عنوان بصرىـ مردى سالمند كه 94 سال عمر كرده بودـ مى گويد: سالها با مالك بن انس رفت و آمد داشتم، امّا چون جعفر صادق عليه السلامدر مدينه حضور يافت، با وى باب رفت و آمد را گشودم و دوست داشتم همان گونه كه از مالك كسب معرفت مى كردم، از وى نيز اخذ كنم. پس روزى به من فرمود: من مردى هستم كه محل مراجعه ام و با اين همه براى هر ساعتى از ساعتهاى شب و روز، ذكر و وردى دارم، پس مرا از ذكرم باز مدار و از مالك كسب و با وى رفت و آمد كن؛ همان گونه كه قبلاً مى كردى. من از اين موضوع غمگين شدم و از نزد او بيرون آمدم و پيش خود گفتم: اگر خيرى در من مى ديد مرا از آمد و شد و استفاده از خود باز نمى داشت. به مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم و بر وى سلام دادم و فرداى آن روز دوباره به روضه [ميان قبر ومنبر پيامبر

تاريخ الطبرىـ به نقل از عبد الملك بن ابى حرّه ـ: چون على عليه السلام، ابو موسى را براى داورى برگزيد، برخى از خوارج با هم ديدار كردند و در خانه عبد اللّه بن وَهْب راسبى گرد آمدند. عبد اللّه بن وهب، پس از سپاس و ستايش خدا گفت: امّا بعد؛ به خدا سوگند، جماعتى را كه به [خداوند]رحمان ايمان دارند و به حكم قرآن تن مى دهند، روا نيست كه اين دنيا كه خشنود شدن به آن و تكيه كردن بر آن و برگزيدنش، رنج و ويرانى است، نزد آنان گُزيده تر از امر به معروف و نهى از منكر و گفتار حق باشد، هر چند دچار كمبود يا زيانى در اين دنيا شود؛ زيرا پاداش وى در روز قيامت، خشنودى خداى عز و جل و جاودانگى در بهشت اوست. پس اى برادران ما بياييد با نپذيرفتن اين بدعت هاى گم راه كننده، از اين سرزمين كه مردمى ستمگر دارد، به برخى

الغارات:در [نبرد] صِفّين، خِرّيت بن راشدِ ناجى و يارانش با على عليه السلام همراه بودند. پس خِرّيت با سى سوار از يارانش به سوى على عليه السلام حركت كرد و از ميان ايشان پياده پيش آمد تا نزد على عليه السلام ايستاد و به وى گفت: به خدا سوگند، فرمانت را اطاعت نمى كنم و فرا پشتت نماز نمى گزارم و فردا از تو جدا خواهم شد. و اين، پس از نبرد صِفّين و داور ساختنِ آن دو حَكَم بود. پس على عليه السلام به وى گفت: «مادرت به سوگت نشيند! در اين صورت، عهد مى شكنى، پروردگارت را نافرمانى مى كنى، و جز به خويشتن زيان نمى رسانى! به من بگو، چرا چنين مى كنى؟». گفت: زيرا آن گاه كه كار بس سخت شد، كار را به داورى در كتاب [خدا]كشاندى و در حق، سستى ورزيدى و به گروهى تكيه كردى كه به خود ستم رانده اند. پس ما از تو سر مى