شرح نهج البلاغة:استادمان، ابو جعفر اِسكافى ـ كه خدا رحمتش كند ـ از دوستداران واقعى على عليه السلام بود و در برتر دانستن وى پافشارى مى كرد. گر چه باور به برترى داشتن على عليه السلام، در بين همه همكيشان بغدادىِ ما (اهل سنّتْ) شايع بود؛ ولى ابو جعفر در اين باور، تندترينِ آنان از نظر سخن و بااخلاص ترين آنان از نظر اعتقاد بود. ابو جعفر آورده است كه: معاويه گروهى از صحابه و گروهى از تابعيان را به نقل اخبار ناشايست درباره على عليه السلام گمارد تا موجب طعن على عليه السلام و بيزارى جستن از وى گردد و براى آنان در اين كار، دست مزدى قرار داد كه موجب تشويق آنان به چنين كارهايى مى شد. آنان، آنچه را موجب خشنودى معاويه مى گشت، ساختند، از جمله آنان [از صحابه]: ابو هُرَيره، عمرو بن عاص، مغيرة بن شعبه؛ و

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به على عليه السلام ـ: اى على! بر تو باد آميزش در شب دوشنبه؛ چرا كه اگر فرزندى ميان شما به وجود آيد، حافظ كتاب خدا و راضى به قسمت خدا مى شود. اى على! اگر شب سه شنبه با همسرت آميزش كردى و فرزندى ميان شما به وجود آمد، بعد از گواهى به اين كه «خدايى جز اللّه نيست» و اين كه «محمّد، فرستاده خداست»، شهادت روزى اش مى شود و خداوند، او را با مشركان عذاب نمى كند. نيز خوش بو دهان، دلْ مهربان و گشاده دست مى شود و زبانش از غيبت و دروغ و تهمت، پاك مى شود. اى على! اگر شبِ پنجشنبه با همسرت آميزش كردى و فرزندى ميان شما به وجود آمد، يا فرمان روايى از فرمان روايان و يا دانشمندى از دانشمندان مى شود. و اگر روز پنج شنبه، هنگام مايل شدن خورشيد از وسط آسمان، با او آميزش

شرح نهج البلاغة: امّا زهد در دنيا؛ او سرورِ زاهدان و قهرمانِ قهرمانان است كه [براى فراگيرى]به سوى او كوچ مى‏شود و ترك منزل مى‏گردد. هرگز از غذا سير نشد و خوراك و پوشاكش، در ميان مردم، از همه نامُلايم‏تر بود. عبداللّه‏ بن ابى رافع گفت: در روز عيد بر او (على عليه ‏السلام) وارد شدم. كيسه‏اى مُهر شده آورد. در درون آن، نان جوينِ خشكِ كوبيده يافتيم. آن را پيش داشت و خورد. گفتم: اى امير مؤمنان! چرا آن را مُهر مى‏كنى؟ گفت: «از اين دو پسرم در بيمم كه آن را به چربى و روغن، آغشته كنند». لباسش گاه با پوست و گاه با ليف خرما پينه شده بود. كفش‏هايش از ليف خرما بود. همواره كرباس زِبْر مى‏پوشيد. هرگاه آستين آن را بلند مى‏يافت، آن را با تيغى كوتاه مى‏كرد و خياطى نمى‏كرد و آن قدر از لباسش استفاده مى‏كرد

نهج البلاغةـ در باره امام على عليه السلام ـ: از شگفتى هاى وى كه منحصر به اوست و كسى در آن مشاركت ندارد، سخنان وى درباره زهد و پند و تذكّر و موعظه است. اگر شخصِ دقيق در آنها دقّت كند و متفكّرى در آنها بينديشد و فارغ از اين باشد كه اين كلام، سخن فردى چون اوست كه از عظمتِ قدر و نفوذ فرمان و فرمانروايى برخوردار است، ترديد نخواهد كرد كه كلام، از آنِ فردى است كه جز از زهد، بهره اى ندارد و به غير از عبادت، به كارى نمى پردازد، به گوشه خانه اى خزيده و يا به دلِ كوه ها پناه بُرده و جز ناله خويش را نمى شنود و غير از خودش را نمى بيند و بعيد است باور كند اين كلام، سخن كسى است كه با شمشير آهيخته در ميدان جنگ گام مى نهد، سرها را از تن جدا مى كند و با دليران درگير مى شود، و در حالى كه از شمشيرش خونْ روان