حدیث دربارهباب در بيان طاعت و فرمانبردارى و تقوى و پرهيزگارى
حُمَيْدُ بْنُ زِيَادٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سَمَاعَةَ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ، عَنْ أَبَانٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ خَالِدٍ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«يَا مَعْشَرَ الشِّيعَةِ ـ شِيعَةِ آلِ مُحَمَّدٍ ـ كُونُوا النُّمْرُقَةَ الْوُسْطى، يَرْجِعُ إِلَيْكُمُ الْغَالِي، وَيَلْحَقُ بِكُمُ التَّالِي».
فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ ـ يُقَالُ لَهُ: سَعْدٌ ـ: جُعِلْتُ فِدَاكَ، مَا الْغَالِي؟ قَالَ: «قَوْمٌ يَقُولُونَ فِينَا مَا لَا نَقُولُهُ فِي أَنْفُسِنَا، فَلَيْسَ أُولئِكَ مِنَّا، وَلَسْنَا مِنْهُمْ».
قَالَ: فَمَا التَّالِي؟ قَالَ: «الْمُرْتَادُ، يُرِيدُ الْخَيْرَ يُبَلِّغُهُ الْخَيْرَ يُؤْجَرُ عَلَيْهِ».
ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا، فَقَالَ: «وَ اللّهِ، مَا مَعَنَا مِنَ اللّهِ بَرَاءَةٌ، وَلَا بَيْنَنَا وَبَيْنَ اللّهِ قَرَابَةٌ، وَلَا لَنَا عَلَى اللّهِ حُجَّةٌ، وَلَا نَتَقَرَّبُ إِلَى اللّهِ إِلَا بِالطَّاعَةِ، فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مُطِيعاً لِلّهِ، تَنْفَعُهُ وَلَايَتُنَا؛ وَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ عَاصِياً لِلّهِ، لَمْ تَنْفَعْهُ وَلَايَتُنَا، وَيْحَكُمْ لَا تَغْتَرُّوا، وَيْحَكُمْ لَا تَغْتَرُّوا».
حميد بن زياد، از حسن بن محمد بن سماعه، از بعضى از اصحاب خويش، از ابان، از عمرو بن خالد، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اى گروه شيعيان، كه شيعه آل محمديد! چون بالش و فرشِ ميانه باشيد، كه غالى به سوى شما باز گردد، و تالى به شما برسد و ملحق شود»/ پس مردى از جمله انصار كه او را سعد مى گفتند، به آن حضرت عرض كرد كه: فداى تو گردم! غالى چيست و چه صفت دارد؟ فرمود كه: «گروهى هستند كه در شأن ما مى گويند، آن چه را كه ما در حقّ خويش نمى گويم؛ پس اين گروه از ما نيستند و ما از ايشان نيستيم». عرض كرد كه: تالى چيست؟ فرمود: «آن كس كه جوياى خير است و اراده آن دارد، كسى او را به خير مى رساند و بر آن مزد داده مى شود». بعد از آن، رو به ما آورد و فرمود: «به خدا سوگند كه با ما از جانب خدا برات بيزارى از آتش جهنّم نيست، و در ميانه ما و خدا خويشى نمى باشد، و نه ما را بر خدا حجّتى است، و به سوى خدا تقرّب نمى جوييم، مگر به طاعت؛ پس هر كه از شما خدا را فرمانبردار باشد، دوستى ما او را نفع مى بخشد، و هر كه از شما خدا را نافرمان باشد، دوستى ما او را نفع نمى ماند». و دو مرتبه فرمود: «واى بر شما، فريفته مشويد!».