حدیث دربارهمصرف به اندازه نياز

الكافي عن محمّد بن مسلم:قالَ رَجُلٌ لِأَبي جَعفَرٍ عليه السلام: إنَّ لي ضَيعَةً بِالجَبَلِ أستَغِلُّها في كُلِّ سَنَةٍ ثَلاثَ [ةَ] آلافِ دِرهَمٍ، فَاُنفِقُ عَلى عِيالي مِنها ألفَي دِرهَمٍ وأتَصَـدَّقُ مِنـها بِأَلـفِ دِرهَـمٍ في كُلِّ سَنَةٍ، فَقالَ أبو جَعفَرٍ عليه السلام: إن كانَتِ الأَلفانِ تَكفيهِم في جَميعِ ما يَحتاجونَ إلَيهِ لِسَنَتِهِم فَقَد نَظَرتَ لِنَفسِكَ، ووُفِّقتَ لِرُشدِكَ، وأجرَيتَ نَفسَكَ في حَياتِكَ بِمَنزِلَةِ ما يوصي بِهِ الحَيُّ عِندَ مَوتِهِ. ۱
الكافى از محمّد بن مسلم: مردى به امام باقر عليه السلام گفت: «مرا در كوهستان، زمينى است كه هر سال سه هزار درهم از بابت آن اجاره مى ستانم؛ دو هزارش را هزينه خانواده ام مى كنم و هزارش را هر ساله صدقه مى دهم». امام باقر عليه السلامالكافى از محمّد بن مسلم: مردى به امام باقر عليه السلام گفت: «مرا در كوهستان، زمينى است كه هر سال سه هزار درهم از بابت آن اجاره مى ستانم؛ دو هزارش را هزينه خانواده ام مى كنم و هزارش را هر ساله صدقه مى دهم». امام باقر عليه السلام فرمود: «اگر آن دو هزار درهم همه نيازهاى سالانه ايشان را تأمين مى كند، همانا خوب در [كار]خود انديشيده اى و به كمال خويش توفيق يافته اى و در دوران زندگى ات، همان پاداشى را برده اى كه كسى از وصيّت [به كار خير]پس از مرگش مى بَرَد».
۱.الكافي: 4 / 11 / 2.

احادیث دیگر این موضوع

۷
الكافى از صالح بن ابى حمّاد و احمد بن محمّد از امام على عليه السلام ـ در دليل آورى اش بر عاصم بن زيد، آن گاه كه جامه معمول رها كرد و عَبا [ى زهد]به بَر افكند و برادرش ربيع بن زياد از وى شكايت آورد كه زن و فرزندش را با اين كار به اندوه افكنده است ـ:الكافى از صالح بن ابى حمّاد و احمد بن محمّد از امام على عليه السلام ـ در دليل آورى اش بر عاصم بن زيد، آن گاه كه جامه معمول رها كرد و عَبا [ى زهد]به بَر افكند و برادرش ربيع بن زياد از وى شكايت آورد كه زن و فرزندش را با اين كار به اندوه افكنده است ـ: عاصم بن زياد را نزد من احضار كنيد! ـ و چون او نزدش آورده شد، با نگريستن در وى چهره اش در هم شد و به او فرمود: ـ آيا از خانواده ات شرم نكردى؟ آيا بر فرزندت رحم نياوردى؟ آيا گمان مى كنى خداوند با آن كه پاكيزه ها را بر تو حلال فرموده، استفاده ات از آن ها را ناپسند شمرده است؟ تو براى خدا اين قدر منزلت ندارى! آيا خدا نيست كه مى فرمايد: «و زمين را براى آدميان بنهاد * در آن، ميوه ها است و خرما بُن هاى غلاف دار» ؟ آيا همو نيست كه مى فرمايد: «آن دو دريا را راه داد كه به هم رسند * ميان آن دو حائلى است تا از حد نگذرند *. از آن دو، مرواريد و مرجان بيرون آيد» پس به خدا سوگند! خوار شمردنِ نعمت هاى خدا با عمل، براى خدا دلخواه تر است از خوار شمردن آن ها با زبان. خداوند فرموده است: «و به نعمت پروردگارت، سخن بگشاى» . عاصم گفت: «اى اميرالمؤمنين! پس چرا تو، خود غذاى درشت مى خورى و جامه خشن مى پوشى؟» فرمود: «واى بر تو! هر آينه خداوند بر پيشوايانِ عدل واجب فرموده كه خويشتن را همسانِ مردم ناتوان سازند تا فقر، بر فقير جوشش نياورد». سپس عاصم بن زياد عبا [ى زهد] از تن افكند و جامه معمول بر تن كرد.