فیلترها
نتایج جستجو برای «زیان رساندن»: ۱۷ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:لا ضَرَرَ ولا ضِرارَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ضرر ۲ و زيان رساندن به خود و ديگرى، ممنوع است.
۱.كنز العمّال: ج 4 ص 59 ح 9498.
۲.ابن منظور، ضمن نقل اين حديث، مى گويد: «لاضَرَر» يعنى: انسان نبايد به برادر خود زيان بزند؛ و «لاضرارَ»، يعنى: نبايد به يكديگر زيان رسانند. پس ضرار، دو جانبه است و ضرر، يك جانبه. به عبارت ديگر، اگر كسى به ديگرى زيان رساند، آن ديگرى نبايد به او ضررى وارد آورد؛ بلكه بايد گذشت كند (و يا خسارت بگيرد). و به قولى: «ضرر» به اين معناست كه به كسى زيانى برسانى كه از آن زيان، سودى به تو برسد؛ ولى «ضرار» به اين معناست كه به كسى زيانى بزنى بدون آن كه از آن، سودى نصيب تو شود (لسان العرب: مادّه «ضرر»).
بعضى از محقّقان نيز گفته اند كه منظور از «ضرر»، اين است كه در اسلام، حكم زيان بخش وجود ندارد و مقصود از «ضرار» اين است كه از نظر اسلام، ضرر زدن به ديگران ممنوع است. م.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:خَصلَتانِ ليسَ فَوقَهُما مِنَ البِرِّ شَيءٌ: الإيمانُ بِاللّه والنَّفعُ لِعبادِ اللّهِ، وخَصلَتانِ لَيسَ فَوقَهُما مِنَ الشَّرِّ شَيءٌ: الشِّركُ بِاللّهِ والضُّرُّ لِعِبادِ اللّهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو كار است كه هيچ كارِ خوبى بالاتر از آن دو نيست: ايمان به خدا و سود رساندن به بندگان خدا. و دو كار است كه بالاتر از آن دو، بدى اى وجود ندارد: شرك ورزيدن به خدا و زيان رساندن به بندگان خدا.
۱.تحف العقول: ص 35.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:لا ضَرَرَ ولا ضِرارَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ضرر ۲ و زيان رساندن به خود و ديگرى، ممنوع است.
۱.كنز العمّال: ج 4 ص 59 ح 9498 عن ابن عبّاس.
۲.. ابن منظور، ضمن نقل اين حديث، مى گويد: «لاضَرَر» يعنى: انسان نبايد به برادر خود زيان بزند؛ و «لاضرارَ»، يعنى: نبايد به يكديگر زيان رسانند. پس ضرار، دو جانبه است و ضرر، يك جانبه. به عبارت ديگر، اگر كسى به ديگرى زيان رساند، آن ديگرى نبايد به او ضررى وارد آورد؛ بلكه بايد گذشت كند (و يا خسارت بگيرد). و به قولى: «ضرر» به اين معناست كه به كسى زيانى برسانى كه از آن زيان، سودى به تو برسد؛ ولى «ضرار» به اين معناست كه به كسى زيانى بزنى بدون آن كه از آن، سودى نصيب تو شود (لسان العرب: مادّه «ضرر»).
بعضى از محقّقان نيز گفته اند كه منظور از «ضرر»، اين است كه در اسلام، حكم زيان بخش وجود ندارد و مقصود از «ضرار» اين است كه از نظر اسلام، ضرر زدن به ديگران ممنوع است. م.
عنه عليه السلام:قَضى رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله بَينَ أهلِ المَدينَةِ في مَشارِبِ النَّخلِ أ نّهُ لا يُمنَعُ نَفعُ الشَّيْءِ، وقَضى صلى الله عليه و آله بينَ أهلِ البادِيَةِ أ نّهُ لا يُمنَعُ فَضلُ ماءٍ لِيُمنَعَ به فَضلُ كَلَأٍ، وقالَ: لا ضَرَرَ ولا ضِرارَ. ۱
امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا، درباره آب نخلستان ها، ميان مردم مدينه چنين حكم فرمود كه نبايد اضافه چيزى را از ديگران منع كرد. و در ميان باديه نشينان، چنين حكم فرمود كه براى جلوگيرى [از استفاده ديگران]از زيادىِ مرتع، نبايد جلو استفاده آنها را از زيادىِ آب گرفت، و فرمود: «زيان رساندن به يكديگر، ممنوع است».
۱.الكافي: ج 5 ص 294 ح 6 عن عقبة بن خالد، بحارالأنوار: ج 2 ص 276 ح 28.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:خَصلَتانِ ليسَ فَوقَهُما مِنَ البِرِّ شَيءٌ: الإيمانُ بِاللّه والنَّفعُ لِعبادِ اللّهِ، وخَصلَتانِ لَيسَ فَوقَهُما مِنَ الشَّرِّ شَيءٌ: الشِّركُ بِاللّهِ والضُّرُّ لِعِبادِ اللّهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو كار است كه هيچ كار خوبى بالاتر از آن دو نيست: ايمان به خدا و سود رساندن به بندگان خدا؛ و دو كار است كه بالاتر از آن دو بدى وجود ندارد: شرك ورزيدن به خدا و زيان رساندن به بندگان خدا.
۱.بحار الأنوار: 77/137/2.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:قَضى رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله بينَ أهلِ المدينةِ في مَشارِبِ النَّخْلِ أنّه لا يُمْنَعُ نَقْعُ الشّيءِ، و قضَى بينَ أهلِ الباديةِ أنّه لا يُمنعُ فَضْلُ ماءٍ لِيُمنعَ به فضلُ كَلاءٍ، و قال: لا ضَرَرَ و لا ضِرارَ. ۱
امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله براى مردم مدينه درباره آبيارى نخلستان چنين حكم كرد كه نبايد مانع استفاده مردم از آب اضافى شد. و براى باديه نشينان چنين حكم كرد كه نبايد جلو آب اضافى را گرفت، تا اضافى مرتع گرفته شود ۲ و فرمود: زيان رساندن به خود و ديگران ممنوع است.
۱.بحار الأنوار: 2/276/ 28، انظر الضرر: باب 2337 و الكافي: 5/294/6.
۲.لسان العرب ذيل ماده «كلأ» اين حديث را آورده و چنين توضيح مى دهد كه اگر در بيابان چاه يا چشمه آبى باشد و در نزديكى آن چراگاه و مرتعى وجود داشته باشد و كسى بيايد و آن چاه يا چشمه را در اختيار بگيرد و اجازه ندهد كه ديگران از آب آن استفاده كنند، با اين كار خود از چراى مرتع نيز جلوگيرى كرده است؛ زيرا وقتى كسى شتر خود را در آن مرتع بچراند اما اجازه نداشته باشد شتر خود را از آب آن چاه سيراب كند، شتر از تشنگى خواهد مرد. پس كسى كه جلو استفاده ديگران از آب چاه را مى گيرد، طبيعتا مانع استفاده ديگران از چراگاه نزديك آن چاه نيز مى شود ـ م.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:لا ضَرَرَ و لا ضِرارَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ضرر و زيان رساندن به خود و ديگرى، ممنوع است.
۱.كنز العمّال: 9498.
عنه صلى الله عليه و آله:لا ضَررَ و لا ضِرارَ، مَن ضارَّ ضارَّهُ اللّهُ، و مَن شاقَّ شَقَّ اللّهُ علَيهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ضرر و زيان زدن به خود و ديگرى جايز نيست. كسى كه به ديگرى زيان وارد آورد، خداوند به او زيان رساند و كسى كه ديگرى را به مشقّت اندازد، خداوند او را به مشقّت افكند.
۱.كنز العمّال: 9518.
عنه صلى الله عليه و آله:لا ضَرَرَ و لا ضِرارَ، و لِلرَّجُلِ أن يَضَعَ خَشَبَهُ في حائطِ جارِهِ، و الطَّريقُ المَيثاءُ سَبعَةُ أذرُعٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زيان زدن به خود و ديگرى ممنوع است. انسان مجاز است چوب خود را بر ديوار همسايه اش بگذارد، و [حريم]راه هموار، هفت گز است.
۱.كنز العمّال: 9519.
عنه صلى الله عليه و آله:لا ضَرَرَ و لا إضرارَ في الإسلامِ، فَالإسلامُ يَزيدُ المُسلمَ خَيرا و لا يَزِيدُهُ شَرّا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در اسلام ضرر و زيان زدن به ديگران ممنوع است ۲؛ زيرا اسلام بر خير مسلمان مى افزايد و شرّى به او نمى رساند.
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: 4/334/ 5718.
۲.لسان العرب، ضمن نقل اين حديث مى گويد: «لا ضَرَر» يعنى انسان نبايد به برادر خود زيان بزند؛ و «لا ضرار» يعنى نبايد به يكديگر زيان رسانند. پس ضرار دو جانبه است و ضرر يك جانبه. به عبارت ديگر، اگر كسى به ديگرى زيان رساند، آن ديگرى نبايد به او ضررى وارد آورد بلكه بايد گذشت كند (و يا خسارت بگيرد). به قولى: ضرر به اين معناست كه به كسى زيانى رسانى كه از آن زيان سودى به تو رسد ولى «ضرار» به اين معناست كه به كسى زيانى زنى بدون آن كه از آن سودى نصيب تو شود. بعضى از محقّقان نيز گفته اند كه منظور از «ضرر» اين است كه در اسلام حكم زيانمند وجود ندارد و مقصود از «ضرار» اين است كه از نظر اسلام ضرر زدن به ديگران ممنوع است ـ م.
الكافي:الإمامُ الباقرُ عليه السلام: إنَّ سَمُرَةَ بنَ جُندَبٍ كانَ لَهُ عَذقٌ في حائطٍ لِرَجُلٍ مِن الأنصارِ، و كانَ مَنزِلُ الأنصاريِّ ببابِ البُستانِ، و كانَ يَمُرُّ بهِ إلى نَخلَتِهِ و لا يَستَأذِنُ، فَكَلَّمَهُ الأنصاريُّ أن يَستَأذِنَ إذا جاءَ فَأبى سَمُرَةُ، فلَمّا تَأبّى جاءَ الأنصاريُّ إلى رسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَشَكا إلَيهِ و خَبَّرَهُ الخَبرَ، فَأرسَلَ إلَيهِ رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله و خَبَّرَهُ بقَولِ الأنصاريِّ و ما شَكا، و قالَ: إن أرَدتَ الدُّخولَ فاستَأذِنْ فَأبى، فلَمّا أبى ساوَمَهُ حتّى بَلَغَ بهِ مِن الَّثمَنِ ما شاءَ اللّهُ فَأبى أن يَبِيعَ، فقالَ: لكَ بها عَذقٌ يُمَدُّ لكَ في الجَنَّةِ فَأبى أن يَقبَلَ، فقالَ رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله
الكافى:امام باقر عليه السلام فرمود: سَمُرَة بن جندب در داخل باغ يكى از انصار درخت خرمايى داشت. خانه آن مرد انصارى كنار دَرِ باغ بود. سمره بدون آن كه اجازه بگيرد وارد باغ مى شد. مرد انصارى با سمره صحبت كرد كه وقتى وارد باغ مى شود اجازه بگيرد، اما او نپذيرفت. مرد انصارى خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيد و جريان را به عرض ايشان رساند و شِكوه كرد. رسول خدا صلى الله عليه و آله در پى سمره فرستاد و سخن مرد انصارى و شكايت او را به اطلاع وى رساند و فرمود: هرگاه خواستى وارد باغ شوى اجازه بگير. اما سمره نپذيرفت. رسول خدا از او خواست كه درختش را بفروشد و مرتب قيمت آن را بالا مى برد، ولى سمره از فروختن درخت هم خوددارى كرد. حضرت فرمود: در برابر اين درخت خرما، درخت خرمايى در بهشت به تو مى دهم؛ سمره
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:إنَّ الجارَ كالنَّفْسِ غَيرُ مُضارٍّ و لا آثِمٍ. ۱
امام صادق عليه السلام:پناهنده [به مسلمانان] به منزله نفْس [محترم] است، به شرط آن كه ضرر و زيانى به پناه جو وارد نكند و سوء نيّتى هم نداشته باشد.
۱.الكافي: 5/292/1.
عنه عليه السلامـ في رجُلٍ أتى جَبَلاً فَشَقَّ فيهِ قَناةً، فَذَهَبَت قَناةُ الاُخرى بماءِ قَناةِ الاُولى ـ: يَتَقاسَمانِ بحَقائبِ البِئرِ لَيلةً لَيلةً، فَيُنظَرُ أيُّهُما أضَرَّت بصاحِبَتِها، فإن رُئيَتِ الأخيرَةُ أضَرَّت بِالاُولى فَلْتُعَوَّرْ. ۱
امام صادق عليه السلامـ از حضرت سؤال شد: مردى به كوهستان رفته و قناتى حفر مى كُند كه بر اثر آن آب قناتى كه قبلاً توسط شخص ديگرى حفر شده كم مى شود، تكليف آنان چيست؟ ـحضرت فرمود: هر شبى به نوبت، آب يك چاه را اندازه مى گيرند، تا دانسته شود كدام چاه به ديگرى خسارت زده است. اگر معلوم شد كه قنات دومى به اوّلى خسارت وارد كرده بايد آن را پُر كنند.
۱.الكافي: 5/294/7.
عنه عليه السلام:قَضى رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله بالشُّفْعَةِ بينَ الشُرَكاءِ في الأرَضِينَ و المَساكِنِ، و قالَ: لا ضَرَرَ و لا ضِرارَ، و قالَ: إذا اُرِّفَتِ الاُرَفُ و حُدَّتِ الحُدودُ فلا شُفعَةَ. ۱
امام صادق عليه السلام:رسول خدا صلى الله عليه و آله براى شريكان در زمين و خانه، حكم به شُفعه كرد و فرمود: ضرر و زيان زدن ممنوع است و فرمود: چنانچه حدود و مرزها [در زمين و خانه]علامت گذارى و مشخص شود، ديگر شُفعه (حقّ تقدّم در خريد سهم شريك) منتفى خواهد شد.
۱.تهذيب الأحكام: 7 / 164 / 727.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:خَصلَتانِ ليسَ فَوقَهُما مِنَ البِرِّ شَيءٌ: الإيمانُ بِاللّه و النَّفعُ لِعبادِ اللّهِ، و خَصلَتانِ لَيسَ فَوقَهُما مِنَ الشَّرِّ شَيءٌ: الشِّركُ بِاللّهِ و الضُّرُّ لِعِبادِ اللّهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو كار است كه هيچ كار خوبى بالاتر از آن دو نيست: ايمان به خدا و سود رساندن به بندگان خدا؛ و دو كار است كه بالاتر از آن دو بدى وجود ندارد: شرك ورزيدن به خدا و زيان رساندن به بندگان خدا.
۱.بحار الأنوار: 77/137/2.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:قَضى رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله بَينَ أهلِ المَدينَةِ في مَشارِبِ النَّخلِ أنّهُ لا يُمنَعُ نَفعُ الشَّيْءِ، و قَضى صلى الله عليه و آله بينَ أهلِ البادِيَةِ أنّهُ لا يُمنَعُ فَضلُ ماءٍ لِيُمنَعَ به فَضلُ كَلَأٍ، و قالَ: لا ضَرَرَ و لا ضِرارَ. ۱
امام صادق عليه السلام:رسول خدا درباره آب نخلستانها، ميان مردم مدينه چنين حكم فرمود كه نبايد اضافه چيزى را از ديگران منع كرد، و در ميان باديه نشينان چنين حكم فرمود كه براى جلوگيرى [استفاده ديگران] از زيادى مرتع نبايد جلو استفاده آنها را از زيادى آب گرفت و فرمود صلى الله عليه و آله: زيان رساندن به يكديگر ممنوع است.
۱.الكافي: 5/294/6.