد تا به فقير ترحّم كند؛ زيرا ثروتمند هر گاه چيزى را بخواهد، بر آن تواناست. پس خداى متعال خواست تا ميان بندگانش برابرى پديد آورد و ثروتمند هم طعم گرسنگى و رنج را بچشد تا بر ناتوان، رقّت قلب يابد و بر گرسنه ترحّم نمايد.

امام رضا عليه السلام ـ در مجموعه اى كه فضل بن شاذان از سخنان ايشان درباره حكمت واجبات، گرد آورده است ـ :پس اگر گفته شود: «چرا مأمور به روزه شدند؟»، گفته مى شود: تا رنج گرسنگى و تشنگى را بشناسند و نشانى بر نياز آخرت بيابند و تا روزه دار، خاشع، فروتن، شكسته، پاداش يافته، اميدوار به اجر الهى و عارف گردد و بر گرسنگى و تشنگى اى كه به او مى رسد، شكيبا شود تا شايسته پاداش گردد، به علاوه خوددارى از برآوردن خواسته هاى نفْس، و براى اين كه روزه، در دنيا مايه پند آنان شود و سبب تمرين آنان بر انجام دادن تكليف هاى خدا و راهنماى آنان در پاداش گردد و تا بدانند كه چه سختى هايى بر فقيران و بينوايان در دنيا مى گذرد؛ پس آنچه را خداوند براى فقيران در اموال آنان واجب ساخته، به آنان بپردازند.

امام رضا عليه السلام ـ درباره حكمت روزه ـ :خداوند، از آن رو بندگان را با انواع طاعت ها آزموده است كه نزد خداوند به درجاتى برسند، تا ارزش آنچه را خداوند از لذّت آب و گوارايى نان، روزىِ آنان ساخته است، دريابند و هر گاه در روزِ روزه دارى خود تشنه شوند، به ياد روز تشنگى بزرگ در قيامت بيفتند و اين، مايه رغبت بيشتر آنان در طاعت گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند فرموده است: «روزه، براى من است و خودم پاداش آن را مى دهم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كار آدمى زاده، چند برابر مى شود. كار نيك، ده برابر تا هفتصد برابر مى شود. خداوند فرموده است: «مگر روزه، كه براى من است و خودم پاداش آن را مى دهم، [كه روزه دار،] خواسته دل و خوراكش را به خاطر من وا مى گذارد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره آيـه: «[مؤمنـانْ] توبـه كنندگـان، پرستشگـران، ستايشگران، سياحتگران. اند» ـ: سياحتگران، همان روزه داران اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، سفره اى دارد كه بر آن نعمتى است كه نه چشمى ديده، نه گوشى شنيده و نه بر دل بشرى گذشته است. بر سر اين سفره، جز روزه داران نخواهند نشست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روزه دار، دو خوش حالى دارد: خوش حالى او به هنگام افطارش، و خوش حالى او در روز قيامت، [آن گاه] كه منادى ندا مى دهد: «كجايند صاحبان جگرهاى سوخته و تشنه؟ به عزّتم سوگند، امروز سيرابشان مى كنم».

امام على عليه السلام:اى غافل! اگر با نماز، خوابت را كنار بزنى و با روزه روزت را سپرى كنى و به خوراكى اندك بسنده كنى و شب خودت را تلاشگرانه با نمازْ زنده بدارى، سزاوار آنى كه به برترين جايگاه، دست يابى.

امام باقر عليه السلام:مؤمن، چون شب را به عبادت برخيزد و روز را روزه بدارد، برايش گناهى نوشته نمى شود و هيچ گامى بر نمى دارد، مگر آن كه خداوند براى او حسنه اى مى نويسد، و هيچ سخن نيكى نمى گويد، مگر آن كه خداوند براى او حسنه اى مى نويسد، و اگر همان روز بميرد، روحش را به والاترين درجاتِ بالا مى برند، و اگر زنده بماند تا آن كه افطار كند، خداوند او را در ميان توبه گران مى نويسد.

امام صادق عليه السلام:كسى كه در گرماى سخت، روزى را براى خدا روزه بدارد و تشنه شود، خداوند، هزار فرشته را بر او مى گمارد كه چهره اش را لمس مى كنند و بشارتش مى دهند، تا آن گاه كه افطار كند، كه خداوند به او مى فرمايد: «چه خوش است بوى تو و نشاط تو! فرشتگان من! گواه باشيد كه او را آمرزيدم».

امام صادق عليه السلام ـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ :پيامبر خدا فرمود: «خداوند، فرشتگان خود را براى دعا به روزه داران، گماشته است» و فرمود: «جبرئيل از طرف خداوند، مرا خبر داد كه خداوند فرمود: هرگز فرشتگانم را مأمور دعا براى هيچ يك از بندگانم نكردم، مگر آن كه دعايشان را درباره او مستجاب ساختم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ روزه دارى در ميان گروهى كه غذا مى خورند، حاضر نمى شود، مگر آن كه اعضايش تسبيح مى گويند و درود فرشتگان بر او خواهد بود. درود فرشتگان، همان استغفار است.

امام صادق عليه السلام:روزه دارِ از شما، در گلستان هاى بهشت، بهره مند مى شود. فرشتگان براى او دعا مى كنند، تا آن كه افطار كند.