امام باقر عليه السلام:امير مؤمنان وارد مسجد شد. جوانى گريان ـ كه جمعى در اطرافش بودند و وى راآرام كردند ـ با ايشان مواجه شد. على عليه السلام فرمود: «چه چيزى تو را به گريه انداخته است؟». گفت: اى امير مؤمنان! شُرَيح قاضى درباره من داورى اى انجام داده كه نمى فهمم چگونه است! اين گروه، همراه پدرم به سفر رفتند. اينان برگشتند و پدرم برنگشت. از آنان درباره وى پرسيدم. گفتند: مُرد. از اموالش پرسيدم. گفتند: مالى به جا نگذاشت. آنان را پيش شريح آوردم و شريح، سوگندشان داد [وآنان را تبرئه كرد] و من مى دانم ـ اى امير مؤمنان ـ كه پدرم با ثروت فراوان به سفر، عازم شد. امير مؤمنان، به آنان فرمود: «برگرديد». همگى به همراه جوان به نزد شريح برگشتند. امير مؤمنان، به شريح فرمود: «شريح! چگونه بين

تاريخ الطبرىـ به نقل از موسى بن عامر ابو الأشعر ـ: روزى مختار ـ كه براى هم مجلسى هاى خود سخن مى گفت ـ، اظهار داشت: فردا مردى گُنده پا، گود چشم و پر ابرو را مى كشم كه كشته شدن او، اهل ايمان و فرشتگان مقرّب را خوش حال مى كند. هيثم بن اسود نخعى، نزد مختار بود كه اين گفته را شنيد و در دلش افتاد كه آن كسى كه مختار قصد او را دارد، عمر بن سعد بن ابى وقّاص است. وقتى به منزلش باز گشت، پسرش عُريان را خواست و گفت: امشب با ابن سعد ديدار مى كنى و او را از فلان و فلان مسئله، خبردار مى سازى و مى گويى: مراقبتِ لازم را به عمل بياور كه مختار، جز تو را قصد نكرده است. پسر هيثم، نزد عمر بن سعد آمد و ماجرا را باز گفت. عمر بن سعد به وى گفت: خدا به پدرت و به خاطر رعايت حقّ برادرى، جزاى خير دهد! مختار، چگونه

النوادرـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «طلاق، تنها پس از ازدواج، و آزادى برده، تنها پس از تملّك او، تحقّق پذير است. خاموشى از صبح تا شب ۵ و روزه دارى به صورت پيوسته [وبدون افطار كردن، كه به روزه روز بعد، متّصل شود]، ممنوع است. پس از پايان دوره شيرخوارگى، ديگر شير خوردن، موجب مَحرميّت رضاعى نمى شود. با احتلام و بلوغ، يتيمى [نيازمند قيّم] نيست. زن را با [وجود]شوهر، فرزند را با [وجود] پدر و برده را با [وجود] ارباب، نذرى نيست. ۶ مسلمان، حق ندارد پس از هجرت، باديه نشين و جاهل به احكام گردد. سوگند خوردن براى قطع رَحِم و در باره آنچه ملك انسان نيست و نيز در نافرمانى خدا، اعتبارى ندارد. اگر پسرى ده حج بگزارد، سپس به بلوغ برسد، هنوز به شرط توانايى، حَجّة

محمد بن يحيى، از عبداللّه بن محمد، از على بن حكم، از ابان بن عثمان، از فضيل، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«به درستى كه مرد مرتكب گناه مى شود، و به اين سبب روزى از او بازداشته مى شود»، و اين آيه را تلاوت فرمود كه: «اِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّها مُصْبِحينَ * وَلا يَسْتَثْنُونَ * فَطافَ عَلَيْها طآئِفٌ مِن رَبِّكَ وَهُمْ نآئِمُونَ» ۱؛ يعنى: «ياد كن چون سوگند خوردند اهل باغى كه در دو فرسنگى صنعاى يمن بود، كه هر آينه ميوه آن را ببرند، در حالى كه در صباح در آيندگان باشند؛ يعنى در بامداد ميوه را بچينند؛ پس به اين قصد سوگند ياد نمودند و استثنا نكردند؛ يعنى نگفتند كه: انشاء اللّه، اگر خدا خواهد ۲؛ پس فرا گرفت بر آن باغ، بلاى طواف كننده و گرداگرد آن فروگيرنده، از جانب

الأمالى، مفيد ـ به نقل از حسن بصرى ـ : چون امير مؤمنان على عليه ‏السلام به بصره آمد،. در بازار بصره به مردمى كه سرگرم خريد و فروش بودند، نگاهى كرد و سخت گريست. آن گاه فرمود: «اى بردگان دنيا و كارگران اهل دنيا! اگر روز را به سوگند خوردن مى‏گذرانيد و شب را به آرميدن در بسترهايتان، و در اين ميان، از آخرت غافليد، پس كِى توشه [ى آخرت]فراهم مى‏آوريد و در كار معاد مى‏انديشيد؟!». مردى به ايشان گفت: اى امير مؤمنان! ناچاريم براى گذران زندگى، بكوشيم. پس چه كنيم؟ امير مؤمنان عليه ‏السلام فرمود: «كسب درآمد از راه حلالش، مانع كار آخرت نيست؛ امّا اگر بگويى: چاره‏اى از احتكار نداريم، عذرت پذيرفته نيست». آن مرد، گريه‏كنان باز گشت. امير مؤمنان عليه ‏السلام به او فرمود: «به سوى من باز گرد تا برايت