امام على عليه السلامـ در نـامه اش بـه قُـثَم بـن عبّاس، كارگزارش در مكّه ـ: امّا بعد؛ [مراسم]حجّ را براى مردم بر پا دار و ايام اللّه را به ياد آنان آر و بامداد و شامگاه، در حضور آنان بنشين و به مسائل شرعى پاسخ ده و نادان را بياموز و با دانا گفتگو كن و جز زبانت، پيك ديگرى و جز چهره ات، دربان ديگرى براى مردم نداشته باش و هيچ نيازمندى را از ديدار خود، محروم مدار كه اگر در آغاز از درگاه تو رانده شود و در پايان حاجتش برآورده شود، ستوده نمى شوى. در مال خدا كه نزد تو گِرد آمده، بنگر و آن را به عيالواران و گرسنگانى كه نزد تو هستند، بده و نياز و نادارى آنان را برطرف كن و هر چه مانْد، به سوى ما بفرست تا ميان كسانى كه نزد ما هستند، قسمت كنيم. به مردم مكّه بگو كه از ساكنان، اجاره نگيرند؛ چرا كه

تهذيب الأحكام ـ به نقل از عبد الرحمان بن كثير ـ:از امام صادق عليه السلام شنيدم كه به ابوحمزه ثُمالى مى فرمود: «اى ابوحمزه! آيا عمويم (زيد) را در شبى كه قيام كرد، ديدى؟». گفت: آرى. فرمود: «آيا در مسجد سُهيل، نماز گزارد؟». گفت: مسجد سهيل كجاست؟ شايد مقصود شما مسجد سهله است؟ فرمود: «آرى». [سپس] فرمود: «اگر در آن، دو ركعت نماز مى گزارد و سپس به خدا پناه مى بُرد، يك سال او را پناه مى داد». ابوحمزه گفت: پدر و مادرم فدايت باد! اين، مسجد سهله است؟ فرمود: «آرى. خانه ابراهيم عليه السلام در آن است؛ همان كه از او به سوى عَمالِقه ۳ ره سپار مى شد. خانه ادريس عليه السلام نيز كه آن جا خيّاطى مى كرد، در آن است و در آن، صخره اى سبزفام وجود دارد كه در آن، تصوير همه پيامبران هست و زير صخره اى

مجمع البيانـ درباره اين سخن خداوند متعال: «بگو: «او تواناست كه از بالاى سرتان يا از زير پاهايتان، عذابى بر شما بفرستد يا شما را گروه گروه، به هم اندازد [و دچار تفرقه سازد].» ـ: در تفسير الكلبى آمده است: چون اين آيه فرود آمد، پيامبر صلى الله عليه و آله برخاست و وضويى شاداب و كامل گرفت و سپس، به نماز ايستاد و نمازى نيكو گزارد. آن گاه، از خداوند پاك، درخواست كرد كه بر امّتش عذابى از فرازِ سرشان يا از زيرِ پاهايشان نفرستد و آنها را گروه گروه به [جان]هم نيندازد و خشم بعضى را به بعضى ديگر نچشانَد. در اين هنگام، جبرئيل عليه السلام فرود آمد و گفت: «اى محمّد! خداوند متعال، گفتار تو را شنيد و آنان (امّت تو) را از دو چيز، پناه داد و از دو چيز، پناهشان نداد: از اين كه از فرازِ سرشان يا از زيرِ

على بن محمد، از سعد بن عبداللّه روايت كرده است كه گفت:حسن بن نضر و ابو صِدام و گروهى بعد از آن كه امام حسن عسكرى عليه السلام از دنيا رفت، در باب آنچه در دست وكلاى آن حضرت بود، سخن گفتند و اراده كردند كه تفحّص كنند و جستجو نمايند. پس حسن بن نضر به نزد ابو صِدام آمد و گفت كه: من اراده دارم كه به حج روم. ابو صدام گفت كه: امسال آن را به تأخير انداز. حسن گفت كه: من در خواب مى ترسم و خواب پريشان مى بينم و چاره ندارم كه بيرون روم، و احمد بن يعلى بن حمّاد را وصىّ خود گردانيد و از براى ناحيه مقدّسه به مالى وصيّت كرد و احمد را امر كرد كه چيزى از آن مال را بيرون نكند، مگر از دست خويش و به دست آن حضرت دهد، بعد از آن كه ظاهر شود. راوى مى گويد كه: حسن گفت: چون به بغداد رسيدم، خانه اى را اجاره كردم و در

مجمع البيانـ درباره اين سخن خداوند متعال: «بگو: «او تواناست كه از بالاى سرتان يا از زير پاهايتان، عذابى بر شما بفرستد يا شما را گروه گروه، به هم اندازد [و دچار تفرقه سازد].» ـ: در تفسير الكلبى آمده است: چون اين آيه فرود آمد، پيامبر صلى الله عليه و آله برخاست و وضويى شاداب و كامل گرفت و سپس، به نماز ايستاد و نمازى نيكو گزارد. آن گاه، از خداوند پاك، درخواست كرد كه بر امّتش عذابى از فرازِ سرشان يا از زيرِ پاهايشان نفرستد و آنها را گروه گروه به [جان] هم نيندازد و خشم بعضى را به بعضى ديگر نچشانَد. در اين هنگام، جبرئيل عليه السلام فرود آمد و گفت: «اى محمّد! خداوند متعال، گفتار تو را شنيد و آنان (امّت تو) را از دو چيز، پناه داد و از دو چيز، پناهشان نداد: از اين كه از فرازِ سرشان يا از زيرِ