فیلترها
نتایج جستجو برای «حجه الوداع»: ۹۰ حدیث
تفسير القمّي:حَجَّ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله حَجَّةَ الوَداعِ لِتَمامِ عَشرِ حِجَجٍ مِن مَقدَمِهِ المَدينَةَ، فَكانَ مِن قَولِهِ بِمِنى أن حَمِدَ اللّهَ وأثنى عَلَيهِ ثُمَّ قالَ:. ألا وكُلُّ مَأثَرَةٍ أو بِدعَةٍ كانَت فِي الجاهِلِيَّةِ أو دَمٍ أو مالٍ فَهُوَ تَحتَ قَدَمَيَّ هاتَينِ، لَيسَ أحَدٌ أكرَمَ مِن أحَدٍ إلاّ بِالتَّقوى، ألا هَل بَلَّغتُ؟
قالوا: نَعَم.
قالَ: اللّهُمَّ اشهَد. ثُمَّ قالَ: ألا وكُلُّ رِباً كانَ فِي الجاهِلِيَّةِ فَهُوَ مَوضوعٌ، وأوَّلُ مَوضوعٍ مِنهُ رِبَا العَبّاسِ بنِ عَبدِالمُطَّلِبِ، ألا وكُلُّ دَمٍ كانَ فِي الجاهِلِيَّةِ فَهُوَ مَوضوعٌ، وأوَّلُ مَوضوعٍ دَمُ رَبيعَةَ، ألا هَل بَلَّغتُ؟
قالوا: نَعَم.
قالَ: اللّهُمَّ اشهَد. ۱
تفسير القمّى:پيامبر خدا در دهمين سال ورود به مدينه، حجّة الوداع (حجّ خداحافظى) را به جاى آورد. بخشى از سخنان ايشان كه در سرزمين مِنا پس از حمد و سپاس الهى ايراد نمود، چنين است:
«بدانيد كه هر افتخار يا بدعت جاهليّت و هر خون و سنّت جاهليّت، در زير پاى من است. هيچ كس شرافتى بر ديگرى ندارد، جز به تقوا. آيا ابلاغ كردم؟».
گفتند: آرى.
فرمود: «خدايا! گواه باش».
سپس فرمود: «بدانيد هر رباى جاهليّت، مُلغى است و اوّلين رباى لغو شده، رباى عبّاس، پسر عبد المطّلب است. آگاه باشيد كه هرگونه خونخواهىِ جاهليّت را ملغى كردم و اوّلين خونخواهىِ لغو شده، خون ربيعه است. آيا ابلاغ كردم؟».
گفتند: آرى.
فرمود: «بار خدايا! گواه باش».
۱.تفسير القمّي: ج 1 ص 171، بحار الأنوار: ج 37 ص 113 ح 6.
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ مِن خُطبَتِهِ في حَجَّةِ الوَداعِ ـ: إنَّ رِبَا الجاهِلِيَّةِ مَوضوعٌ وإنَّ أوَّلَ رِباً أبدَأُ بِهِ رِبَا العَبّاسِ بنِ عَبدِ المُطَّلِبِ، وإنَّ دِماءَ الجاهِلِيَّةِ مَوضوعَةٌ وإنَّ أوَّلَ دَمٍ أبدَأُ بِهِ دَمُ عامِرِ بنِ رَبيعَةَ بنِ الحارِثِ بنِ عَبدِ المُطَّلِبِ، وإنَّ مَآثِرَ الجاهِلِيَّةِ مَوضوعَةٌ غَيرَ السَّدانَةِ وَالسِّقايَةِ، وَالعَمدُ قَوَدٌ وشِبهُ العَمدِ ما قُتِلَ بِالعَصا وَالحَجَرِ وفيهِ مِئَةُ بَعيرٍ، فَمَنِ ازدادَ فَهُوَ مِنَ الجاهِلِيَّةِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سخنرانى در حجّة الوداع ـ: به راستى كه رباى جاهليّت كنار نهاده شد و اوّلين ربايى كه از آن شروع مى كنم، رباى عبّاس، پسر عبد المطّلب است؛ و به راستى كه خون هاى جاهليّت، كنار نهاده شد و اوّلين خونى كه از آن شروع مى كنم، خون عامر بن ربيعة بن حارث بن عبد المطّلب است؛ و به راستى كه افتخارات جاهليّت، كنار نهاده شد، جز پرده دارى و آب رسانى به حاجيان. قتل عمد، قصاص دارد و قتل شبه عمد ـ كه با كسى سنگ و عصا كشته شده باشد ـ، صد شتر ديه دارد. هر كه بر اين بيفزايد، از جاهليّت است.
۱.تحف العقول: ص 31، بحار الأنوار: ج 76 ص 349 ح 13.
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ مِن خُطبَتِهِ في حَجَّةِ الوَداعِ ـ: فَوا عَجَبا لِقَومٍ ألهَتهُم أموالُهُم، وطالَت آمالُهُم، وقَصُرَت آجالُهُم وهُم يَطمَعونَ في مُجاوَرَةِ مَولاهُم، ولا يَصِلونَ إلى ذلِكَ إلاّ بِالعَمَلِ، ولا يَتِمُّ العَمَلُ إلاّ بِالعَقلِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از سخنرانى ايشان در حَجَّةُ الوداع ـ: شگفتا از آن مردمى كه دارايى هايشان سرگرمشان ساخته است و آرزوهايشان، دراز است و عمرهايشان، كوتاه؛ به زيستن در جوار پروردگارشان چشم دوخته اند، حال آن كه بدين آرزو نمى رسند، مگر با عمل، و عمل انجام نمى گيرد، مگر با خِرد.
۱.جامع الأخبار: ص 397 ح 1100 عن جابر بن عبد اللّه الأنصاري، بحار الأنوار: ج 52 ص 264 ح 148.
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ في حَجَّةِ الوَداعِ وهُوَ عَلى ناقَتِهِ، ويَدُهُ عَلى مَنكِبِ عَلِيٍّ عليه السلام ـ: اللّهُمَّ هَل بَلَّغتُ؟ اللّهُمَّ هَل بَلَّغتُ؟ هذَا ابنُ عَمّي وأبو وُلدي، اللّهُمَّ كُبَّ مَن عاداهُ فِي النّارِ! ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در حجة الوداع، در حالى كه بر ناقه خويش سوار و دستش بر شانه على عليه السلام بود ـ: بار خدايا! آيا رساندم؟ بار خدايا! آيا رساندم؟ اين، پسر عموى من و پدرِ فرزندان من است. بار خدايا! هر كه را با او دشمنى كند، در آتش، سرنگون ساز.
۱.المعجم الأوسط: ج 6 ص 300 ح 6468، كنزالعمّال: ج 5 ص 291 ح 12914 نقلاً عن ابن النجّار و ج 11 ص 609 ح 32947 نقلاً عن الشيرازي في الألقاب وكلّها عن ابن عمر؛ إحقاق الحقّ: ج 7 ص 88 نقلاً عن أرجح المطالب عن ابن عبّاس و ج 20 ص 609 نقلاً عن كتاب آل محمّد عن اُسامة بن زيد.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
عنه عليه السلام:إنَّ اللّهَ تَبارَكَ اسمُهُ امتَحَنَ بي عِبادَهُ، وقَتَلَ بِيَدي أضدَادَهُ، وأفنى بِسَيفي جُحّادَهُ، وجَعَلَني زُلفَةً لِلمُؤمِنينَ، وحِياضَ مَوتٍ عَلَى الجَبّارينَ، وسَيفَهُ عَلَى المُجرِمينَ، وشَدَّ بي أزرَ ۱ رَسولِهِ، وأكرَمَني بِنَصرِهِ، وشَرَّفَني بِعِلمِهِ، وحَباني بِأَحكامِهِ، وَاختَصَّني بِوَصِيَّتِهِ، وَاصطَفاني بِخِلافَتِهِ في اُمَّتِهِ؛ فَقالَ صلى الله عليه و آله ـ وقَد حَشَدَهُ المُهاجِرونَ وَالأَنصارُ وَانغَصَّت بِهِمُ المَحافِلُ ـ: أيُّهَا النّاسُ، إنَّ عَلِيّا مِنّي كَهارونَ مِن موسى، إلّا أنَّهُ لا نَبِيَّ بَعدي.
فَعَقَلَ المُؤمِنونَ عَنِ اللّهِ نُطقَ الرَّسولِ، إذ عَرَفوني أنّي لَستُ بِأَخيهِ لِأَبيهِ واُمِّهِ كَما كانَ هارونُ أخا موسى لِأَبيهِ واُمِّهِ،
امام على عليه السلام:خداوند ـ تبارك و تعالى ـ، بندگانش را به وسيله من آزمود، و به دست من، دشمنانش را كُشت، و مُنكِرانش را به شمشير من نابود ساخت، و مرا زينت مؤمنان و گرداب مرگ براى ستمكاران، و شمشير خويش عليه مجرمان قرار داد. به وسيله من، پشت پيامبرش را محكم ساخت و با يارى رسانى بر او، مرا گرامى داشت، و به دانش او مرا شرافت بخشيد، به احكامش مرا بزرگى داد، و به وصيّتش مرا ويژه گردانْد و مرا به جانشينى در بين امّتش برگزيد و ـ در حالى كه مهاجران و انصار، دور او را گرفته بودند و مجالس، انباشته از آنان بود ـ، مى فرمود: «اى مردم! على نسبت به من، چون هارون نسبت به موسى عليه السلام است، جز آن كه پس از من، پيامبرى نيست».
مؤمنان به خدا، سخن پيامبر صلى الله عليه و آله را فهم كردند؛ چون مى دانستند كه
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در حَجّة الوداع، در حالى كه بر شترش نشسته و دستش بر شانه على عليه السلام بود ـ: خداوندا! آيا ابلاغ كردم؟ خداوندا! آيا ابلاغ كردم؟ اين، پسر عموى من و پدر فرزندان من است. خداوندا! دشمنانش را در آتش، واژگون ساز.
صحيح مسلم عن جابر بن عبد اللّه الأنصاريـ في ذِكرِ حَجَّةِ الوَداعِ ـ: حَتّى أتَينا ذَا الحُليفَةِ فَوَلَدَت أسماءُ بِنتُ عُمَيسٍ مُحَمَّدَ بنَ أبي بَكرٍ. ۱
صحيح مسلمـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى، در يادكردِ حَجة الوداع ـ: و چون به [ميقات] ذو الحُلَيفه رسيديم، اسماء بنت عُمَيس، محمّد بن ابى بكر را به دنيا آورد.
۱.صحيح مسلم: ج 2 ص 887 ح 1218.
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ مِن خُطبَتِهِ في حَجَّةِ الوَداعِ ـ: الحَمدُ للّهِِ، نَحمَدُهُ ونَستَعينُهُ، ونَستَغفِرُهُ ونَتوبُ إلَيهِ، ونَعوذُ بِاللّهِ مِن شُرورِ أنفُسِنا، ومِن سَيِّئاتِ أعمالِنا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از خطبه ايشان در حَجة الوداع ـ: ستايش، خداى راست. او را مى ستاييم و از او يارى مى جويم. از او آمرزش مى طلبيم و به درگاهش توبه مى بريم. از بدى هاى نفس خويش، و از كردارهاى بد خود، به او پناه مى بريم.
۱.تحف العقول: ص 30، بحار الأنوار: ج 76 ص 348 ح 13؛ شرح نهج البلاغة: ج 1 ص 126.
تفسير القمّي:حَجَّ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله حَجَّةَ الوَداعِ لِتَمامِ عَشرِ حِجَجٍ مِن مَقدَمِهِ المَدينَةَ، فَكانَ مِن قَولِهِ بِمِنى أن حَمِدَ اللّهَ وأثنى عَلَيهِ ثُمَّ قالَ:. ألا وكُلُّ مَأثَرَةٍ أو بِدعَةٍ كانَت فِي الجاهِلِيَّةِ أو دَمٍ أو مالٍ فَهُوَ تَحتَ قَدَمَيَّ هاتَينِ، لَيسَ أحَدٌ أكرَمَ مِن أحَدٍ إلّا بِالتَّقوى، ألا هَل بَلَّغتُ؟
قالوا: نَعَم.
قالَ: اللّهُمَّ اشهَد. ۱
تفسير القمّى:پيامبر خدا در دهمين سال ورود به مدينه، حَجّة الوداع را به جاى آورد. بخشى از سخنان ايشان كه در سرزمين مِنا پس از حمد و ثناى الهى ايراد فرمود، چنين است:
«بدانيد كه هر افتخار يا بدعت جاهليّت و هر خون و سنّت جاهليّت، در زير پاى من است. هيچ كس شرافتى بر ديگرى ندارد، جز به تقوا. آيا ابلاغ كردم؟».
گفتند: آرى.
فرمود: «خدايا! گواه باش»
۱.تفسير القمّي: ج 1 ص 171.
المستدرك على الصحيحين عن زيد بن أرقم:لَمّا رَجَعَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله مِن حَجَّةِ الوَداعِ ونَزَلَ غَديرَ خُمٍّ أمَرَ بِدَوحاتٍ فَقُمِمنَ. ثُمَّ قالَ: إنَّ اللّهَ مَولايَ وأنَا وَلِيُّ كُلِّ مُؤمِنٍ. ثُمَّ أخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ عليه السلام فَقالَ: مَن كُنتُ وَلِيَّهُ فَهذا وَلِيُّهُ، اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ وعادِ مَن عاداهُ. ۱
المستدرك على الصحيحينـ به نقل از زيد بن ارقم ـ: چون پيامبر خدا از حجّة الوداع باز گشت و در غدير خُم فرود آمد، دستور داد زير درخت ها را از خار و خاشاك، جارو كردند. سپس فرمود:«همانا خداوند، مولاى من است و من، ولىّ هر مؤمنى هستم».
آن گاه، دست على عليه السلام را گرفت و فرمود: «هر كس كه من ولىّ او هستم، اينْ ولىّ اوست. بار خدايا! دوستدار او را دوست و دشمنش را دشمن بدار».
۱.المستدرك على الصحيحين: ج 3 ص 118 ح 4576.
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ مِن خُطبَتِهِ في حَجَّةِ الوَداعِ ـ: فَوا عَجَبا لِقَومٍ ألهَتهُم أموالُهُم، وطالَت آمالُهُم، وقَصُرَت آجالُهُم وهُم يَطمَعونَ في مُجاوَرَةِ مَولاهُم، ولا يَصِلونَ إلى ذلِكَ إلّا بِالعَمَلِ، ولا يَتِمُّ العَمَلُ إلّا بِالعَقلِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از سخنرانى ايشان در حَجَّةُ الوداع ـ: شگفتا از آن مردمى كه دارايى هايشان، سرگرمشان ساخته است و آرزوهايشان، دراز است و عمرهايشان، كوتاه؛ به زيستن در جوار پروردگارشان چشم دوخته اند، حال آن كه بدين آرزو نمى رسند، مگر با عمل، و عمل انجام نمى گيرد، مگر با خِرد.
۱.جامع الأخبار: ص 397 ح 1100.
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ مِن دُعائِهِ في حَجَّةِ الوَداعِ ـ: أنَا البائِسُ الفَقيرُ، المُستَغيثُ المُستَجيرُ، الوَجِلُ المُشفِقُ، المُقِرُّ المُعتَرِفُ بِذَنبِهِ، أسأَ لُكَ مَسأَلَةَ المُستَكينِ، وأبتَهِلُ إلَيكَ ابتِهالَ المُذنِبِ الذَّليلِ، وأدعوكَ دُعاءَ الخائِفِ الضَّريرِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعايش در آخرين سفر حج ـ: [خداوندا!] منم تهى دستِ نيازمند، دادخواهِ پناهجو، بيمناكِ نگران؛ كسى كه به گناهِ خود، اقرار دارد و اعتراف مى كند. از تو مى خواهم، چنان كه زمينگيرى درخواست كند، و به سوى تو زارى مى كنم، چنان كه خطاكارى خاكسار زارى كند، و تو را مى خوانم، چنان كه ترسانى گرفتار بخواند.
۱.المعجم الكبير: ج 11 ص 140 ح 11405.
عنه صلى الله عليه و آلهـ في حَجَّةِ الوَداعِ وهُوَ عَلى ناقَتِهِ، ويَدُهُ عَلى مَنكِبِ عَلِيٍّ عليه السلام ـ: اللّهُمَّ هَل بَلَّغتُ؟ اللّهُمَّ هَل بَلَّغتُ؟ هذَا ابنُ عَمّي وأبو وُلدي، اللّهُمَّ كُبَّ مَن عاداهُ فِي النّارِ! ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در حجّة الوداع، در حالى كه بر ناقه خويش سوار و دستش بر شانه على عليه السلام بود ـ: بار خدايا! آيا رساندم؟ بار خدايا! آيا رساندم؟ اين، پسر عموى من و پدرِ فرزندان من است. بار خدايا! هر كه را با او دشمنى كند، در آتش، سرنگون ساز.
۱.المعجم الأوسط: ج 6 ص 300 ح 6468.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرکسانی که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله +1 مورد دیگر
سنن أبي داوود عن يوسُف بن عَبدِ اللّهِ بنِ سَلامٍ عَن جَدَّتِهِ اُمِّ مَعقِلِ:لَمّا حَجَّ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله حَجَّةَ الوَداعِ، وكانَ لَنا جَمَلٌ، فَجَعَلَهُ أبو مَعقِلٍ في سَبيلِ اللّهِ، وأصابَنا مَرَضٌ وهَلَكَ أبو مَعقِلٍ، وخَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله، فَلَمّا فَرَغَ مِن حَجِّهِ جِئتُهُ فَقالَ: يا اُمَّ مَعقِلٍ، ما مَنَعَكِ أن تَخرُجي مَعَنا؟ قالَت: لَقَد تَهَيَّأنا فَهَلَكَ أبو مَعقِلٍ، وكانَ لَناجَمَلٌ هُوَ الَّذي نَحُجُّ عَلَيهِ، فَأَوصى بِهِ أبو مَعقِلٍ في سَبيلِ اللّهِ. قالَ: فَهَلّا خَرَجتِ عَلَيهِ! فَإِنَّ الحَجَّ في سَبيلِ اللّهِ. فَأَمّا إذ فاتَتكِ هذِهِ الحَجَّةُ مَعَنا فَاعتَمِري في رَمَضانَ فَإِنَّها كَحَجَّةٍ، فَكانَت تَقولُ: الحَجُّ حَجَّةٌ،
سُنَن أبى داوودـ به نقل از يوسف بن عبد اللّه بن سلّام، از مادر بزرگش امّ مَعقِل ـ: آن زمان كه پيامبر خدا، آخرين حج را انجام داد، ما شترى داشتيم كه ابو مَعقِل، آن را در راه خدا قرار داده بود. ما دچار بيمارى شديم و ابو معقل از دنيا رفت. پيامبر خدا، براى حج بيرون آمد. چون از حجّ خود فارغ شد، خدمتش رسيدم. فرمود: «اى امّ معقل! چه شد كه با ما به حج نيامدى؟».
گفتم: آماده شده بوديم كه ابو معقل از دنيا رفت. شترى داشتيم كه با آن به حج مى رفتيم؛ ولى ابو معقل وصيّت كرد كه در راه خدا مصرف شود.
فرمود: «چرا با آن شتر به حج نيامدى؟ حج هم راه خداست. حال كه حجّ با ما را از كف دادى، در ماه رمضان به عمره برو كه همچون حجّ است».
امّ معقل مى گفت: حج، حجّ است و عمره، عمره است؛ امّا اين را پيامبر خدا به من
۱.سنن أبي داوود: ج 2 ص 204 ح 1989.
الأمالي للطوسي بإسناده عن الإمام الحسين عليه السلام:لَمّا قَضى رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله مَناسِكَهُ مِن حَجَّةِ الوَداعِ، رَكِبَ راحِلَتَهُ وأنشَأَ يَقولُ: لا يَدخُلُ الجَنَّةَ إلّا مَن كانَ مُسلِما.
فَقامَ إلَيهِ أبو ذَرٍّ الغِفارِيُّ رحمه الله فَقالَ: يا رَسولَ اللّهِ، ومَا الإِسلامُ؟
فَقالَ صلى الله عليه و آله: الإِسلامُ عُريانٌ لِباسُهُ التَّقوى، وزينَتُهُ الحَياءُ، ومِلاكُهُ ۱ الوَرَعُ، وجَمالُهُ الدّينُ، وثَمَرُهُ العَمَلُ الصّالِحُ، ولِكُلِّ شَيءٍ أساسٌ وأساسُ الإِسلامِ حُبُّنا أهلَ البَيتِ. ۲
الأمالى، طوسىـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: چون پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مناسك حَجّة الوداع را تمام كرد، بر مَركبش سوار شد و با اين گفته آغاز كرد: «جز مسلمان، به بهشت در نمى آيد».
ابو ذر غِفارى برخاست و گفت: اى پيامبر خدا! اسلام چيست؟
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اسلام، [مانند انسانِ] برهنه اى است كه پوشش آن، پرهيزگارى، و زيورش حيا، و تكيه گاهش پارسايى، و زيبايى اش، طاعت، و دستاوردش، كار شايسته (عمل صالح) است. هر چيزى، اساسى دارد و اساس اسلام، محبّت ما اهل بيت است». ۳
۱.ملاكُ الأمرِ: ما يقوم به (الصحاح: ج 4 ص 1611 «ملك»).
۲.الأمالي للطوسي: ص 84 ح 126، بشارة المصطفى: ص 92 كلاهما عن جابر بن يزيد عن الإمام الباقر عن أبيه عليهماالسلام، بحار الأنوار: ج 68 ص 379 ح 27؛ كنز العمّال: ج 11 ص 539 ح 32523 نقلاً عن ابن النجّار وفيه «الإسلام عريان، فلباسه الحياء وزينته الوفاء ومروءته العمل الصالح وعماده الورع ولكل.» وراجع: تحف العقول: ص 307.
۳.در كنز العمّال، به نقل از ابن نجّار آمده است: «اسلام، برهنه است و لباس آن، حيا وزيور آن، وفا و خوى مردانگى اش، عمل صالح و تكيه گاه آن، پارسايى است و هر چيزى.».
أَبُو مُحَمَّدٍ الْقَاسِمُ بْنُ الْعَـلَاءِ ـ رَحِمَهُ اللّهُ ـ رَفَعَهُ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ مُسْلِمٍ، قَالَ:كُنَّا مَعَ الرِّضَا عليه السلام بِمَرْوَ، فَاجْتَمَعْنَا فِي الْجَامِعِ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فِي بَدْءِ مَقْدَمِنَا، فَأَدَارُوا أَمْرَ الْاءِمَامَةِ، وَ ذَكَرُوا كَثْرَةَ اخْتِـلَافِ النَّاسِ فِيهَا، فَدَخَلْتُ عَلى سَيِّدِي عليه السلام، فَأَعْلَمْتُهُ خَوْضَ النَّاسِ فِيهِ، فَتَبَسَّمَ عليه السلام، ثُمَّ قَالَ:
«يَا عَبْدَ الْعَزِيزِ، جَهِلَ الْقَوْمُ، وَ خُدِعُوا عَنْ آرَائِهِمْ؛ إِنَّ اللّهَ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ لَمْ يَقْبِضْ نَبِيَّهُ صلى الله عليه و آله حَتّى أَكْمَلَ لَهُ الدِّينَ، وَ أَنْزَلَ عَلَيْهِ الْقُرْآنَ، فِيهِ تِبْيَانُ كُلِّ شَيْءٍ، بَيَّنَ فِيهِ الْحَـلَالَ
ابو محمد كه قاسم بن علاء - رحمه اللّه - است، روايت كرده و آن را مرفوع ساخته از عبدالعزيز بن مسلم كه گفت: با حضرت امام رضا عليه السلام در مرو بوديم و در روز جمعه در مسجد جامع مرو در ابتداى ورود خويش، جمع شديم، پس مردم امر امامت را در ميان آوردند، و آن را دست به دست گردانيدند، كه هر يك در آن سخنى گفتند، و كثرت اختلاف مردمان را در آن ذكر كردند، بعد از آن، من بر آقاى خود حضرت امام رضا عليه السلام داخل شدم و آن حضرت را فرو رفتن مردم و گفت وگوى ايشان را در امر امامت اعلام نمودم. پس تبسّم فرمود و فرمود كه:«اى عبدالعزيز، اين گروه ندانستند و گول خوردند كه به رأى هاى خويش عمل كردند.
به درستى كه خداى عزّوجلّ پيغمبر خويش صلى الله عليه و آله را از دنيا نبرد، تا آن كه دين خود را از براى آن حضرت كامل و
۱.انعام، 38.
۲.مائده، 3.
۳.بقره، 124.
۴.انبيا، 72 و 73.
۵.آل عمران، 68.
۶.روم، 56.
۷.و نِظام به كسر نون، رشته اى است كه مُهره در آن كشند و صلاح كار و راستى آن و آن كه كار به او منتظم و راست شود. (مترجم)
۸.توبه، 30.
۹.عنكبوت، 38.
۱۰.قصص، 68.
۱۱.احزاب، 36.
۱۲.قلم، 36 تا 42.
۱۳.محمّد، 24.
۱۴.گوش فرا دادن.
۱۵.منافقون، 3.
۱۶.مترجم - رحمه اللّه - آيات را كه در متن فعلى هست، و احتمالاً با نسخه اى كه در نزدش بوده، متفاوت بوده و منطبق با آيات قرآن نبوده، ذكر نكرده، و به ترجمه آنها بسنده كرده كه با توجه به نسخه فعلى، در داخل پرانتز آورده شد.
۱۷.و حسب، شمردن افعال و مآثر جميله است، و حسب هر مردى مآثر پدران اوست. و خليل بن احمد گفته است كه: شرف و بزرگوارى است كه در پدران ثابت باشد، و اصل از آن، حساب است، به معنى شمار؛ چه هرگاه مردم تفاخر كنند هر يك مناقب خويش، مفاخر پدران را مى شمارند. (مترجم)
۱۸.و عترت در لغت، فرزندان و خويشان نزديكند؛ چون پسران عمّ. (مترجم)
۱۹.يونس، 35.
۲۰.بقره، 269.
۲۱.بقره، 247.
۲۲.نساء، 113.
۲۳.نساء، 54 و 55.
۲۴.حديد، 21.
۲۵.قصص، 50.
۲۶.محمّد، 8.
۲۷.غافر، 35.
مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ وَ غَيْرُهُ، عَنْ سَهْلٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى؛وَمُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ جَمِيعاً، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ جَابِرٍ وَ عَبْدِ الْكَرِيمِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ أَبِي الدَّيْلَمِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:
«أَوْصى مُوسى عليه السلام إِلى يُوشَعَ بْنِ نُونٍ، وَ أَوْصى يُوشَعُ بْنُ نُونٍ إِلى وَلَدِ هَارُونَ، وَ لَمْ يُوصِ إِلى وَلَدِهِ، وَ لَا إِلى وَلَدِ مُوسى؛ إِنَّ اللّهَ ـ عزَّ وَ جَلَّ ـ لَهُ الْخِيَرَةُ، يَخْتَارُ مَنْ يَشَاءُ مِمَّنْ يَشَاءُ، وَ بَشَّرَ مُوسى وَ يُوشَعُ بِالْمَسِيحِ عليهم السلام.
فَلَمَّا أَنْ بَعَثَ اللّهُ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ الْمَسِيحَ عليه
محمد بن حسن ۱ و غير او، از سهل بن زياد، از محمد بن عيسى؛ و محمد بن يحيى از محمد بن حسين همه، از محمد بن سنان، از اسماعيل بن جابر و عبدالكريم بن عمرو، از عبدالحميد بن ابى ديلم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده اند كه فرمود:«موسى عليه السلام، يوشع بن نون را وصىّ خود گردانيد و يوشع بن نون، فرزندان هارون را وصىّ خود نمود، و فرزندان خويش و فرزندان موسى را وصى نفرمود. به درستى كه خداى عزّوجلّ راست اختيار كردن و برگزيدن. بر مى گزيند هر كه را مى خواهد از هر كه مى خواهد.
و موسى و يوشع به مسيح عليه السلام و آمدن او مژده دادند، و چون خداى عزّوجلّ مسيح را به پيغمبرى مبعوث گردانيد، مسيح عليه السلام به بنى اسرائيل فرمود كه: زود باشد كه پيغمبرى بعد از من بيايد كه نامش احمد و از فرزندان اسماعيل
۱.در نوشته مترجم - رحمه اللّه - محمد بن حسين است.
۲.حديد، 25.
۳.اعلى، 14 ـ 19.
۴.نحل، 127.
۵.زخرف، 89.
۶.حجر، 97.
۷.انعام، 33.
۸.انعام، 33.
۹.شرح، 7 و 8.
۱۰.احزاب، 33.
۱۱.انفال، 41.
۱۲.اسرا، 26 و روم، 38.
۱۳.شورا، 23.
۱۴.تكوير، 8 و 9.
۱۵.نحل، 43.
۱۶.نحل، 44.
۱۷.زخرف، 44.
۱۸.نساء، 59.
۱۹.نساء، 83.
۲۰.مائده، 63.
۲۱.شورا، 23.
۲۲.انعام، 33.
۲۳.شورا، 23.
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَصْرٍ، عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنِ ابْنِ أَبِي يَعْفُورٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«أَنَّ رَسُولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله خَطَبَ النَّاسَ فِي مَسْجِدِ الْخَيْفِ، فَقَالَ: نَضَّرَ اللّهُ عَبْداً سَمِعَ مَقَالَتِي، فَوَعَاهَا وَ حَفِظَهَا، وَ بَلَّغَهَا مَنْ لَمْ يَسْمَعْهَا؛ فَرُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ غَيْرُ فَقِيهٍ، وَ رُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ إِلى مَنْ هُوَ أَفْقَهُ مِنْهُ، ثَـلَاثٌ لَا يُغِلُّ عَلَيْهِنَّ قَلْبُ امْرِئٍ مُسْلِمٍ: إِخْـلَاصُ الْعَمَلِ لِلّهِ، وَ النَّصِيحَةُ لِأَئِمَّةِ الْمُسْلِمِينَ، وَ اللُّزُومُ لِجَمَاعَتِهِمْ؛ فَإِنَّ دَعْوَتَهُمْ مُحِيطَةٌ مِنْ
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن عيسى، از احمد بن محمد بن ابى نصر، از ابان بن عثمان، از ابن ابى يعفور، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله مردم را خطبه كرد در مسجد خَيف و فرمود كه: خدا تازه روى گرداند و به ناز و نعمت بپروراند بنده اى را كه گفتار مرا بشنود و آن را ياد گيرد و نگاهدارى كند، و برساند به كسى آن را نشنيده باشد. پس بسا كسى هست كه فقه در بار دارد، و خود فقيه نيست، و بسا كسى است كه حامل فقه است و مى رساند به كسى كه از او فقيه تر است. سه چيز است كه با وجود آنها دل مرد مسلمان كينه به هم نمى رساند (يا خيانت در آن راه نمى يابد): عمل را براى خدا خالص گردانيدن، و خيرخواهى براى امامان مسلمانان كردن، و ملازم جماعت ايشان بودن؛ زيرا كه
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ حُمَيْدٍ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ الثُّمَالِيِّ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«خَطَبَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ، فَقَالَ: يَا أَيُّهَا النَّاسُ، وَاللّهِ مَا مِنْ شَيْءٍ يُقَرِّبُكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ وَيُبَاعِدُكُمْ مِنَ النَّارِ إِلَا وَقَدْ أَمَرْتُكُمْ بِهِ، وَمَا مِنْ شَيْءٍ يُقَرِّبُكُمْ مِنَ النَّارِ وَيُبَاعِدُكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ إِلَا وَقَدْ نَهَيْتُكُمْ عَنْهُ، أَلَا وَإِنَّ الرُّوحَ الْأَمِينَ نَفَثَ فِي رُوعِي أَنَّهُ لَنْ تَمُوتَ نَفْسٌ حَتّى تَسْتَكْمِلَ رِزْقَهَا، فَاتَّقُوا اللّهَ، وَأَجْمِلُوا فِي الطَّلَبِ، وَلَا يَحْمِلْ أَحَدَكُمْ
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از عاصم بن حميد، از ابوحمزه ثمالى، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا در حجّه الوداع خطبه خواند و فرمود كه: اى گروه مردمان! به خدا سوگند كه چيزى نيست كه شما را به بهشت نزديك گرداند، و از آتش جهنّم شما را دور سازد، مگر آنكه شما را به آن امر كردم. و چيزى نيست كه شما را به آتش جهنّم نزديك گرداند، و شما را از بهشت دور سازد، مگر آنكه شما را از آن نهى كردم. بدانيد و آگاه باشيد! كه جبرئيل امين در دل من دميد كه هيچ تنى نمى ميرد، تا آنكه روزىِ خود را كامل گرداند، و تمام و كمال به او برسد؛ پس از خدا بپرهيزيد و در جستن روزى نيكويى كنيد. و ديرشمردنِ چيزى از روزى، يكى از شما را بر اين ندارد كه آن را طلب كند به آن چه حلال
زيدُ بنُ أرقَمَ:لَمّا رَجَعَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله مِن حَجَّةِ الوَداع ونَزَلَ غَديرَ خُمٍّ أمَرَ بِدَوحاتٍ فَقُمِمنَ ۱ فَقالَ: كَأَنّي قَد دُعيتُ فَأَجَبتُ، إنّي قَد تَرَكُت فيكُمُ الثَّقَلَينِ أحَدُهُما أكبَرُ مِنَ الآخَرِ: كِتابَ اللّهِ تَعالى وعِترَتي، فَانظُروا كَيفَ تَخلُفوني فيهِما، فَإِنَّهُما لَن يَتَفَرَّقا حَتّى يَرِدا عَلَيَّ الحَوضَ. ثُمَّ قالَ: إنَّ اللّهَ عَزَّوجَلَّ مَولايَ وأنَا مَولى كُلِّ مُؤمِنٍ. ثُمَّ أخَذَ بِيَدِ عَلِيٍّ عليه السلامفَقالَ: مَن كُنتُ مَولاهُ فَهذا وَلِيُّهُ، اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ وعادِ مَن عاداهُ ۲.
زيد بن ارقم:هنگامى كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله از حجّة الوداع بازگشت و به غدير خم در آمد دستور داد زير درختان گشن آن جا را بروبند. سپس پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: گويى مرا مى خوانند و من پاسخ مى دهم. من در ميان شما دو «ثقل» به يادگار مى نهم كه يكى از آن دو بزرگتر از ديگرى است: كتاب خداى متعال و عترتم، پس بنگريد در نبودن من حقّم را درباره اين دو چگونه ادا مى كنيد. اين دو از يكديگر جدا نشوند تا در كنار حوض كوثر بر من وارد آيند. سپس فرمود: خداوند عزّوجل سرور و سالار من است و من سرور و سالار هر مؤمنى. سپس دست على عليه السلام را گرفت و فرمود: هر كه من سرور و سالار اويم اين على نيز سرور و سالار اوست. خدايا دوست بدار هر كه او را دوست مى دارد و دشمن بدار هر كه او را دشمن مى دارد.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۹۰