نهج البلاغة:يكى از ياران امير مؤمنان به نام هَمّام ـ كه مردى عابد بود ـ به ايشان گفت: اى امير مؤمنان! پرهيزگاران را چنان براى من توصيف كن كه گويى به آنان مى نگرم. امير مؤمنان، در پاسخ وى درنگى كرد و آن گاه فرمود: «اى هَمّام! از خدا بترس و نيكوكار باش؛ چرا كه «در حقيقت، خدا با كسانى است كه پرهيزگار باشند و [با] كسانى [است]كه به حقيقت، آنها نيكوكارند» ». هَمّام به اين پاسخ، قانع نشد، اصرار كرد و امام عليه السلام را قسم داد. آن گاه، على عليه السلام خدا را سپاس گفت و ستايش كرد و بر پيامبر صلى الله عليه و آله درود فرستاد. سپس فرمود: «امّا بعد؛ خداى پاك و والا، در حالى آفريده ها را آفريد كه از اطاعت آنان، بى نياز و از نافرمانى شان در امان بود؛ زيرا نافرمانىِ آن كه او را نافرمانى مى كند، به

امام على عليه السلامـ در خطبه اى كه از سخنرانى هاى شگفت اوست و «غَرّاء» ناميده شده ـ: سپاسْ خدايى را كه با قدرتش والاست و با احسانش نزديك است؛ دهنده هر دستْ مايه و فضل، و كنار زننده هر مصيبت و سختى است. او را بر بخشش هاى مهربانانه اش و فراگير بودنِ نعمت هايش سپاس مى گويم و به او ايمان مى آورم كه اوّل و آشكار است، و از او هدايت مى طلبم كه نزديك و هدايت كننده است، و از او يارى مى جويم كه قاهر و توانمند است، و بر او توكّل مى كنم كه كفايت كننده و ياور است. گواهى مى دهم كه محمّد صلى الله عليه و آله، بنده و فرستاده اوست كه براى اجراى فرمان و بستن راه عذر و بيم دهى از جانب او، فرستاده شده است. شما را ـ اى بندگان خدا! ـ به پرواى خداوند كه مَثَل ها برايتان زده و اجل هاى شما را زمان بندى كرده،

امام على عليه السلامـ در سخنرانى اش در توصيف گم راه ـ: او در فرصتى كه خدا داده، به غافلانْ تمايل مى ورزد و با گناهكاران، شب را به روز مى آورد، بدون راهى كه به مقصودش رسانَد و بدون پيشوايى كه راهبرش باشد. تا آن كه [خداوند] از كيفر گناهشان پرده برداشت، و از پرده هاى غفلت، بيرونشان آورد، پسْ به چيزى روى آوردند كه بِدان پشت كرده بودند و پشت به چيزى كردند كه روى بدان آورده بودند؛ امّا نه از آنچه مى خواستند و بدان رسيدند، سودى بُردند، و نه از آنچه حاجت خويش بِدان روا كردند، بهره اى خوردند. من، خودم و شما را از اين جايگاه، برحذر مى دارم. هر كس بايد از تلاش خود، سود بَرَد؛ زيرا بينا كسى است كه بشنود و بينديشد و بنگرد و ببيند و از عبرت ها سود بَرَد و آن گاه، جاده هاى روشن را بپيمايد و از فرو

امام على عليه السلام:بندگان خدا! از خدا پروا كنيد و با كارهايتان، بر مرگتان پيشى گيريد، و با آنچه از دست شما خارج مى شود، چيزى را بخريد كه برايتان مى مانَد، و بار سفر ببنديد كه شما را به كوچيدن وا مى دارند، و براى مرگْ آماده شويد كه بر سرتان سايه افكنده است، و مردمى باشيد كه بر آنان بانگ زده اند و بيدار شده اند و فهميده اند كه دنيا براى آنان، جاى ماندن نيست و آن را عوض كرده اند. به راستى كه خداوند، شما را بيهوده نيافريده و يَله، رهايتان نساخته است و بين هر كدام از شما و بهشت يا دوزخ، چيزى جز مرگى كه او را دريابد، نيست. و روزگارى كه لحظه ها آن را كوتاه و ساعت ها آن را نابود مى كنند، به كوتاهْ زمانى سزاوار است، و غايبى كه گذشتِ روز و شب، او را فرا مى خواند، سزاوار است كه به سرعت باز آيد، و

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از براء بن عازب ـ: به پيامبر خدا خبر داده شد و گفته شد: اى پيامبر خدا! ابو سفيان بن حارث بن عبد المطّلب، به تو دشنام مى دهد. ابن رواحه گفت: اى پيامبر خدا! درباره او به من، اجازه بده. [شعرى كه در ابتدايش] فرمود: «آيا تو: ثبّت اللّه (خداوند، ثابت نگاه دارد) [آمده]، گفته اى؟». ابن رواحه گفت: آرى، اى پيامبر خدا! چنين گفتم: خداوند، نيكويى اى را كه به تو عطا كرده، ثابت نگاه دارد / چنان كه به موسى عليه السلام ثبات بخشيده است و به سانِ آنان كه يارى شدند، يارى نصيب شما گردد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «و خداوند همين طور براى تو خير پيش بياورد». آن گاه كعب از جا برخاست و گفت: اى پيامبر خدا! به من اجازه دهيد [تا جوابش را بدهم]. پيامبر صلى الله عليه و