مصقلة بن هُبَيره

3 حدیث
الإمام عليّ عليه السلام:تَسألونِي المالَ؟! وقَدِ استَعمَلتُ القَعقاعَ بنَ شورٍ عَلى كَسكَرٍ، فَأصدَقَ امرَأَةً بِمِئَةِ ألفِ دِرهَمٍ، وايمُ اللّهِ لَو كانَ كُفوا ما أصدَقَها ذلِكَ. ۱
امام على عليه السلام:از من مال طلب مى كنيد؟! من قعقاع بن شور را بر كَسكَر گماردم و او به زنى صدهزار درهم مهريّه داد [و او را به عقد خود درآورد]. به خدا سوگند، اگر او كفو [ـِ آن زن] بود، اين مقدار مهريّه به آن زن نمى داد.
۱.الغارات: ج 2 ص 532 عن أبي إسحاق الشيباني وراجع شرح نهج البلاغة: ج 4 ص 87.
تاريخ دمشق:مَصقَلَةُ بنُ هُبَيرَةَ. مِن وُجوهِ أهلِ العِراقِ، كانَ مِن أصحابِ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ، ووُلِّيَ أردَشيرَخُرَّه مِن قِبَلِ ابنِ عَبّاسٍ، وعَتَبَ عَلِيٌّ عَلَيهِ في إعطاءِ مالِ الخَراجِ لِمَن يَقصُدُهُ مِن بَني عَمِّهِ، وقيلَ: لِأَنَّهُ فَدى نَصارى بَني ناجِيَةَ بِخَمسِمِئَةِ ألفٍ، فَلَم يَرُدَّها كُلَّها، ووَفَدَ عَلى مُعاوِيَةَ. ۱
تاريخ دمشق:مصقلة بن هبيره. از چهره هاى سرشناس مردم عراق و از ياران امام على عليه السلام بود. از سوى ابن عبّاس، حاكم «اردشير خُرّه» ۲ شد. هنگامى كه عموزادگانش به سراغ وى مى آمدند، از بيت المال و خراج به آنان مى داد و از اين رو، على عليه السلام او را مورد سرزنش قرار داد. نيز گفته اند [سرزنش شدنش]به اين جهت بود كه براى فديه نصاراىِ بنى ناجيه پانصد هزار از بيت المال داد و همه را [به بيت المال]برنگرداند و نزد معاويه رفت.
۱.تاريخ دمشق: ج 58 ص 269 الرقم 7450.
۲.يكى از بزرگ ترين نواحى فارس، كه اردشير بابكان آن را بنياد نهاد، و از جمله شهرهاى آن شيراز و ميمند و كازرون بود (معجم البلدان: ج 1 ص 146).
تهذيب الأحكام عن أبي الطفيل:إنَّ بَني ناجِيَةَ قَومٌ كانوا يَسكُنونَ الأَسيافَ ۱، وكانوا قَوما يَدَّعونَ في قُرَيشٍ نَسَبا، وكانوا نَصارى فَأَسلَموا، ثُمَّ رَجَعوا عَنِ الإِسلامِ، فَبَعَثَ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام مَعقِلَ بنَ قَيسٍ التَّميمِيَّ. فَقَتَلَ مُقاتِليهِم وسَبى ذَرارِيَهُم. قالَ: فَأَتى بِهِم عَلِيّا عليه السلام، فَاشتَراهُم مَصقَلَةُ بنُ هُبَيرَةَ بِمِئَةِ ألفِ دِرهَمٍ فَأَعتَقَهُم، وحَمَلَ إلى عَليٍّ أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام خَمسينَ ألفا، فَأَبى أن يَقبِلَها. قالَ: فَخَرَجَ بِها فَدَفَنَها في دارِهِ ولَحِقَ بِمُعاوِيَةَ ـ لَعَنَهُ اللّهُ ـ قالَ: فَأَخرَبَ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام دارَهُ وأجازَ عِتقَهُم. ۲
تهذيب الأحكامـ به نقل از ابو طفيل ـ: بنى ناجيه قومى بودند كه در ساحل دريا سكونت داشتند و ادّعاى نسب در قريش داشتند. مسيحى بودند و مسلمان شدند و دگر بار از اسلام برگشتند. امير مؤمنان، معقل بن قيس تميمى را در پى آنان فرستاد، جنگجويانشان را كشت و فرزندانشان را به اسارت گرفت. آنان را نزد على عليه السلام آورد. مصقلة بن هبيره آنان را به صدهزار درهم خريد و آزاد كرد و پنجاه هزار [درهم] نزد آن حضرت فرستاد. امام هم نپذيرفت. او هم اموال را بيرون برد و در خانه اش آنها را زير خاك كرد و به معاويه پيوست. على عليه السلام هم خانه او را ويران كرد، ولى آزادى آنان را تنفيذ كرد.
۱.سِيف البحر: ساحل البحر، والجمع أسياف (مجمع البحرين: ج 2 ص 918 «سيف»).
۲.تهذيب الأحكام: ج 10 ص 139 ح 551؛ أنساب الأشراف: ج 3 ص 182 نحوه.