شهادت امام جواد علیه‌السلام

[هُوَ] الصّادِقُ و الصّابِرُ وَ الفاضِلُ و قُرَّةُ أعيُنِ المُؤمِنينَ و غَيظُ المُلحِدينَ؛

او راستگو، شكيبا، داراى فضيلت، نورچشم مؤمنان و مايه خشم ملحدان است.

يُقتَلُ [الامامُ الجَوادُ عليه السلام] غَصبا فَيبكِي لَهُ و عَلَيهِ أهلُ السَّماءِ و يَغضَبُ اللّهُ عَلى عَدوِّهِ و ظالِمِهِ فلا يَلبَثُ إلاّ يَسيرا حَتّى يُعَجِّلُ اللّهُ بِهِ إِلى عَذابِهِ الأَليمِ و عِقابِهِ الشَّديدِ؛

امام جواد عليه السلام مظلومانه كشته مى شود، و ساكنان آسمان بر او مى گريند و مرثيه مى سرايند. خداوند بر دشمن و ستم كننده بر او خشم مى گيرد، و [پس از كشتن او] زمانى كوتاه در دنيا نمى ماند، تا آن كه خداوند به زودى دشمن او را به عذابى دردناك و كيفرى سخت گرفتار مى كند.

الثِّقَةُ بِاللّهِ ثَمَنٌ لِكُلِّ غالٍ و سُلَّمٌ إلى كُلِّ عالٍ؛

اعتماد به خدا بهاى هر چيز گران بها است، و نردبانى به سوى هر بلندايى.

القَصدُ إلَى اللّهِ تعاليى بِالقُلُوبِ، أبلَغُ مِن إِتعابِ الجَوارِحِ بِالأعمالِ؛

به دل آهنگ خدا داشتن برتر است تا خسته كردن جوارح به عبادت.

إظهارُ الشَّيءِ قَبلَ أن يُستَحكَمُ مَفسَدَةٌ لَهُ.

آشكار كردن چيزى پيش از استوار شدن، مايه تباهى آن است.

المُؤمِنُ يَحتاجُ إلى تَوفِيقٍ مِنَ اللّهِ و واعِظٍ مِن نَفسِهِ و قَبولٍ مِمَّن يَنصَحُهُ؛

مؤمن به توفيق از جانب خدا، پند دهنده اى از درون خويش و پذيرش خيرخواهىِ آن كه خيرخواه اوست، نيازمند است.

مُلاقاةُ الإخوانِ نُشرَةٌ و تَلقيحٌ لِلعَقلِ و إن كانَ نَزرا قَليلاًِ؛

ديدار برادران مايه سلامتى و رشد عقل است؛ اگرچه بسيار اندك باشد.

مَنِ انقَادَ إلَى الطُّمأ نينَةِ قَبلَ الخُبَرةِ فَقَد عَرَضَ نَفسَهُ لِلهَلَكَةِ و العاقِبَةِ المُتعِبَةِ؛

هر كه پيش از آزمودن، به كسى اطمينان كند، خود را در معرض هلاكت و فرجامى رنج آور قرار داده است.

لا يَضُرُّكَ سَخَطُ مَن رِضاهُ الجَورُ؛

خشم كسى كه خشنودى اش ستم گرى است، به تو زيان نمى رساند.

غِنَى المُؤمِنِ غِناهُ عَنِ النّاسِ؛

توان گرى مؤمن در بى نيازى از مردم است.

قَد عاداكَ مَن سَتَرَعَنكَ الرُّشدَ اتِّباعا لِما تَهواهُ؛

آن كه براى پيروى از هوس تو، راه پيشرفت را از تو پنهان كند، با تو دشمنى كرده است.

الأيامُ تَهتِكُ لَكَ الأمرَ عَنِ الأسرارِ الكامِنَةِ؛

روزگار رازهاى نهان را بر تو آشكار مى كند.