عدّة الداعى:در باره سَرورمان امير مؤمنان، روايت شده است كه چون از جهاد فراغت مى يافت، به آموزش دادن مردم و قضاوت ميان آنان مى پرداخت و چون از اين كار مى آسود، در باغ خرمايى كه داشت، به كار مى پرداخت و در همان حال، ذكر خداوند عز و جل مى گفت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس بگويد: «پاكا خداى بزرگ، و ستايش، او را!»، يك خرمابُن برايش در بهشت كاشته مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هفت چيز است كه بعد از مرگِ آدمى، ثواب آنها برايش نوشته مى شود: مردى كه درخت خرمايى بكارد، يا چاه آبى حفر كند، يا نهرى جارى سازد، يا مسجدى بسازد، يا كتابى بنويسد، يا دانشى از خود به ارث گذارد، يا فرزند شايسته اى بر جاى نهد كه بعد از مرگش براى او از خدا آمرزش بخواهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آن گاه [در روز قيامت] او (يعنى خداوند متعال) مى فرمايد: «سرهايتان را بالا گيريد». پس آنان، سرهايشان را بالا مى گيرند و خداوند به اندازه اعمالشان به آنها نور مى دهد؛ به يكى نورى مى دهد به اندازه يك كوه بزرگ كه پيشاپيش او مى دود، به يكى نورى كوچك تر از آن داده مى شود، به يكى نورى داده مى شود كه چون درخت خرمايى به دست مى گيرد و به ديگرى نورى كوچك تر از آن داده مى شود، تا آن كه به آخرين نفرِ آنها، نورى به اندازه شصتِ پاهايش داده مى شود كه گاه مى درخشد و گاه خاموش مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به زن، در ماهى كه مى خواهد فرزند بياوَرد، خرما بخورانيد؛ چرا كه فرزندش بردبار و پاك مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من براى درمان زائو، چيزى را مانند رطب (خرماى تازه) سراغ ندارم و براى درمان بيمار، چيزى مانند عسل سراغ ندارم.

مسند ابن حنبلـ به نقل از عموى ابو رافع بن عمرو غِفارى ـ: من كودك بودم كه به درخت خرماى انصار، سنگ پرتاب مى كردم. پيامبر صلى الله عليه و آله كه آمد، به ايشان گفته شد: اين جا كودكى هست كه به درخت خرماى ما سنگ مى زند. مرا نزد پيامبر صلى الله عليه و آله بردند و ايشان فرمود: «اى پسر! چرا به درخت خرما سنگ مى اندازى؟». گفتم: [از آن] مى خورم. فرمود: «به درخت، سنگ نينداز و هر چه پايين آن ريخت، بخور». سپس دست بر سر من كشيد، [برايم دعا كرد]و فرمود: «خداوندا! شكم او را سير گردان».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:يكى از مردان امّت خود را ديدم كه بر صراط، مانند شاخه خشكيده درخت خرما در يك روز توفانى، مى لرزد. در اين هنگام، خوش گمانىِ او به خداوند، لرزش او را آرامش بخشيد.

المناقب، ابن شهرآشوب:پيامبر صلى الله عليه و آله بر عبد اللّه بن جعفر گذشت كه مشغول ساختن وسايل بازى كودكان از گِل بود. فرمود: «با اينها چه مى كنى؟». گفت: آنها را مى فروشم. فرمود: «با پولشان چه مى كنى؟». گفت: خرمايى مى خرم و مى خورم. پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: «بار خدايا! به او در كسب و كارش بركت ده». گفته مى شد: از آن پس، او هرگز چيزى نخريد، مگر آن كه در آن سود كرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّت من، سَحَرى خوردن را ترك نكنند، هر چند با يك خرماى خشكيده باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خرما، سَحَرىِ خوبى براى مؤمن است.

امام صادق عليه السلام:اوّلين چيزى كه پيامبر خدا، روزه اش را با آن افطار مى كرد، در زمانِ رُطَب، رطب بود و در زمانِ خرما، خرما ۲.

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا، هر گاه افطار مى كرد، با حلوا (شيرينى) آغاز مى كرد و اگر نمى يافت، با شِكر يا چند خرما و اگر اينها هم نبودند، با آب وِلَرم افطار مى كرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس مؤمنى را در ماه رمضان افطارى دهد، پاداش كارش [پاداشى برابر با پاداشِ]آزاد كردن بنده و [نيز] آمرزش گناهان گذشته اوست. پس اگر بجز جرعه اى شير يا جرعه اى آب گوارا و خرما به روزه دارى افطارى ندهد و بيش از اين هم نتواند، خداوندْ همان پاداش را به او مى دهد.

امام على عليه السلام:پيامبر خدا، هر گاه مى خواست در روز عيد فطر به مصلّا برود، چند خرما يا كشمش مى خورد.

مسند ابن حنبلـ به نقل از ابن عبّاس ـ: چون پيامبر خدا هنگام حج، از سرزمين عسفانْ عبور كرد، فرمود: «اى ابو بكر! اين، چه سرزمينى است؟». گفت: سرزمين عسفان. فرمود: «هود و صالح نيز، سوار بر شترانى سرخ ـ كه زِمام آنها ليف خرما بود و پوشش آنان، عبا و ردايشان، راهْ راه بود ـ از اين سرزمين گذشته اند، در حالى كه «لبّيك» مى گفتند و براى حجّ خانه آزاد (كعبه) مى رفتند».

سنن ابن ماجةـ به نقل از ابن عبّاس ـ: با پيامبر خدا ميان مكّه و مدينه بوديم. از سرزمينى گذشتيم. فرمود: «اين، چه سرزمينى است؟». گفتند: سرزمين كبود. فرمود: «گويا موسى عليه السلام را مى نگرم كه دو انگشت خود را بر گوش هاى خود نهاده و با ناله و فريادِ به [درگاه]خدا با «لبّيك»، از اين سرزمين مى گذرد». سپس رفتيم تا به تپّه اى رسيديم. پرسيد: «اين، كدام تپّه است؟». گفتند: تپّه «هَرشى» يا «لِفت». فرمود: «گويا به يونس عليه السلام مى نگرم كه سوار بر شترى سرخ، با جبّه اى پشمين ـ كه زِمام شترش از ليف خرماست ـ، لبّيك گويان، از اين سرزمين مى گذرد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در روز قيامت، قاضى دادگر را مى آورند و چنان حساب سختى از او مى كِشند كه آرزو مى كند كاش هرگز حتّى درباره يك خرما ميان دو نفر، داورى نكرده بود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روز قيامت، لحظه اى بر قاضى دادگر مى گذرد كه آرزو مى كند اى كاش هرگز حتّى درباره يك دانه خرما ميان دو نفر، داورى نكرده بود.