سپيده دم نوزدهم

مروج الذهب:على عليه السلام هر روز صبحْ اوّل اذان بيرون مى آمد و مردم را براى نماز بيدار مى كرد. ابن ملجم بر اشعث گذر كرد كه در مسجد بود. به ابن ملجم گفت: صبحْ رسوايت كرد! حُجر بن عدى آن را شنيد. گفت: اى لوچ، او را كشتى! خدا تو را بكشد! على عليه السلام بيرون شد، در حالى كه ندا مى داد: «اى مردم، نماز!». ابن ملجم و همراهانش بر او حمله كردند، در حالى كه مى گفتند: حكومت از آن خداست، نه براى تو، اى على! ابن ملجم با شمشير بر فرق سر حضرت زد و ضربتِ شبيب به چارچوب در خورد، امّا مجاشع بن وردان گريخت. على عليه السلام فرمود: «اين مرد نگريزد!». مردم به طرف ابن ملجم دويدند و با سنگ ريزه بر او مى زدند و دشنامش مى دادند و فرياد مى كشيدند. مردى از همْدان پايش را جلوى ساق او گرفت و مغيرة بن نوفل بن

بحار الأنوارـ به نقل از لوط بن يحيى، از اساتيد روايتش ـ: چون امام عليه السلام ضربت را حس كرد، نناليد، صبر كرد و به حساب خدا و اجر او گذاشت و به رو افتاد، و در حالى كه كسى نزد او نبود، مى گفت: «بِسم اللّه وباللّهِ وَعلى ملّةِ رسولِ اللّه!». سپس فرياد كشيد: «ابن ملجم، مرا كُشت. به خداى كعبه، اين ملعونِ يهودى زاده مرا كُشت. اى مردم! ابن ملجم از دستتان نگريزد.». چون مردم صداى ضجّه را شنيدند، هر كه در مسجد بود، به سمت او دويد. همه مى چرخيدند و از شدّت و وحشت فاجعه، نمى دانستند كجا مى روند. دور على عليه السلام را گرفتند، در حالى كه سرش را با پارچه مى بست و خون بر صورت و محاسنش جارى بود و محاسنش به خونش رنگين شده بود و مى فرمود: «اين، همان است كه خدا و پيامبرش وعده داده بودند، و خدا و رسولْ راست

تاريخ الطبرىـ به نقل از محمّد بن حنفيّه ـ: به خدا سوگند، من نيز در آن شبى كه على عليه السلام در مسجد بزرگ كوفه ضربت خورد، نماز مى خواندم، در بين مردان بسيارى از اهل شهر، كه نزديك طاق نماز مى خواندند و همگى در حال قيام و ركوع و سجود بودند و از اوّل شب تا آخر آن خسته نمى شدند، كه على عليه السلام براى نماز صبح خارج شد. ندا مى داد: «اى مردم، نماز! نماز!». نمى دانم از زير آن طاق بيرون آمد و اين سخنان را گفت يا نه! چشمم به درخششى افتاد و شنيدم كه: حكومت از آنِ خداست، اى على، نه براى تو و نه براى يارانت! شمشيرى ديدم و شمشير ديگرى، و آن گاه شنيدم كه على عليه السلام مى گفت: «اين مرد از چنگتان نگريزد!». مردم از هر سو به طرف او حمله آوردند. چيزى نگذشت كه ابن ملجم دستگير شد و او را نزد على عليه

امام زين العابدين عليه السلام:آن گاه كه ابن ملجم ملعون امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام را ضربت زد و همراه او كس ديگرى هم بود كه ضربت او به ديوار فرود آمد، ابن ملجم ضربت زد و ضربت او در حالى كه حضرت در سجده بود، بر سر وى فرود آمد، به جاى ضربتى كه از پيش بود. حسن و حسين عليهماالسلام بيرون آمدند و ابن ملجم را گرفته، بازداشت كردند. امير مؤمنان را برداشتند و به خانه اش بردند. لبابه در بالاى سر او و امّ كلثوم در پايين پاى حضرت نشستند. حضرت ديدگانش را گشود و به آن دو نگاه كرد و فرمود: «رفيق برتر، قرارگاهى بهتر و سرنوشتى نيكوتر است. ضربتى به ضربتى، يا بخشش، اگر مرگ اتّفاق افتاد». سپس بى حال و كسل شد و اندكى بعد، به هوش آمد و فرمود: «پيامبر خدا را ديدم كه سه بار مرا دستور داد كه شب نزد او