حدیث دربارهارزش روزه دار

الإمام الباقر عليه السلام:إنَّ المُؤمِنَ إذا قامَ لَيلَهُ ثُمَّ أصبَحَ صائِما نَهارَهُ لَم يُكتَب عَلَيهِ ذَنبٌ، ولَم يَخطُ خُطوَةً إلاّ كَتَبَ اللّهُ لَهُ بِها حَسَنَةً، ولَم يَتَكَلَّم بِكَلِمَةِ خَيرٍ إلاّ كَتَبَ اللّهُ لَهُ بِها حَسَنَةً، وإن ماتَ في نَهارِهِ صُعِدَ بِروحِهِ إلى عِلِّيِّينَ، وإن عاشَ حَتّى يُفطِرَ كَتَبَهُ اللّهُ مِنَ الأَوّابينَ. ۱
امام باقر عليه السلام:مؤمن، چون شب را به عبادت برخيزد و روز را روزه بدارد، برايش گناهى نوشته نمى شود و هيچ گامى بر نمى دارد، مگر آن كه خداوند براى او حسنه اى مى نويسد، و هيچ سخن نيكى نمى گويد، مگر آن كه خداوند براى او حسنه اى مى نويسد، و اگر همان روز بميرد، روحش را به والاترين درجاتِ بالا مى برند، و اگر زنده بماند تا آن كه افطار كند، خداوند او را در ميان توبه گران مى نويسد.
۱.المقنعة: ص 375 وص 305.

احادیث دیگر این موضوع

۵