مصباح المتهجّد ـ به نقل از ابو حمزه ثمالى ـ :امام سجّاد عليه السلام در ماه رمضان، همه شب را نماز مى خواند و چون سحر مى شد، اين دعا را مى خواند: «خدايا! مرا با كيفرت ادب نكن و با عقوبت غافلگيركننده ات، به من نيرنگ مزن. پروردگارا! برايم از كجا خير تواند بود، با آن كه جز از پيش تو يافت نمى شود؛ و برايم از كجا رهايى خواهد بود، با آن كه جز به يارى ات، در توان نيست؟ نه آن كه نيكى كند، از يارى و رحمتت بى نياز است و نه آن كه بدى كند و بر تو گستاخ شود و تو را ناخرسند سازد، از قلمرو قدرتت بيرون. اى پروردگار من، اى پروردگار من، اى پروردگار من!.». بگويد تا آن كه نفَس قطع شود. «تو را با تو شناختم و تو خود، مرا بر خودت راهنمايى كردى و به سويت خواندى و اگر تو نبودى، نمى دانستم كه تو چيستى. سپاس،

المصباح كفعمى:دعاى جوشن كبير، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و هر بخشى ده نام است و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «سبحانك يا لا إله إلاّ أنت! الغَوث، الغَوث، الغَوث، خَلِّصنا مِنَ النّار يا ربّ؛ منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده». يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى خداوند، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى برپادارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!». دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابرنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!». سوم. «اى

البلد الأمين ـ [در بيان] دعاى مُجير، روايت شده از پيامبر صلى الله عليه و آله ـ :به نام خداوند بخشنده مهربان. منزّهى تو، اى خداوند! والايى تو، اى بخشنده! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى مهربان! والايى تو، اى بزرگوار! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى فرمان روا! والايى تو، اى مالك! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى بى عيب! والايى تو، اى سلام! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى ايمنى بخش! والايى تو، اى حاكم بر همه چيز! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى ارجمند! والايى تو، اى غالب! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى صاحب بزرگى! والايى تو، اى صاحب جبروت! ما را از آتشْ پناه بده، اى

امام صادق عليه السلام:امير مؤمنان ـ كه درود خدا بر او باد ـ فرمود: «هر كس در شب عيد فطر، دو ركعت نماز بخواند (در ركعت اوّل، يك بار حمد و هزار بار سوره قل هو اللّه و در ركعت دوم، حمد و يك بار سوره قل هو اللّه أحد)، چيزى از خدا نمى خواهد، مگر آن كه به وى عطا مى كند». دعاى در پى اين نماز، اين است: «اى خداوند، اى خداوند، اى خداوند! اى بخشاينده، اى خداوند! اى مهربان، اى خداوند! اى فرمان روا، اى خداوند! اى پاك، اى خداوند! اى بى عيب، اى خداوند! اى ايمنى بخش، اى خداوند، اى حاكم، اى خداوند! اى شكست ناپذير، اى خداوند! اى مقتدر، اى خداوند! اى شكوهمند، اى خداوند! اى آفريننده، اى خداوند! اى پديدآورنده، اى خداوند! اى صورتگر، اى خداوند! اى دانا، اى خداوند! اى بزرگ، اى خداوند! اى بزرگوار، اى خداوند! اى

مصباح المتهجّد ـ به نقل از ابو حمزه ثمالى ـ:امام سجّاد عليه السلام در ماه رمضان، همه شب را نماز مى خواند و چون سحر مى شد، اين دعا را مى خواند: «خدايا! مرا با كيفرت ادب نكن و با عقوبت غافلگيركننده ات، به من نيرنگ مزن. پروردگارا! برايم از كجا خير تواند بود، با آن كه جز از پيش تو يافت نمى شود؛ و برايم از كجا رهايى خواهد بود، با آن كه جز به يارى ات، در توان نيست؟ نه آن كه نيكى كند، از يارى و رحمتت بى نياز است و نه آن كه بدى كند و بر تو گستاخ شود و تو را ناخرسند سازد، از قلمرو قدرتت بيرون. اى پروردگار من، اى پروردگار من، اى پروردگار من!.». بگويد تا آن كه نفَس قطع شود. «تو را با تو شناختم و تو خود، مرا بر خودت راهنمايى كردى و به سويت خواندى و اگر تو نبودى، نمى دانستم كه تو چيستى. سپاس،

المصباح كفعمى ۱۱: دعاى جوشن كبير، از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است و صد بخش است و هر بخشى ده نام است و در آخر هر بخش آن، مى گويى: «سبحانك يا لا إله إلاّ أنت! الغَوث، الغَوث، الغَوث، خَلِّصنا مِنَ النّار يا ربّ؛ منزّهى تو، اى آن كه معبودى جز تو نيست! به فرياد رس، به فرياد رس، به فرياد رس. پروردگارا! ما را از آتش، نجات بده». يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى خوانم: اى خداوند، اى بخشايشگر، اى مهربان، اى بزرگوار، اى برپادارنده، اى بزرگ، اى ديرين، اى دانا، اى بردبار، اى حكيم!». دوم. «اى سَرور سَروران، اى اجابت كننده دعاها، اى بالابرنده رتبه ها، اى سرپرست نيكى ها، اى آمرزنده خطاها، اى برآورنده خواسته ها، اى پذيرنده توبه ها، اى شنواى صداها، اى داناى نهان ها، اى زداينده بلاها!».

الأمالى، صدوقـ به نقل از عَدّى بن اَرطات ـ: روزى معاويه به عمرو بن عاص گفت: اى ابو عبد اللّه! كدام يك از ما زيرك تريم؟ عمرو گفت: من در زودانديشى و تو در ديرانديشى. معاويه گفت: به سود من وزيان خود، حكم كردى؛ با آن كه در زودانديشى نيز، من از تو زيرك ترم. عمروگفت: كجا بود زيركى ات آن گاه كه من قرآن ها را [بر نيزه]برافراشتم؟ گفت: اى ابوعبد اللّه! با همين كار، بر من پيروز شدى. پس، از تو چيزى نمى پرسم كه با من در آن راست بگويى (هر چه مى پرسم، ناراست پاسخ مى دهى)! گفت: به خدا سوگند، ناراستى زشت است. هر آنچه مى خواهى، بپرس، كه با تو راست مى گويم. گفت: آيا از روزى كه خيرخواه من شده اى، در كارم نيرنگ ورزيده اى؟ گفت: نه. گفت: آرى. به خدا سوگند، با من نيرنگ ورزيده اى؛ البتّه نمى گويم در

وقعة صِفّينـ به نقل از جُرجانى ـ: آن گاه كه ابو موسى عزم حركت كرد، شُرَيح برخاست و دست ابو موسى را گرفت و گفت: اى ابو موسى! تو به كارى گران گماشته شده اى كه [اگر سستى كنى،]پراكندگى آن اصلاح نشود و شكافش بر هم نيايد. هر چه به سود يا زيان خويش بگويى ـ هر چند باطل باشد ـ به منزله حق تلقّى مى شود و درست شمرده مى گردد. و همانا اگر معاويه بر عراق حكومت يابد، همه عراقيان هلاك مى گردند؛ امّا اگر على بر شام حاكم شود، شاميان را بيمى نخواهد بود. آن روزها كه به كوفه درآمدى، گونه اى بازداشتن مردم در كارنامه تو ثبت است كه اگر كارى همانندِ آن كنى، گمانِ بدى كه به تو مى رود، به يقين تبديل گردد و اميدى كه به تو بسته شده، به نوميدى بدل شود. آن گاه شريح در اين باب گفت: اى ابو موسى! در برابر

امام على عليه السلام:همه اشيا را هنگام آفرينش، محدود ساخت تا آنها از همانندى با او، متمايز گردند و او از همانندى با آنها جدا گردد. در آنها حلول نكرده تا گفته شود: «او در آنها باشنده است» و از آنها دورى نجُسته تا گفته شود: «او از آنها جداست» و از آنها تهى نگشته تا درباره او گفته شود: «كجاست؟»؛ امّا دانش خداى پاك، بر آنها احاطه يافته و ساختن او آنها را استوار داشته و حفظ او آنها را به شماره درآورده است. نه نهان هاى ناپيداى هوا، از [فرا چنگ] او به در مى رود و نه تاريكى هاى تيره و تارِ در هم تنيده، و نه آنچه در آسمان هاى برين تا زمين هاى فرودين است. براى همه چيزِ آنها، حافظ و نگاهبانى است و هر چيزى از آنها به چيزى احاطه دارد، و آن كس كه بر هر فراگيرى از ميانِ آنها احاطه دارد، يگانه بى همتاى

امام على عليه السلام:ستايش، براى خداى يكتا و يگانه و صمد و بى همتايى است كه از چيزى موجود نشده و موجودات را از چيزى نيافريده است. [او راست]توانايى اى كه با آن، از چيزها جدا شده و چيزها از او جدا گشته اند. پس براى او نه صفتى هست كه بدان رسيده شود و نه نهايتى كه براى آن، مثال هايى آورده شود. آرايش زبان ها، پيش از رسيدن به صفات خدا درمانده شد و توصيفات گوناگون، در آن جا گم راه شدند. روش هاى ژرف تفكّر، در فرمان روايى خدا حيران شدند و تفسيرهاى فراگير، پيش از وارد شدن به ژرفاى دانش خدا باز ايستادند. پوشش هاى ناپيدا، در برابر سرّ نهان او مانع [از دسترس به او]شدند. خردهايى كه در امور دقيق، بلندپروازى مى كنند، در پايين ترين درجات آنها متحيّر گشته اند. پس بلندْ پايه است خدايى كه بلندى همّت ها به او

عبدالعظيم حسنى گويد:از ابو جعفر جواد عليه السلام از «مَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللّهِ» پرسيدم؟ فرمود: مقصود ذبيحه هاايست كه از براى بت ها و يا درختى ذبح مى شد، خداوند اين نوع ذبيحه ها را حرام نموده هم چنانكه ميته و خون و گوشت خوك را حرام كرده است، پس كسى كه مضطر گردد و چاره نداشته باشد (در صورتى كه «باغى» يعنى راهزن و سارق و هم چنين «عادى» يعنى براى شكار و تفريح سفر نكرده كه اضطرار حاصل شود) مى تواند از گوشت ميته براى سدّ رمق استفاده كند. گويد: عرض كردم: اى فرزند رسول خدا! چه وقت ميته براى انسان مضطر حلال مى گردد؟ فرمود: پدرم از پدرش روايت مى كرد كه اين موضوع را از حضرت رسول صلى الله عليه و آله پرسيدند كه: يا رسول اللّه! ما در زمينى قرار مى گيريم و در آن جا در شدّت و فشار گرسنگى