زنهار از آرزوى دراز

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از سخنرانى ايشان در حَجَّةُ الوداع ـ: شگفتا از آن مردمى كه دارايى هايشان سرگرمشان ساخته است و آرزوهايشان، دراز است و عمرهايشان، كوتاه؛ به زيستن در جوار پروردگارشان چشم دوخته اند، حال آن كه بدين آرزو نمى رسند، مگر با عمل، و عمل انجام نمى گيرد، مگر با خِرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعاى اسماى حُسنا ـ: اين دو دست من، اى سرور و اى مولاى من! به سوى تو بلند شده است و تكيه ام به توست و از كردارهاى بد و رفتارهاى زشت خويش و آرزوهاى دور و درازم به درگاه تو توبه آورده ام.

المعجم الكبيرـ به نقل از اُمّ وليد دختر عمر ـ: يك روز عصر، پيامبر خدا بيرون آمد و فرمود: «اى مردم! آيا شرم نمى كنيد؟». گفتند: از چه اى پيامبر خدا؟! فرمود: «گرد مى آوريد، آنچه نمى خوريد و مى سازيد، آنچه در آن سكونت نمى كنيد و آرزو مى كنيد، آنچه كه به آن نمى رسيد. آيا از اين كارها شرم نمى كنيد؟!».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در نصيحتش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! از به فردا افكندن آرزويت بپرهيز؛ زيرا تو در امروزِ خويش هستى، نه در فردا. پس اگر فردايى برايت بود، در آن فردا نيز چنان باشى كه امروز هستى و اگر فردايى برايت نبود، افسوس نخواهى خورد كه امروز، كوتاهى كرده اى.

امام على عليه السلام:من بر شما از دو چيز مى ترسم: پيروى از هوس و آرزوىِ دراز؛ زيرا پيروىِ هوس، از حق باز مى دارد و آرزوى دراز، آخرت را از ياد مى بَرَد.

امام على عليه السلام:خداوندِ پاك، از بلند آرزوىِ بدكردار، نفرت دارد.

امام على عليه السلام:بدترينِ مردم، كسى است كه بلند آرزو و بدكردار باشد.

امام على عليه السلام:از آرزوى دراز بپرهيز؛ زيرا بسا فريب خورده اى كه فريبِ آرزوى درازش را خورد و عملش را تباه كرد و عمرش را به سر آورد و نه به آرزويش رسيد و نه [عمر و عملِ] از دست رفته را جبران كرد.

امام زين العابدين عليه السلامـ در سفارش به فرزندش امام باقر عليه السلام ـ: بدان كه اين ساعت ها عمر تو را مى بَرَند و تو به نعمتى نمى رسى، مگر با جدا شدن از نعمتى. پس، از آرزوى دراز بپرهيز؛ زيرا اى بسا آرزومند آرزويى كه به آن نمى رسد و گرد آورنده مالى كه آن را نمى خورَد!

امام صادق عليه السلامـ در يكى از دعاهايش ـ: ستايش، خداوند را كه صاحب ستايش، شايسته آن، پايان آن و جايگاه آن و. است. پروردگارا! چه بد است، كردار من و چه زشت است، رفتار، چه سخت است، دلم و چه دراز است، آرزويم و چه كوتاه است، عمرم و چه گستاخم بر نافرمانى از كسى كه مرا آفريده است!. پروردگارا! چه دراز است آرزويم، در برابر كوتاهى عمرم و چه كوتاه است عمرم، در برابر دور و درازى آرزويم و چه زشت است اندرون و آشكارم (نيّت و كردارم)!