ولادت امام صادق علیه‌السلام

و كانَ ما كانَ يُوصِينا بِهِ أبوعَبدِاللّهِ البِرُّ و الصِّلَةُ؛

امام صادق عليه السلام بيش از هر چيز ما را به نيكوكارى و پيوند با خويشاوندان توصيه مى فرمود.

إنّي وَاللّهِ ما آمُرُكُم إلاّ بِما نَأمُرُ بِهِ أنفُسَنَا فَعَلَيكُم بِالجِدِّ و الاِجتِهادِ؛

به خدا سوگند من شما را به چيزى فرمان نمى دهم مگر آن كه خود را نيز بدان فرمان مى دهم؛ پس بر شما باد كه تلاش و كوشش كنيد.

اَحَبُّ إخواني إلَىَّ مَن أهدى إلَىَّ عُيوُبي؛

محبوب ترين برادرم كسى است كه عيب هايم را به من هديه كند.

ثَلاثَةٌ تُورِثُ المَحَبَّةَ: الدِّينُ و التِّواضُعُ و البَذلُ؛

سه چيز محبّت مى آورد: دين دارى، تواضع و بخشش.

الأُنسُ في ثَلاثٍ: فِي الزَّوجَةِ المُوافِقَةِ و الوَلَدِ البارِّ و الصَّديقِ المُصافِي؛

انس در سه چيز است: زن سازگار، فرزند نيكوكار و دوست يكرنگ.

صَلاحُ حالِ التَّعايُشِ و التَّعاشُرِ مِل ءُ مِكيالٍ ثُلُثاهُ فِطنَةٌ و ثُلُثُهُ تَغافُلٌ؛

سامان يافتن همزيستى و معاشرت، به پيمانه اى پُر مى ماند كه دو سومش هوشمندى و يك سومش ناديده گرفتن [خطاى ديگران]است.

لايَصيرُ العَبدُ عَبدا خالِصا لِلّهِ حَتّى يَصيرَ المَدحُ و الذَّمُّ عِنَدهُ سَواءٌ؛

آدمى بنده خالص خدا نمى شود تا آن گاه كه ستايش و نكوهش نزد او يكسان شود.

مَن رَأى أخاهُ عَلى أمرٍ يَكرَهُهُ، فَلَم يَرُدَّهُ عَنهُ ـ و هُو يَقدِرُ عَلَيهِ ـ فَقَد خانَهُ؛

هر كه برادرش را در كارى ناپسند ببيند و بتواند او را از آن باز دارد و چنين نكند، به او خيانت كرده است.

لايَنبَغي لِلمُؤمِنِ أن يَجلِسَ مَجلِسا يُعصَى اللّهُ فيهِ و لايَقدِرُ عَلى تَغييرِهِ؛

شايسته نيست مؤمن در مجلسى بنشيند كه در آن گناه مى شود و او توانايى تغيير دادن آن را ندارد.

مَن سَرَّهُ أن يُستَجابَ دُعاؤُهُ فَليُطَيِّب كَسبَهُ؛

هر كه خوش دارد دعايش مستجاب شود، بايد كسب خود را حلال كند.