امام على عليه السلامـ در نامه اى به شُرَيح بن حارث ـ: به من خبر رسيده كه خانه اى را به هشتاد دينار خريده اى و اين را مكتوب كرده اى و بر آن، گواه گرفته اى. اى شريح! بدان كه به زودى، كسى نزد تو مى آيد كه نوشته ات را نگاه نمى كند و از گواهت نمى پرسد، تا اين كه تو را از آن خانه يكسره بيرون برده و از همه چيز جدا كرده، به گورت بسپارد. پس ـ اى شريح ـ بنگر كه مبادا اين خانه را از مالِ ديگرى، خريده باشى، يا بهاى آن را از غيرِ حلال داده باشى كه در اين صورت، سراى دنيا و سراى آخرت را از دست داده اى. آگاه باش كه اگر هنگام خريد خانه نزد من آمده بودى، براى تو قباله اى مى نوشتم كه به خريد اين خانه با يك درهم ـ چه رسد كه بيشتر ـ رغبت نمى كردى و [آن]قباله اين است: «اين، خانه اى است كه بنده اى خوار،

عنوان بصرىـ مردى سالمند كه 94 سال عمر كرده بودـ مى گويد: سالها با مالك بن انس رفت و آمد داشتم، امّا چون جعفر صادق عليه السلامدر مدينه حضور يافت، با وى باب رفت و آمد را گشودم و دوست داشتم همان گونه كه از مالك كسب معرفت مى كردم، از وى نيز اخذ كنم. پس روزى به من فرمود: من مردى هستم كه محل مراجعه ام و با اين همه براى هر ساعتى از ساعتهاى شب و روز، ذكر و وردى دارم، پس مرا از ذكرم باز مدار و از مالك كسب و با وى رفت و آمد كن؛ همان گونه كه قبلاً مى كردى. من از اين موضوع غمگين شدم و از نزد او بيرون آمدم و پيش خود گفتم: اگر خيرى در من مى ديد مرا از آمد و شد و استفاده از خود باز نمى داشت. به مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم و بر وى سلام دادم و فرداى آن روز دوباره به روضه [ميان قبر ومنبر پيامبر

فضائل الأشهر الثلاثة ـ به نقل از ضحّاك، از امام على عليه السلام ـ :پيامبر خدا فرمود: «شعبان، ماه من است و ماه رمضان، ماه خداست. پس هر كه ماه مرا روزه بدارد، در روز قيامت، شفيع او خواهم بود. و هر كس ماه خدا را روزه بدارد، خداوند در گور، وحشت او را به اُنس، تبديل مى كند؛ تنهايى او را [به اُنس خود]پيوند مى دهد؛ و او از گور خويش سفيدرو بيرون مى آيد و نامه عمل را به دست راستش و جاودانگى [در بهشت]را در دست چپش مى گيرد، تا آن كه در پيشگاه پروردگارش مى ايستد. خداوند مى فرمايد: بنده من!. مى گويد: لبّيك، سرورم! مى فرمايد: براى من، روزه گرفتى؟. مى گويد: آرى، سرورم! خداوند متعال مى فرمايد: دست بنده ام را بگيريد و نزد پيامبرم ببريد. او را نزد من مى آورند. من به او مى گويم: ماه مرا روزه

امام صادق و امام كاظم عليهماالسلام:از اوّل تا پايان ماه رمضان، پس از هر نماز واجب مى گويى: «خداوندا! امسال و در هر سال، تا وقتى مرا زنده مى دارى، حجّ خانه خودت را روزى ام كن، در آسانى و تن درستى و وسعت روزى از سوى خودت؛ و جاى مرا در آن جايگاه هاى ارزشمند و حرم هاى شريف، خالى مگذار و از زيارت قبر پيامبرت ـ كه درود تو بر او و خاندانش باد ـ محرومم مكن؛ و در همه نيازهاى دنيا و آخرت، براى من باش! خداوندا! از تو مى خواهم در آنچه حتمى و مقدّر مى كنى از فرمان قطعى در شب قدر، از آن تقديرى كه برنمى گردد و عوض نمى شود، كه مرا از حُجّاج خانه با حرمت خويش قرار دهى؛ از آنان كه حجّشان پذيرفته، تلاششان پاداش يافته، گناهانشان آمرزيده، و خطاهايشان پوشيده است؛ و در آنچه تقدير و حتمى مى كنى، اين را قرار

مصباح المتهجّد ـ به نقل از ابو حمزه ثمالى ـ :امام سجّاد عليه السلام در ماه رمضان، همه شب را نماز مى خواند و چون سحر مى شد، اين دعا را مى خواند: «خدايا! مرا با كيفرت ادب نكن و با عقوبت غافلگيركننده ات، به من نيرنگ مزن. پروردگارا! برايم از كجا خير تواند بود، با آن كه جز از پيش تو يافت نمى شود؛ و برايم از كجا رهايى خواهد بود، با آن كه جز به يارى ات، در توان نيست؟ نه آن كه نيكى كند، از يارى و رحمتت بى نياز است و نه آن كه بدى كند و بر تو گستاخ شود و تو را ناخرسند سازد، از قلمرو قدرتت بيرون. اى پروردگار من، اى پروردگار من، اى پروردگار من!.». بگويد تا آن كه نفَس قطع شود. «تو را با تو شناختم و تو خود، مرا بر خودت راهنمايى كردى و به سويت خواندى و اگر تو نبودى، نمى دانستم كه تو چيستى. سپاس،

مصباح المتهجّد:نيز در سحر، اين دعا را بخواند: «اى پشتوانه من در پريشانى ام! اى همراه من در سختى ام! اى سرپرست من در برخوردارى ام! اى منتهاى اشتياقم! تويى پوشاننده عيبم و ايمنى بخش هراسم و درگذرنده از خطايم. پس، گناهم را بيامرز! خداوندا! از تو فروتنىِ ايمان را پيش از خوارى و ذلّت آتش، مى طلبم. اى يگانه! اى يكتا! اى بى نياز! اى آن كه نزاده است و زاده كسى نيست و هيچ همتايى ندارد! اى آن كه از روى مهربانى و رحمت خويش، به هر كه از او بخواهد، عطا مى كند و از روى فضل و بزرگوارى، هر كه را هم كه از او درخواست نكند، بى تقاضا عطايش مى كند! به حقّ كَرَم دائمت، بر محمّد و خاندانش درود فرست و مرا رحمتى گسترده و فراگير ببخش كه با آن به خير دنيا و آخرت برسم! خداوندا! از تو به خاطر گناهى كه از آن به

المصباح كفعمى:مستحب است كه در روزهاى ماه رمضان، اين دعاها خوانده شوند، براى هر روز، از اوّل تا آخر ماه، دعايى جداگانه، در كتاب الذخيرة آمده كه ابن عبّاس از پيامبر صلى الله عليه و آله، چنين روايت كرده است: در روز اول مى گويى: «خداوندا! روزه مرا در اين روز، روزه روزه داران [واقعى]قرار بده و در آن، خطايم را ببخش ـ اى معبود جهانيان ـ و از من در گذر ـ اى بخشاينده مجرمان ـ!» تا هزار هزار حسنه داده شود. و در روز دوم [مى گويى]: «خداوندا! در اين روز، مرا به موجبات خرسندى ات نزديك گردان و مرا از خشم و كيفر خويش دور ساز و مرا در آن، توفيق خواندن آياتت عطا كن، به رحمتت، اى مهربان ترينِ مهربانان!» تا در برابر هر گامش در تمام عمرش، پاداش عبادت يك سال را، در حالى كه روزش را روزه و شبش را به عبادت

فضائل الأشهر الثلاثة ـ به نقل از ضحّاك، از امام على عليه السلام ـ:پيامبر خدا فرمود: «شعبان، ماه من است و ماه رمضان، ماه خداست. پس هر كه ماه مرا روزه بدارد، در روز قيامت، شفيع او خواهم بود. و هر كس ماه خدا را روزه بدارد، خداوند در گور، وحشت او را به اُنس، تبديل مى كند؛ تنهايى او را [به اُنس خود]پيوند مى دهد؛ و او از گور خويش سفيدرو بيرون مى آيد و نامه عمل را به دست راستش و جاودانگى [در بهشت]را در دست چپش مى گيرد، تا آن كه در پيشگاه پروردگارش مى ايستد. خداوند مى فرمايد: بنده من!. مى گويد: لبّيك، سرورم! مى فرمايد: براى من، روزه گرفتى؟. مى گويد: آرى، سرورم! خداوند متعال مى فرمايد: دست بنده ام را بگيريد و نزد پيامبرم ببريد. او را نزد من مى آورند. من به او مى گويم: ماه مرا روزه گرفتى؟