باب در بيان طاعت و فرمانبردارى و تقوى و پرهيزگارى

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از عاصم بن حميد، از ابوحمزه ثمالى، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا در حجّه الوداع خطبه خواند و فرمود كه: اى گروه مردمان! به خدا سوگند كه چيزى نيست كه شما را به بهشت نزديك گرداند، و از آتش جهنّم شما را دور سازد، مگر آنكه شما را به آن امر كردم. و چيزى نيست كه شما را به آتش جهنّم نزديك گرداند، و شما را از بهشت دور سازد، مگر آنكه شما را از آن نهى كردم. بدانيد و آگاه باشيد! كه جبرئيل امين در دل من دميد كه هيچ تنى نمى ميرد، تا آنكه روزىِ خود را كامل گرداند، و تمام و كمال به او برسد؛ پس از خدا بپرهيزيد و در جستن روزى نيكويى كنيد. و ديرشمردنِ چيزى از روزى، يكى از شما را بر اين ندارد كه آن را طلب كند به آن چه حلال

ابوعلّى اشعرى، از محمد اشعرىّ، از محمد بن سالم و احمد بن ابى عبداللّه، از پدرش هر دو روايت كرده اند، از احمد بن نضر، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام كه گفت: حضرت به من فرمود كه:«اى جابر! آيا كسى كه تشيّع را بر خود مى بندد، اكتفا مى كند به اينكه بگويد ما اهل بيت را دوست مى دارد؟ پس به خدا سوگند كه شيعه ما نيست، مگر كسى كه از خدا بپرهيزد و او را اطاعت كند. و شيعيان ما شناخته نمى شدند اى جابر، مگر به تواضع و فروتنى و اظهار خشوع و امانت، و بسيارى ياد خدا، و روزه و نماز، و نيكى با پدر و مادر، و بازجويى و رعايت همسايگان، از فقيران و اهل درويشى و بيچارگان، و قرض داران و يتيمان، و به راستگويى، و تلاوت قرآن، و بازداشتن زبان ها بر مردمان، مگر از خوبى؛ و امينان خويشان خويش

على بن ابراهيم روايت كرده است، از پدرش و محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان و هر دو، از ابن ابى عمير، از هشام بن حكم، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«چون روز قيامت شود، جماعتى از مردمان برخيزند و بر درِ بهشت آيند، و درِ بهشت را بزنند؛ پس به ايشان گفته شود كه: شما كيستيد؟ در جواب گويند كه: ماييم، اهل صبر. به ايشان گفته شود كه: بر چه چيز صبر كرديد؟ مى گويند كه: بر طاعت خدا صبر مى كرديم و آن را به عمل مى آورديم، و از نافرمانى خدا صبر مى نموديم و مرتكب آن نمى شديم؛ پس خداى عز و جلمى فرمايد كه: راست گفتند، ايشان را داخل بهشت گردانيد. و اين است معناى قول خداى عز و جل: «اِنَّما يُوَفَّى الصّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حَسابٍ» ۱؛ يعنى: «جز اين نيست كه تمام داده مى شوند صبركنندگان مزد خويش

حميد بن زياد، از حسن بن محمد بن سماعه، از بعضى از اصحاب خويش، از ابان، از عمرو بن خالد، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اى گروه شيعيان، كه شيعه آل محمديد! چون بالش و فرشِ ميانه باشيد، كه غالى به سوى شما باز گردد، و تالى به شما برسد و ملحق شود»/ پس مردى از جمله انصار كه او را سعد مى گفتند، به آن حضرت عرض كرد كه: فداى تو گردم! غالى چيست و چه صفت دارد؟ فرمود كه: «گروهى هستند كه در شأن ما مى گويند، آن چه را كه ما در حقّ خويش نمى گويم؛ پس اين گروه از ما نيستند و ما از ايشان نيستيم». عرض كرد كه: تالى چيست؟ فرمود: «آن كس كه جوياى خير است و اراده آن دارد، كسى او را به خير مى رساند و بر آن مزد داده مى شود». بعد از آن، رو به ما آورد و فرمود: «به خدا سوگند كه با ما از جانب خدا

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از مفضّل بن عمر كه گفت: در نزد امام جعفر صادق عليه السلام بودم؛ پس عمل هاى نيك را ذكر كرديم. گفتم كه: من عملم بسيار ضعيف و كم است. حضرت فرمود كه:«اين را مگو و از خدا آمرزش طلب كن». بعد از آن به من فرمود كه: «كمى از عمل كه با پرهيزگارى باشد، بهتر است از بسيارى كه بى پرهيزگارى باشد». عرض كردم كه: چگونه بسيار مى باشد بى پرهيزگارى. فرمود: «آرى، مانند آنكه مردى طعام خويش را به مردم مى خوراند، و با همسايگانِ خود نرمى و مدارايى مى نمايد، و منزلش پايمال و لگدكوب مردم مى شود ـ كه كنايه است از بسيارى ميهمان و ميهمانى كردن ـ؛ پس هرگاه درى از حرام از برايش بلند و گشوده شود، در آن داخل شود، و اين عملى است بى تقوى. و ديگرى