حكمت روزه گرفتن

امام على عليه السلام:خداوند، بندگان مؤمن خويش را با نمازها، زكات ها و تلاش براى روزه گرفتن در روزهاى واجب شده، نگهدارى كرده است تا اعضايشان آرامش يابد و چشمانشان خشوع پيدا كند و جان هايشان رام گردد و دل هايشان متواضع شود و غرور از آنان زدوده گردد، به سبب حكمت هايى كه در آنهاست، چون: خاكى شدن چهره هاى عزّتمند از روى تواضع، به زمين چسبيدن اعضاى شريف از روى فروتنى، و چسبيدن شكم ها به پشت ها از روى رام شدن.

امام على عليه السلام:خداوند، روزه را واجب فرمود، تا آزمونى براى اخلاص آفريدگان باشد.

امام صادق عليه السلام ـ درباره حكمت روزه دارى ـ :خداوند متعال، روزه را واجب ساخته است تا ثروتمند و تهى دست، برابر شوند؛ چون [بدون روزه] ثروتمند، رنج گرسنگى را نمى چشيد تا به فقير ترحّم كند؛ زيرا ثروتمند هر گاه چيزى را بخواهد، بر آن تواناست. پس خداى متعال خواست تا ميان بندگانش برابرى پديد آورد و ثروتمند هم طعم گرسنگى و رنج را بچشد تا بر ناتوان، رقّت قلب يابد و بر گرسنه ترحّم نمايد.

امام رضا عليه السلام ـ در مجموعه اى كه فضل بن شاذان از سخنان ايشان درباره حكمت واجبات، گرد آورده است ـ :پس اگر گفته شود: «چرا مأمور به روزه شدند؟»، گفته مى شود: تا رنج گرسنگى و تشنگى را بشناسند و نشانى بر نياز آخرت بيابند و تا روزه دار، خاشع، فروتن، شكسته، پاداش يافته، اميدوار به اجر الهى و عارف گردد و بر گرسنگى و تشنگى اى كه به او مى رسد، شكيبا شود تا شايسته پاداش گردد، به علاوه خوددارى از برآوردن خواسته هاى نفْس، و براى اين كه روزه، در دنيا مايه پند آنان شود و سبب تمرين آنان بر انجام دادن تكليف هاى خدا و راهنماى آنان در پاداش گردد و تا بدانند كه چه سختى هايى بر فقيران و بينوايان در دنيا مى گذرد؛ پس آنچه را خداوند براى فقيران در اموال آنان واجب ساخته، به آنان بپردازند.

امام رضا عليه السلام ـ درباره حكمت روزه ـ :خداوند، از آن رو بندگان را با انواع طاعت ها آزموده است كه نزد خداوند به درجاتى برسند، تا ارزش آنچه را خداوند از لذّت آب و گوارايى نان، روزىِ آنان ساخته است، دريابند و هر گاه در روزِ روزه دارى خود تشنه شوند، به ياد روز تشنگى بزرگ در قيامت بيفتند و اين، مايه رغبت بيشتر آنان در طاعت گردد.