مصباح المتهجّد ـ پس از ذكر تسبيحات هر روز ماه رمضان ـ:سپس در پى آنها بر پيامبر صلى الله عليه و آله و خاندانش صلوات مى فرستى و مى گويى: « «خداوند و فرشتگانش، بر پيامبر درود مى فرستند. اى كسانى كه ايمان آورده ايد! بر او درود بفرستيد و سلام دهيد، سلامى شايسته» . فرمانت را اجابت مى كنم و به روى چشم ـ پروردگارا ـ و تو منزّهى. خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و به محمّد و خاندان محمّد بركت عطا كن، آن گونه كه بر ابراهيم و خاندان ابراهيم، درود و خجستگى نثار كردى! همانا تو ستوده و بزرگوارى. خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد رحمت آور، آن گونه كه بر ابراهيم و خاندان ابراهيم، رحمت آوردى! همانا تو ستوده و بزرگوارى. خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست، آن گونه كه در جهانيان بر

بحار الأنوارـ به نقل از اُمّ كلثوم دختر على عليه السلام ـ: چون شب نوزدهم ماه رمضان شد، هنگام افطار او، يك سينى كه دو قرص نان جو و ظرفى كه در آن شير و نمكِ ساييده بود، پيش او نهادم. چون از نماز فارغ شد، رو به افطار كرد. چون در آن به دقّت نگريست، سرش را تكان داد و به شدّت گريست و فرمود: «دخترم! فكر نمى كردم كه دخترى به پدرش بدى كند، آن طور كه تو به من بدى كردى!». گفتم: كدام بدى، پدرم؟ فرمود: «دخترم! دو نوع غذا در يك سينى جلوى پدرت مى گذارى؟ آيا مى خواهى فرداى قيامت، توقّف من در برابر خدا طول بكشد؟ دوست دارم كه از برادرم و پسر عمويم پيامبر خدا پيروى كنم كه تا زنده بود، هرگز دو غذا در يك سينى جلويش نگذاشتند. دخترم! هيچ كس نيست كه خوراك و نوشيدنى و پوشاكش خوب و دلپذير باشد، مگر آن كه روز

امام زين العابدين عليه السلام:آن گاه كه ابن ملجم ملعون امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام را ضربت زد و همراه او كس ديگرى هم بود كه ضربت او به ديوار فرود آمد، ابن ملجم ضربت زد و ضربت او در حالى كه حضرت در سجده بود، بر سر وى فرود آمد، به جاى ضربتى كه از پيش بود. حسن و حسين عليهماالسلام بيرون آمدند و ابن ملجم را گرفته، بازداشت كردند. امير مؤمنان را برداشتند و به خانه اش بردند. لبابه در بالاى سر او و امّ كلثوم در پايين پاى حضرت نشستند. حضرت ديدگانش را گشود و به آن دو نگاه كرد و فرمود: «رفيق برتر، قرارگاهى بهتر و سرنوشتى نيكوتر است. ضربتى به ضربتى، يا بخشش، اگر مرگ اتّفاق افتاد». سپس بى حال و كسل شد و اندكى بعد، به هوش آمد و فرمود: «پيامبر خدا را ديدم كه سه بار مرا دستور داد كه شب نزد او

الأمالى، صدوقـ به نقل از حبيب بن عمرو ـ: در آن بيمارى اى كه به جان باختن امير مؤمنان انجاميد، خدمت او رسيدم. زخم خويش را گشود. گفتم: «اى امير مؤمنان! اين زخم شما چيزى نيست و خطرى براى شما ندارد». به من فرمود: «اى حبيب! به خدا سوگند، همين ساعت از شما جدا خواهم شد». آن گاه بود كه گريستم. امّ كلثوم هم كه كنار حضرت نشسته بود، گريست. به او فرمود: «دخترم! چرا گريه مى كنى؟». گفت: به ياد اين افتادم كه هم اكنون از ما جدا مى شوى. اين بود كه گريستم. به او فرمود: «دخترم! گريه مكن. به خدا سوگند، اگر آنچه را پدرت مى بيند، مى ديدى، گريه نمى كردى». حبيب گويد: به حضرت گفتم: اى امير مؤمنان! چه مى بينى؟ فرمود: «اى حبيب! فرشتگان آسمان ها و پيامبران را مى بينم كه پشتِ سر هم براى ايستاده اند تا با من

فَرحة الغَرىّـ به نقل از اُمّ كلثوم دختر على عليه السلام ـ: آخرين سخن پدرم به برادرانم اين بود كه فرمود: «پسرانم! اگر مُردم، مرا غسل دهيد. سپس با بُردى كه با آن پيامبر خدا و فاطمه عليهاالسلام را خشك كرديد، مرا هم خشك كنيد. آن گاه مرا حنوط كنيد و در تابوتم قرار دهيد. سپس منتظر بمانيد تا وقتى كه جلوى تابوتْ بلند شد، شما عقب آن را بلند كنيد». [اُمّ كلثوم] گويد: من هم براى تشييع جنازه پدرم بيرون شدم، تا آن كه به منطقه پشتِ غَرى رسيديم، كه جلوى تابوت فرود آمد و ما عقب آن را پايين آورديم. آن گاه، حسن عليه السلام بُردى را كه با آن پيامبر خدا و فاطمه عليهاالسلام را خشك كرده بودند، بيرون آورد و امير مؤمنان را با آن خشك كرد. آن گاه كلنگ را گرفت و ضربه اى زد. قبرى در ميان ضريحى شكافته شد و ناگاه،

الكامل، مبرّد:زُبيريان گفته اند كه معاويه به مروان بن حَكَم ـ كه فرماندار مدينه بود ـ نوشت: امّا بعد، امير مؤمنان دوست دارد كه اُلفت باز گردد و كينه بر كنده شود و صله رحم برقرار شود. پس چون اين نامه ام به تو رسيد، اُمّ كلثوم دختر عبد اللّه بن جعفر [بن ابى طالب] را براى يزيد، پسر امير مؤمنان، خواستگارى كن و با [افزايش]مهريّه، او را به موافقت ترغيب كن. مروان نيز پى عبد اللّه بن جعفر فرستاد و نامه معاويه را براى او خواند و او را از بازگشت اُلفتِ حاصل از اصلاح ميان دو خاندان (اُموى و هاشمى) و اتّحاد امّت، آگاه كرد. عبد اللّه گفت: دايى دختر، امام حسين عليه السلام، در يَنبُع ۷ است و او كسى نيست كه بدون فرمانش، كارى انجام شود. به من مهلت ده تا او بيايد. مادر دختر، زينب دختر على بن ابى طالب

المناقب، ابن شهرآشوبـ به نقل از عبد الملك بن عمير، حاكم و عبّاس ـ: معاويه در نامه اى به مروان (كارگزارش در حجاز) به او فرمان داد كه امّ كلثوم دختر عبد اللّه بن جعفر را براى پسرش يزيد، خواستگارى كند. او نزد عبد اللّه بن جعفر آمد و اين را به او خبر داد. عبد اللّه گفت: كار او با من نيست و تنها به دست سَرور ما حسين، دايى اوست. به حسين عليه السلام خبر دادند. فرمود: «از خداى متعال، خير مى خواهم. خدايا! آن كس را كه از خاندان محمّد صلى الله عليه و آله مى پسندى، نصيب اين دختر كن». هنگامى كه مردم در مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله گرد آمدند، مروان پيش آمد و نزديك حسين عليه السلام نشست و در حالى كه گروهى از بزرگان هم نزد حسين عليه السلام بودند، گفت: امير مؤمنان (معاويه)، مرا به اين فرمان داده تا

كامل الزياراتـ به نقل از جابر، از امام باقر عليه السلام ـ: چون حسين عليه السلام تصميم گرفت از مدينه بيرون رود، زنان خاندان عبد المطّلب آمدند تا به نوحه سرايى بپردازند. امام حسين عليه السلام نزد آنان رفت و فرمود: «شما را به خدا، مبادا اين كار را فاش كنيد كه [افشاى خروج من] معصيت خدا و پيامبر اوست». زنان خاندان عبد المطّلب گفتند: پس نوحه سرايى و گريه را براى كه نگه داريم؟ اين روز براى ما، مانند روزى است كه پيامبر خدا، على، فاطمه، رقيّه، زينب و امّ كلثوم [، دختران پيامبر صلى الله عليه و آله] از دنيا رفتند. خدا، ما را پيشْ مرگ تو قرار دهد، اى محبوب خوبانِ درگذشته! يكى از عمّه هاى حسين عليه السلام، با حالت گريان آمد و گفت: گواهى مى دهم ـ اى حسين ـ كه شنيدم پريان هم براى تو نوحه سرايى مى كنند

الملهوف:حُر، با يارانش، در كنار [لشكر امام عليه السلام] فرود آمدند. امام عليه السلام به تعمير شمشير خود، مشغول بود و مى خواند: اى روزگار! اُف بر دوستى ات!چه قدر بامدادها و شامگاه ها داشته اى كه در آنها، همراه و يا جوينده اى، كشته شدهكه روزگار، از آوردن همانندش، ناتوان است! و كار، با [خداى] بزرگ استو هر زنده اى، اين راه را مى پيمايد و چه قدر بانگ رحيل، نزديك استبه سوى بهشت و استراحتگاه ابدى!». زينب، دختر فاطمه عليهاالسلام، اين را شنيد و گفت: اى برادر! اين، سخن كسى است كه به كشته شدنش، يقين كرده است. امام عليه السلام فرمود: «آرى، اى خواهر!». زينب عليهاالسلام گفت: وا مصيبتا! حسين، خبر شهادتش را خود به من مى دهد! [ديگر] زنان نيز گريستند و بر صورت خود زدند و گريبان، دريدند.