حدیث دربارهتجهيز و خاكسپارى

فرحة الغري عن اُمّ كلثوم بنت عليّ عليه السلام:آخِرُ عَهدِ أبي إلى أخَوَيَّ عليهماالسلام أن قالَ: يا بَنِيَّ إن أنَا مُتُّ فَغَسِّلاني، ثُمَّ نَشِّفاني بِالبُردَةِ الَّتي نَشَّفتُم بِها رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله وفاطِمَةَ عليهاالسلام، ثُمَّ حَنِّطاني وسَجِّياني عَلى سَريري، ثُمَّ انتَظِرا حَتّى إذَا ارتَفَعَ لَكُما مُقَدَّمُ السَّريرِ فَاحمِلا مُؤَخَّرَهُ، قالَت: فَخَرَجتُ اُشَيِّعُ جِنازَةَ أبي، حَتّى إذا كُنّا بِظَهرِ الغَرِيِّ رَكَزَ ۱ المُقَدَّمُ فَوَضَعنَا المُؤَخَّرَ، ثُمَّ بَرَزَ الحَسَنُ بِالبُردَةِ الَّتي نُشِّفَ بِها رَسولُ اللّهِ وفاطِمَةُ فَنَشَّفَ بِها أميرَ المُؤمِنينَ عليه السلام ثُمَّ أخَذَ المِعوَلَ فَضَرَبَ ضَربَةً فَانشَقَّ القَبرُ عَن ضَريحٍ، فَإِذا هُوَ بِساجَةٍ مَكتوبٍ عَلَيها: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ هذا قَبرٌ ادَّخَرَهُ نوحُ النَّبِيُّ لِعَلِيٍّ وَصِيِّ مُحَمَّدٍ قَبلَ الطّوفانِ بِسَبعِمِئَةِ عامٍ. قالَت اُمُّ كُلثومٍ: فَانشَقَّ القَبرُ، فَلا أدري أغارَ سَيِّدي فِي الأَرضِ أم اُسرِيَ بِهِ إلَى السَّماءِ؟ إذ سَمِعتُ ناطِقاً لَنا بِالتَّعزِيَةِ: أحسَنَ اللّهُ لَكُمُ العَزاءَ في سَيِّدِكُم وحُجَّةِ اللّهِ عَلى خَلقِهِ. ۲
فَرحة الغَرىّـ به نقل از اُمّ كلثوم دختر على عليه السلام ـ: آخرين سخن پدرم به برادرانم اين بود كه فرمود: «پسرانم! اگر مُردم، مرا غسل دهيد. سپس با بُردى كه با آن پيامبر خدا و فاطمه عليهاالسلام را خشك كرديد، مرا هم خشك كنيد. آن گاه مرا حنوط كنيد و در تابوتم قرار دهيد. سپس منتظر بمانيد تا وقتى كه جلوى تابوتْ بلند شد، شما عقب آن را بلند كنيد». [اُمّ كلثوم] گويد: من هم براى تشييع جنازه پدرم بيرون شدم، تا آن كه به منطقه پشتِ غَرى رسيديم، كه جلوى تابوت فرود آمد و ما عقب آن را پايين آورديم. آن گاه، حسن عليه السلام بُردى را كه با آن پيامبر خدا و فاطمه عليهاالسلام را خشك كرده بودند، بيرون آورد و امير مؤمنان را با آن خشك كرد. آن گاه كلنگ را گرفت و ضربه اى زد. قبرى در ميان ضريحى شكافته شد و ناگاه، قطعه ساجى پيدا شد كه بر آن نوشته شده بود: «به نام خداوند بخشنده مهربان. اين قبرى است كه نوح پيامبر براى على وصىّ پيامبر، هفتصد سال پيش از توفانْ آماده ساخته است». اُمّ كلثوم گفت: قبر شكافته شد. نمى دانم سرورم در زمين نهان شد يا به آسمان برده شد؟ آن گاه صدايى را شنيدم كه چنين تسليتمان مى گفت: «خداوندْ عزاى شما را در باره سرورتان و حجّت خدا بر خلق، نيك گرداند!».
۱.رَكزَ: ثبت بالأرض (اُنظر مجمع البحرين: ج 2 ص 728 «ركز»).
۲.فرحة الغري: ص 34، بحار الأنوار: ج 42 ص 216 ح 17 وراجع المناقب لابن شهر آشوب: ج 2 ص 348.

احادیث دیگر این موضوع

۵
الإرشادـ به نقل از حبّان بن على عنزى، از غلامى آزاد شده على عليه السلام ـ: چون وفات امير مؤمنان فرا رسيد، به حسن و حسين عليهماالسلام فرمود: «وقتى كه من مُردم، مرا درون تابوتم بگذاريد. سپس تابوت مرا بيرون آوريد. عقب تابوت را برداريد، كه جلوى آن را برمى دارند. سپس مرا به «غَريَّين» غريّين، دو بنا مثل صومعه در پشت كوفه بود (معجم البلدان: ج 4 ص 196). ببريد. آن جا سنگ سفيد نورافشانى را خواهيد ديد. آن جا را حفر كنيد. در آن جا تخته چوبى مى بينيد. مرا آن جا دفن كنيد». چون وفات يافت، او را بيرون برديم و عقب تابوت را برداشتيم و جلوى آن بلند شده بود. صداى زمزمه و خِش خِش مى شنيديم، تا به غريّين رسيديم. آن جا سنگ سفيد نورافشانى بود. آن جا را كنديم. به تخته چوبى برخورديم كه بر آن نوشته بود: «از آنچه نوح براى على بن ابى طالب آماده كرده است». پس او را در آن دفن كرديم و از اين كه خداوند، امير مؤمنان را مورد اكرام قرار داده، خوش حال برگشتيم. گروهى از شيعه به ما پيوستند كه در نماز بر آن حضرت حضور نيافته بودند. آنچه را كه گذشت و اكرام الهى را نسبت به امير مؤمنان به آنان خبر داديم. گفتند: دوست داريم آنچه را شما از قضيّه او ديديد، ما هم به چشم خود ببينيم. به آنان گفتيم: طبق وصيّت خود آن حضرت، نشانه هاى محلّ دفن را محو كرديم. رفتند و برگشتند و گفتند كه آن جا را كاويدند، ولى چيزى نيافتند.