فیلترها
نتایج جستجو برای «وقت نماز»: ۱۱۱ حدیث
الإمام الرضا عن آبائه عن الإمام عليّ عليهم السلام:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله خَطَبَنا ذاتَ يَومٍ فَقالَ:
«أيُّهَا النّاسُ، إنَّهُ قَد أقبَلَ إلَيكُم شَهرُ اللّهِ بِالبَرَكَةِ وَالرَّحمَةِ وَالمَغفِرَةِ، شَهرٌ هُوَ عِندَ اللّهِ أفضَلُ الشُّهورِ، وَأيّامُهُ أفضَلُ الأَيّامِ، ولَياليهِ أفضَلُ اللَّيالي، وساعاتُهُ أفضَلُ السّاعاتِ.
هُوَ شَهرٌ دُعيتُم فيهِ إلى ضِيافَةِ اللّهِ، وجُعِلتُم فيهِ مِن أهلِ كَرامَةِ اللّهِ، أنفاسُكُم فيهِ تَسبيحٌ، ونَومُكُم فيهِ عِبادَةٌ، وعَمَلُكُم فيهِ مَقبولٌ، ودُعاؤُكُم فيهِ مُستَجابٌ.
فَاسأَلُوا اللّهَ رَبَّكُم بِنِيّاتٍ صادِقَةٍ وقُلوبٍ طاهِرَةٍ أن يُوَفِّقَكُم لِصِيامِهِ وتِلاوَةِ كِتابِهِ؛ فَإِنَّ الشَّقِيَّ مَن حُرِمَ غُفرانَ اللّهِ في هذَا
امام رضا عليه السلام ـ به نقل از پدرانش عليهم السلام، از امام على عليه السلام ـ: روزى، پيامبر خدا براى ما خطبه خواند و فرمود:
«اى مردم! همانا ماه خدا، همراه با بركت و رحمت و آمرزش، به شما روى آورده است؛ ماهى كه نزد خدا برترينِ ماه هاست و روزهايش برترينِ روزها، شب هايش برترينِ شب ها و ساعاتش برترينِ ساعات است.
ماهى است كه در آن به ميهمانى خدا دعوت شده ايد و از شايستگانِ كرامت الهى قرار داده شده ايد. نَفَس هايتان در آن، تسبيح است، خوابتان در آن، عبادت، عملتان در آن، پذيرفته و دعايتان در آن، مورد اجابت است.
پس با نيّت هاى راست و دل هاى پاك، از پروردگارتان بخواهيد تا براى روزه دارىِ آن و تلاوت كتاب خويش، توفيقتان دهد؛ چرا كه بدبخت، كسى است كه در اين ماه بزرگ، از آمرزش الهى محروم بماند.
۱.فضائل الأشهر الثلاثة: ص 77 ح 61، بحار الأنوار: ج 96 ص 356 ح 25.
الإمام الرضا عن آبائه عن الإمام عليّ عليهم السلام: إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله خَطَبَنا ذاتَ يَومٍ فَقالَ:
«أيُّهَا النّاسُ، إنَّهُ قَد أقبَلَ إلَيكُم شَهرُ اللّهِ بِالبَرَكَةِ وَالرَّحمَةِ وَالمَغفِرَةِ، شَهرٌ هُوَ عِندَ اللّهِ أفضَلُ الشُّهورِ، وَأيّامُهُ أفضَلُ الأَيّامِ، ولَياليهِ أفضَلُ اللَّيالي، وساعاتُهُ أفضَلُ السّاعاتِ.
هُوَ شَهرٌ دُعيتُم فيهِ إلى ضِيافَةِ اللّهِ، وجُعِلتُم فيهِ مِن أهلِ كَرامَةِ اللّهِ، أنفاسُكُم فيهِ تَسبيحٌ، ونَومُكُم فيهِ عِبادَةٌ، وعَمَلُكُم فيهِ مَقبولٌ، ودُعاؤُكُم فيهِ مُستَجابٌ.
فَاسأَلُوا اللّهَ رَبَّكُم بِنِيّاتٍ صادِقَةٍ وقُلوبٍ طاهِرَةٍ أن يُوَفِّقَكُم لِصِيامِهِ وتِلاوَةِ كِتابِهِ؛ فَإِنَّ الشَّقِيَّ مَن حُرِمَ غُفرانَ اللّهِ في هذَا
امام رضا عليه السلام ـ به نقل از پدرانش عليهم السلام، از امام على عليه السلام ـ: روزى، پيامبر خدا براى ما خطبه خواند و فرمود:
«اى مردم! همانا ماه خدا، همراه با بركت و رحمت و آمرزش، به شما روى آورده است؛ ماهى كه نزد خدا برترينِ ماه هاست و روزهايش برترينِ روزها، شب هايش برترينِ شب ها و ساعاتش برترينِ ساعات است.
ماهى است كه در آن به ميهمانى خدا دعوت شده ايد و از شايستگانِ كرامت الهى قرار داده شده ايد. نَفَس هايتان در آن، تسبيح است، خوابتان در آن، عبادت، عملتان در آن، پذيرفته و دعايتان در آن، مورد اجابت است.
پس با نيّت هاى راست و دل هاى پاك، از پروردگارتان بخواهيد تا براى روزه دارىِ آن و تلاوت كتاب خويش، توفيقتان دهد؛ چرا كه بدبخت، كسى است كه در اين ماه بزرگ، از آمرزش الهى محروم بماند.
۱.فضائل الأشهر الثلاثة: 77 / 61، الأمالي للصدوق: 154 / 149، عيون أخبار الرضا عليه السلام: 1 / 295 / 53، الإقبال: 1 / 26 كلّها عن الحسن بن عليّ بن فضّال، بحار الأنوار: 96 / 356 / 25.
المقنعة:وقَد رُوِيَ أيضا في ذلِكَ أنَّكَ إذا كُنتَ تَتَمَكَّنُ مِنَ الصَّلاةِ وتَعقِلُها وتَأتي بِها عَلى حُدودِها قَبلَ أن تُفطِرَ، فَالأَفضَلُ أن تُصَلِّيَ قَبلَ الإِفطارِ، وإن كُنتَ مِمَّن تُنازِعُكَ نَفسُكَ الإِفطارَ وتَشغَلُكَ شَهوَتُكَ عَنِ الصَّلاةِ فَابدَأ بِالإِفطارِ؛ لِيُذهِبَ عَنكَ وَسواسَ النَّفسِ اللَّوّامَةِ، غَيرَ أنَّ ذلِكَ مَشروطٌ بِأَ نَّهُ لا يَشتَغِلُ بِالإِفطارِ قَبلَ الصَّلاةِ إلى أن يَخرُجَ وَقتُ الصَّلاةِ. ۱
المقنعة:نيز در اين مورد، روايت شده كه: هر گاه مى توانستى نماز را آگاهانه و با همه حدود و آدابش، پيش از آن كه افطار كنى، بخوانى، بهتر آن است كه قبل از افطار كردن، نماز بخوانى؛ و اگر از كسانى بودى كه دلت پيش افطار كردن بود و ميل تو، تو را از نماز مشغول مى كرد، اوّل، افطار كن تا وسوسه نفْسِ ملامتگر از تو برهد، جز اين كه شرط است كه پرداختن به افطار پيش از نماز، سبب نشود كه وقت نماز بگذرد.
۱.المقنعة: 318.
فرحة الغري:في سَنَةِ إحدى وخَمسِمِئَةٍ بيعَ الخُبزُ بِالمَشهَدِ الشَّريفِ الغَرَوِيِّ كُلُّ رِطلٍ بِقيراطٍ، بَقِيَ أربَعينَ يَوما، فَمَضَى القَومُ مِنَ الضُّرِّ عَلى وُجوهِهِم إلَى القُرى، وكانَ مِن القَومِ رَجُلٌ يُقالُ لَهُ أبُو البَقاءِ بنُ سُوَيقَةَ، وكانَ لَهُ مِنَ العُمرِ مِئَةٌ وعَشرُ سِنينَ، فَلَم يَبقَ مِنَ القَومِ سِواهُ، فَأَضَرَّ بِهِ الحالُ، فَقالَت لَهُ زَوجَتُهُ وبَناتُهُ: هَلَكنا! امضِ كَما مَضَى القَومُ، فَلَعَلَّ اللّهَ تَعالى يَفتَحُ بِشَيءٍ نَعيشُ بِهِ، فَعَزَمَ عَلَى المُضِيِّ، فَدَخَلَ إلَى القُبَّةِ الشَّريفَةِ صَلَواتُ اللّهِ عَلى صاحِبِها وزارَ وصَلّى، وجَلَسَ عِندَ رأسِهِ الشَّريفِ وقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ لي في خدمَتِكَ مِئَةُ سَنَةٍ ما فارَقتُكَ، ما رَأَيتُ
فرحة الغرىّ:در سال 501 هجرى در حرم شريف علوى در نجف، هر رطل، به يك قيراط فروخته مى شد. ۲ چهل روز گذشت. مردم از تنگ دستى و نياز، رو به روستاها بردند. تنها يكى از افراد به نام ابو البقاء بن سويقه (متولّى آستانه على عليه السلام) كه صد و ده سال عمر داشت، باقى مانده بود. حال او نيز سخت شد. همسر و دخترانش به او گفتند: ما از بين رفتيم. تو هم مثل بقيّه برو، شايد خداوند گشايشى دهد كه با آن زندگى كنيم.
ابو البقا، تصميم بر رفتن گرفت. وارد حرم شريف امير مؤمنان شد. زيارت كرد و نماز خواند و بالاى سر حضرت نشست و گفت: اى امير مؤمنان! صد سال خدمت گزارت بودم و از تو جدا نشدم. آرام و قرار نداشتم. گرسنگى به من و فرزندانم آسيب رسانده است. با آن كه جدايى از تو برايم دشوار است؛ ولى از تو جدا مى شوم و خداحافظى
الإمام علي عليه السلامـ فِي احتِجاجِهِ عَلى أبي بَكرٍ ـ: أنشِدُكَ بِاللّهِ، أنتَ الَّذي رُدَّت لَهُ الشَّمسُ لِوَقتِ صَلاتِهِ فَصَلّاها ثُمَّ تَوارَت، أم أنا؟!
قالَ [أبو بَكرٍ]: بَل أنتَ. ۱
امام على عليه السلامـ در احتجاجش بر ابو بكر ـ: تو را به خدا، آيا تو آن كسى هستى كه خورشيد به وقت نمازش باز گشت، پس، نماز خواند و آن گاه خورشيدْ غروب كرد، يا من؟
[ابو بكر] گفت: نه؛ تو هستى.
۱.الخصال: ص 550 ح 30 عن أبي سعيد الورّاق عن أبيه عن الإمام الصادق عن أبيه عن جدّه عليهم السلام.
وقعة صفّين عن عبد خير:كُنتُ مَعَ عَلِيٍّ عليه السلام أسيرُ في أرضِ بابِلَ، قالَ: وحَضَرَتِ الصَّلاةُ صَلاةُ العَصرِ، قالَ: فَجَعَلنا لانَأتي مَكانا إلّا رَأَيناهُ أقَبحَ مِنَ الآخَرِ، قالَ: حَتّى أتَينا عَلى مَكانٍ أحسَنَ ما رَأَينا، وقَد كادَتِ الشَّمسُ أن تَغيبَ، فَنَزَلَ عَلِيٌّ وَنَزلتُ مَعَهُ، قالَ: فَدَعَا اللّهَ فَرَجَعَتِ الشَّمسُ كَمِقدارِها مِن صَلاةِ العَصرِ، قالَ: فَصَلَّينَا العَصرَ ثُمَّ غابَتِ الشَّمسُ. ۱
وقعة صِفّينـ به نقل از عبد خير ـ: همراه على عليه السلام در سرزمين بابِل، در حال حركت بودم كه وقت نماز عصر شد.
[على عليه السلام] فرمود: «به جايى قدم نمى گذاريم، مگر آن كه زشت تر از جاى قبلى است».
[به مسيرمان ادامه داديم تا] به مكانى رسيديم كه نسبت به جاهايى كه ديده بوديم، زيباتر بود و خورشيد داشت غروب مى كرد. على عليه السلام پياده شد و من هم همراه او پياده شدم. او خداوند را خواند [و]خورشيد به مقدار نماز عصربرگشت. نماز عصر را به جا آورديم. آن گاه خورشيد، غروب كرد.
۱.وقعة صفّين: ص 136، بحار الأنوار: ج 41 ص 184 ح 21.
الإرشاد عن السيّد الحِمْيري:
رُدَّت عَلَيهِ الشَّمسُ لَمّا فاتَهُ
وقَتُ الصَّلاةِ وقَد دَنَتِ لِلمَغرِبِ
حَتّى تَبَلَّجَ نورُها في وَقتِها
لِلعَصرِ ثُمَّ هَوَت هُوِيَّ الكَوكَبِ
وعَلَيهِ قَد رُدَّت بِبابِلَ مَرَّةً
اُخرى ومارُدَّتِ لِخَلقٍ مُعرِبِ
إلّا لِيوشَعَ أو لَهُ مِن بَعدِهِ
ولِرَدِّها تَأويلُ أمرٍ مُعجِبِ ۱
الإرشادـ به نقل از سيّدِ حِمْيَرى ـ:
خورشيد براى او برگشت، آن هنگام كه
وقت نماز، از دست رفته بود و مغرب، نزديك شده بود.
نورانى شد، همانند خورشيد هنگام عصر.
براى نماز عصر چنين شد و آن گاه چون ستارگان، غروب كرد.
خورشيد براى او در بابِل برگشت، بارِ ديگر
و براى هيچ كس از بندگان برنگشت،
جز براى يوشع و پس از او براى على
و البتّه در بازگرداندن خورشيد، اثبات موضوعى مهم [يعنى وصايت] است. ۲
المناقب لابن شهر آشوب عن السروجي:
وَالشَّمسُ لَم تَعدِل بِيومِ بابِلٍ
ولا تَعَدَّت أمرَهُ حينَ أمَر
جاءَت صَلاةُ العَصرِ وَالحَربُ عَلى
ساقٍ فَأَومى نَحوَها رَدَّ النَّظَر
فَلَم تَزَل واقِفَةً حَتّى قَضى
صَلاتَهُ ثُمَّ هَوَت نَحوَ المَقَرِ ۱
المناقب، ابن شهر آشوبـ به نقل از سروجى ـ:
در حادثه روز بابِل، خورشيد از دستور او عدول
و از فرمانش سرپيچى نكرد، هنگامى كه فرمان داد.
[وقت] نماز عصر شد و جنگ، همچنان برپا بود
و او به خورشيد، اشاره كرد كه نگاهش را برگردانَد
خورشيد، همچنان ايستاد تا او به جاى آورد
نمازش را و آن گاه به جايگاه خود رفت.
۱.المناقب لابن شهر آشوب: ج 2 ص 319.
الكافي عن عمّار بن موسى:دَخَلتُ أنَا وأبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام مَسجِدَ الفَضيخِ فَقالَ: يا عَمّارُ، تَرى هذِهِ الوَهدَةَ؟ قُلتُ: نَعَم. قالَ: كانَتِ امرَأَةُ جَعفَرٍ الَّتي خَلَفَ عَلَيها أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام قاعِدَةً في هذَا المَوضِعِ ومَعَهَا ابناها مِن جَعفَرٍ، فَبَكَت، فَقالَ لَهَا ابناها: ما يُبكيكِ يا اُمَّه؟ قالَت: بَكَيتُ لِأَميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام. فَقالا لَها: تَبكينَ لِأَميرِ المُؤمِنينَ ولا تَبكينَ لِأَبينا؟ قالَت: لَيسَ هذا هكَذا، ولكِنَ ذَكَرتُ حَديثا حَدَّثَني بِهِ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام في هذَا المَوضِعِ فَأَبكاني. قالا: وما هُوَ؟ قالَت:
كُنتُ أنَا وأميرُ المُؤمِنينَ في هذَا المَسجِدِ فَقالَ لي: تَرَينَ هذِهِ الوَهدَةَ؟ قُلتُ: نَعَم.
قالَ: كُنتُ
الكافىـ به نقل از عمّار بن موسى ـ: من و امام صادق عليه السلام وارد مسجد فضيخ ۲ شديم. امام عليه السلام فرمود: «اى عمّار! اين سكّو را مى بينى؟».
گفتم: آرى.
فرمود: «زن جعفر ـ كه بعدها امير مؤمنان، وى را به همسرى گرفت ـ در اين جانشسته بود و پسرانش از جعفر، همراهش بودند. زن گريست. پسرانش گفتند: براى چه گريه مى كنى، مادر؟
گفت: براى امير مؤمنان.
گفتند: براى امير مؤمنانْ گريه مى كنى و براى پدر ما گريه نمى كنى؟!
گفت: اين، از آن گونه [گريه ها] نيست؛ بلكه به ياد حديثى افتادم كه امير مؤمنان، آن را در اين جا به من فرمود و همين، مرا به گريه انداخته است.
گفتند: آن حديث چيست؟
گفت: من و امير مؤمنان در اين مسجد بوديم كه به من فرمود: «اين سكّو را مى بينى؟».
گفتم: آرى.
[امير مؤمنان] فرمود:
الكافي عن الحسين بن بشّار عن رجل رفعهـ في قَولِ اللّهِ عز و جل: «رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَـرَةٌ وَ لَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ» قالَ ـ: هُمُ التُّجّارُ الَّذينَ لا تُلهيهِم تِجارَةٌ ولا بَيعٌ عَن ذِكرِ اللّهِ عز و جل، إذا دَخَلَ مَواقيتُ الصَّلاةِ أدَّوا إلَى اللّهِ حَقَّهُ فيها. ۱
الكافىـ به نقل از حسين بن بشّار، از مردى كه سند حديث را به يكى از اهل بيت عليهم السلام رسانده است، در باره اين سخن خداوند عز و جل: «مردانى كه نه تجارتى و نه داد و ستدى، آنان را از ياد خدا باز نمى دارد» ـ: آنان، بازرگانانى هستند كه تجارت و داد و ستد، از ياد خدا بازشان نمى دارد. هر گاه وقت نماز شود، به گزاردن حقّ خدا (نماز) مى پردازند.
۱.الكافي: ج 5 ص 154 ح 21، بحار الأنوار: ج 83 ص 4.
سنن ابن ماجة عن أنس بن مالك:كانَ مَوضِعُ مَسجِدِ النَّبيِ صلى الله عليه و آله لِبَنِي النَّجّارِ، وكانَ فيهِ نَخلٌ ومَقابِرُ لِلمُشرِكينَ. فَقالَ لَهُمُ النَّبيُ صلى الله عليه و آله: ثامِنوني بِهِ، قالوا: لانَأخُذُ لَهُ ثَمَناً أبَداً. قالَ: فَكانَ الَّنبيُّ صلى الله عليه و آله يَبنيهِ وهُم يُناوِلونَهُ وَالنَّبيُّ صلى الله عليه و آله يَقولُ: ألا إنَّ العَيشَ عَيشُ الآخِرَةِ، فَاغفِر لِلأَنصارِ وَالمُهاجِرَةِ. قالَ: وكانَ النَّبيُّ صلى الله عليه و آله يُصَلّي قَبلَ أن يَبنِيَ المَسجِدَ حَيثُ أدرَكَتهُ الصَّلاةُ. ۱
سنن ابن ماجة ـ به نقل از اَ نَس بن مالك ـ:مكان مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله به بنى نجّار تعلّق داشت. در آن، درخت خرما و قبرهاى مشركان بود. پيامبر صلى الله عليه و آله به آنان فرمود: «بهاى آن را تعيين كنيد».
گفتند: هرگز بابت آن، مبلغى نخواهيم گرفت.
پيامبر صلى الله عليه و آله آن را مى ساخت و آنها نيز [سنگ و ملاط] مى رساندند. پيامبر صلى الله عليه و آله مى فرمود: «هان! زندگى همانا زندگى اُخروى است. [خداوندا!]انصار و مهاجران را ببخشا».
پيامبر صلى الله عليه و آله قبل از اين كه مسجد را بنا كند، در هر جا كه وقت نماز فرا مى رسيد، نماز مى خواند.
۱.سنن ابن ماجة: ج 1 ص 245 ح 742، مسند ابن حنبل: ج 4 ص 237 ح 12179، مسند أبي يعلي: ج 4 ص 174 ح 4163 ليس فيه «والنبيّ صلى الله عليه و آله يقول: ألا أنَّ. والمهاجرة» وكلاهما نحوه.
سنن أبي داوود عن أبي سعيد الخدري:دَخَلَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله ذاتَ يَومٍ المَسجِدَ فَإِذا هُوَ بِرَجُلٍ مِنَ الأَنصارِ يُقالُ لَهُ أبو اُمامَةَ، فَقالَ: يا أبا اُمامَةَ، ما لي أراكَ جالِساً فِي المَسجِدِ في غَيرِ وَقتِ الصَّلاةِ؟ قالَ: هُمومٌ لَزِمَتني و دُيونٌ يا رَسولَ اللّهِ، قالَ: أفَلا اُعَلِّمُكَ كلاماً إذا أنتَ قُلتَهُ أذهَبَ اللّهُ عَزَّوجَلَّ هَمُّكَ و قَضى عَنكَ دَينَكَ؟ قالَ: قُلتُ: بَلى يا رَسولَ اللّهِ.
قالَ: قُل إذا أصبَحتَ وإذا أمسَيتَ: اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِنَ الهَمِّ وَ الحُزنِ، و أعوذُ بِكَ مِنَ العَجزِ وَ الكَسَلِ، و أعوذُ بِكَ مِنَ الجُبنِ وَ البُخلِ، و أعوذُ بِكَ مِن غَلَبَةِ الدّينِ و قَهرِ الرِّجالِ.
قالَ: فَفَعَلتُ ذلِكَ، فَأَذهَبَ اللّهُ
سنن أبى داوود ـ به نقل از ابوسعيد خُدرى ـ:روزى پيامبر خدا وارد مسجد شد و به مردى از انصار به نام ابو اُمامه برخورد. به وى فرمود: «اى ابو اُمامه! چه شده كه در غير وقت نماز، در مسجد نشسته اى؟».
گفت: غصّه ها و قرض هايى كه گريبانم را گرفته است، اى پيامبر خدا!
فرمود: «آيا به تو سخنى نياموزم كه اگر بگويى، خداوند عز و جل، غصّه را از تو دور مى سازد و بدهى تو را مى پردازد؟».
ابو اُمامه مى گويد كه گفتم: آرى، اى پيامبر خدا.
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هر صبح و شام بگو: خداوندا! من از غم و اندوه، از ناتوانى و سستى، و از بُزدلى و تنگ چشمى، و از غالب شدن قرض و سلطه مردم بر خود، به تو پناه مى برم».
ابواُمامه مى گويد: آن چنان كردم و خداى عز و جل، غم و غصّه مرا از ميان برد و قرض مرا پرداخت كرد.
۱.سنن أبي داوود: ج 2 ص 93 ح 1555، تهذيب الكمال: ج 23 ص 106 الرقم 4690.
الكافي عن عمّار بن موسى:دَخَلتُ أنَا وأبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام مَسجِدَ الفَضيخِ، فَقالَ: يا عَمّارُ، تَرى هذِهِ الوَهدَةَ؟ قُلتُ: نَعَم، قالَ: كانَتِ امرَأَةُ جَعفَرٍ الَّتي خَلَفَ عَلَيها أميرُ المؤمنينَ عليه السلام قاعِدَةً في هذَا المَوضِعِ ومَعَهَا ابناها مِن جَعفَرٍ فَبَكَت، فَقالَ لَهَا ابناها: ما يُبكيكِ يا اُمَّه؟ قالَت: بَكَيتُ لِأَميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام، فَقالا لَها: تَبكينَ لِأَميرِالمُؤمِنينَ ولا تَبكينَ لِأَبينا؟
قالَت: لَيس هذا هكَذا، ولكِن ذَكَرتُ حَديثا حَدَّثَني بِهِ أميرُ المُؤمنينَ عليه السلام في هذَا المَوضِعِ فَأَبكاني، قالا: وما هُوَ؟ قالَت: كُنتُ أنَا وأميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام في هذَا المَسجِدِ، فَقالَ لي: تَرَينَ هذِهِ الوَهدَةَ؟ قُلتُ: نَعَم، قالَ:
الكافى ـ به نقل از عمّار بن موسى ـ:من همراه امام صادق عليه السلام وارد مسجد فَضيخ شديم. فرمود: «اى عمّار! اين گودال را مى بينى؟».
گفتم: آرى.
امام عليه السلام فرمود: «زن جعفر ـ كه بعدها امير مؤمنان وى را به همسرى گرفت ـ، در اين جا نشسته بود و پسرانش از جعفر، همراهش بودند. زن گريست. پسرانش گفتند: براى چه گريه مى كنى، مادر؟
گفت: براى امير مؤمنان.
گفتند: براى امير مؤمنان، گريه مى كنى و براى پدر ما گريه نمى كنى؟!
گفت: اين، از آن گونه [گريه ها] نيست؛ بلكه به ياد سخنى افتادم كه امير مؤمنان، آن را در اين جا به من گفت و همين، مرا به گريه انداخته است.
گفتند: آن سخن چيست؟
گفت: من و امير مؤمنان، در اين مسجد بوديم كه او به من فرمود: اين گودال را مى بينى؟
گفتم: آرى.
امير مؤمنان فرمود:
۱.الكافي: ج 4 ص 562 ح 7، قصص الأنبياء: ص 291 ح 388 نحوه، بحار الأنوار: ج 100 ص 216 ح 15.
الكافي عن عقبة بن خالد:سَأَلتُ أبا عَبدِاللّهِ عليه السلام إنّا نَأتِي المَساجِدَ الَّتي حَولَ المَدينَةِ، فَبِأَيِّها أبدَأُ؟ فَقالَ: اِبدَأ بِقُباءَ فَصَلِّ فيهِ وأكثِر؛ فَإِنَّهُ أوَّلُ مَسجِدٍ صَلّى فيهِ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله في هذِهِ العَرصَةِ، ثُمَّ ائتِ مَشرَبَةَ اُمِّ إبراهيمَ عليه السلام فَصَلِّ فيها، وهِيَ مَسكَنُ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله ومُصَلّاهُ، ثُمَّ تَأتي مَسجِدَ الفَضيخِ فَتُصَلّي فيهِ، فَقَد صَلّى فيهِ نَبِيُّكَ، فَإِذا قَضَيتَ هذَا الجانِبَ أتَيتَ جانِبَ اُحُدٍ، فَبَدَأتَ بِالمَسجِدِ الَّذي دونَ الحَرَّةِ فَصَلَّيتَ فيهِ، ثُمَّ مَرَرتَ بِقَبرِ حَمزَةَ بنِ عَبدِ المُطَّلبِ عليه السلام فَسَلَّمتَ عَلَيهِ، ثُمَّ مَرَرتَ بِقُبورِ الشُّهَداءِ فَقُمتَ
الكافى ـ به نقل از عُقْبة بن خالد ـ:از امام صادق عليه السلام پرسيدم: ما كه به مسجدهاى اطراف مدينه مى رويم، از كدام يك آغاز كنم؟
فرمود: «از قُبا شروع كن و در آن، بسيار نماز بگزار؛ زيرا نخستين مسجدى است كه پيامبر خدا در اين منطقه، در آن به نماز ايستاده است. سپس به مشربه اُمّ ابراهيم بيا و در آن نماز بخوان كه آن، محلّ سكونت و نماز پيامبر خداست. آن گاه به مسجد فَضيخ آمده، در آن نماز مى گزارى كه پيامبرت در آن نماز خوانده است.
هنگامى كه اين قسمت را به آخر رساندى، به سمت اُحُد رفته، از مسجدى كه در پايين حَرّه است، آغاز مى كنى و در آن نماز مى خوانى. سپس ره سپار قبر حمزة بن عبدالمطّلب مى شوى و بر او سلام مى كنى. آن گاه بر قبر شهيدان مى گذرى و كنارشان مى ايستى و مى گويى: سلام بر شما، اى اهل اين
۱.الكافي: ج 4 ص 560 ح 2، تهذيب الأحكام: ج 6 ص 17 ح 39، كامل الزيارات: ص 68 ح 54 وليس فيه من «فسلّمت عليه.»، بحار الأنوار: ج 100 ص 213 ح 4.
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ لَمّا سَأَلَهُ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام عَن تَفسيرِ الأَذانِ ـ: يا عَلِيُّ، الأَذانُ حُجَّةٌ عَلى اُمَّتي، وتَفسيرُهُ: إذا قالَ المُؤَذِّنُ: «اللّهُ أكبَرُ اللّهُ أكبَرُ» فَإِنَّهُ يَقولُ: اللّهُمَّ أنتَ الشّاهِدُ عَلى ما أقولُ، يا اُمَّةَ مُحَمَّدٍ قَد حَضَرَتِ الصَّلاةُ فَتَهَيَّؤُوا، ودَعوا عَنكُم شُغُلَ الدُّنيا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ پرسش امير مؤمنان در باره تفسير اذان ـ: اى على! اذان، حجّت [خدا] بر امّت من است و تفسير آن، اين است كه: هرگاه مؤذّن گفت: «خدا، بزرگ تر است؛ خدا، بزرگ تر است»، بدان وسيله مى گويد: بار خدايا! تو خود بر آنچه مى گويم، گواهى. اى امّت محمّد! وقت نماز، رسيده است. پس آماده شويد و كار دنيا را رها كنيد.
۱.جامع الأخبار: ص 171 ح 405، بحار الأنوار: ج 84 ص 153 ح 49.
الإمام الباقر عليه السلام:لَمّا اُسرِيَ بِرَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله إلَى السَّماءِ فبَلَغَ البَيتَ المَعمورَ وحَضَرَتِ الصَّلاةُ فأذَّنَ جَبرئيلُ وأقامَ، فتَقَدَّمَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وصُفَّ المَلائكَةُ والنَّبِيّونَ خَلفَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله. ۱
امام باقر عليه السلام:شبى كه پيامبر خدا به آسمان برده شد، به بيت المعمور رسيد و وقت نماز شد. جبرئيل عليه السلام اذان و اقامه گفت. پيامبر صلى الله عليه و آله به امامت ايستاد و فرشتگان و پيامبران نيز در پشت سر محمّد صلى الله عليه و آله صف كشيدند.
۱.الكافي: ج 3 ص 302 ح 1.
الإمام الصّادق عليه السلام:لَمّا اُسرِيَ برسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله حَضَرتِ الصَّلاةُ، فأذّنَ وأقامَ جَبرئيلُ، فقالَ: يا محمّدُ، تَقدّمْ. فقالَ رسولُ اللّهِ: تَقدّمْ يا جَبرئيلُ. فقالَ لَه: إنّا لا نَتَقدّمُ الآدَمِيّينَ مُنذُ اُمِرْنا بالسُّجودِ لآدمَ عليه السلام. ۱
امام صادق عليه السلام:شبى كه پيامبر صلى الله عليه و آله به معراج برده شد، وقت نماز رسيد. جبرئيل عليه السلام اذان و اقامه گفت و سپس گفت: اى محمّد! [براى امامت نماز]پيش برو.
پيامبر خدا فرمود: «تو پيش برو، اى جبرئيل!».
جبرئيل عليه السلام گفت: از آن زمان كه به ما دستور داده شد بر آدم عليه السلام سجده كنيم، خود را بر آدميان مقدّم نمى داريم.
۱.بحار الأنوار: ج 18 ص 404 ح 108.
کلیدواژه‌ها انسانحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های مربوط به جهان و انسانکرامت انسان +1 مورد دیگر
تهذيب الأحكام عن زرارة عن الإمام الباقر عليه السلام:لَمّا اُسرِيَ بِرَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَبَلَغَ البَيتَ المَعمورَ، حَضَرَتِ الصَّلاةُ، فَأَذَّنَ جَبرَئيلُ عليه السلام وأقامَ، فَتَقَدَّمَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وصَفَّ المَلائِكَةُ وَالنَّبِيّونَ خَلفَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله.
قالَ: فَقُلنا لَهُ: كَيفَ أذَّنَ؟
فَقالَ: اللّهُ أكبَرُ اللّهُ أكبَرُ، أشهَدُ أن لا إلهَ إلَا اللّهُ أشهَدُ أن لا إلهَ إلَا اللّهُ، أشهَدُ أنَّ مُحَمَّدا رَسولُ اللّهِ أشهَدُ أنَّ مُحَمَّدا رَسولُ اللّهِ، حَيَّ عَلَى الصَّلاةِ حَيَّ عَلَى الصَّلاةِ، حَيَّ عَلَى الفَلاحِ حَيَّ عَلَى الفَلاحِ، حَيَّ عَلى خَيرِ العَمَلِ حَيَّ عَلى خَيرِ العَمَلِ، اللّهُ أكبرُ اللّهُ أكبَرُ، لا إلهَ
تهذيب الأحكامـ به نقل از زُراره ـ: امام باقر عليه السلام فرمود: «پيامبر خدا، در شبى كه به معراج برده شد، چون به بيت المعمور رسيد، وقت نماز شد. پس جبرئيل عليه السلام اذان و اقامه گفت. سپس پيامبر خدا جلو ايستاد و فرشتگان و پيامبران، پشت سرِ پيامبر خدا صف كشيدند».
به امام باقر عليه السلام گفتيم: چگونه اذان گفت؟
فرمود: «[اين گونه:] اللّه أكبر، اللّه أكبر. أشهد أن لا إله إلّا اللّه، أشهد أن لا إله إلّا اللّه. أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه، أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه. حىَّ على الصلاة، حىَّ على الصلاة. حىَّ على الفلاح، حىَّ على الفلاح. حىَّ على خير العمل، حىَّ على خير العمل. اللّه أكبر، اللّه أكبر. لا إله إلّا اللّه، لا إله إلّا اللّه.
اقامه نيز به همين سان، با اين تفاوت كه در اقامه، بين حىَّ
۱.تهذيب الأحكام: ج 2 ص 60 ح 210.
عنه صلى الله عليه و آلهـ كانَ يَقولُ لِبِلالٍ إذا دَخَلَ الوَقتُ ـ: يا بِلالُ، اعلُ فَوقَ الجِدارِ وَارفَع صَوتَكَ بِالأَذانِ، فَإِنَّ اللّهَ قَد وَكَّلَ بِالأَذانِ ريحا تَرفَعُهُ إلَى السَّماءِ، وإنَّ المَلائِكَةَ إذا سَمِعُوا الأَذانَ مِن أهلِ الأَرضِ قالوا: هذِهِ أصواتُ اُمَّةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله بِتَوحيدِ اللّهِ عز و جل. ويَستَغفِرونَ لِاُمَّةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله حَتّى يَفرُغوا مِن تِلكَ الصَّلاةِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به بلال، هر گاه كه وقت نماز مى شد ـ: اى بلال! بالاى ديوار برو و صدايت را به اذان، بلند كن؛ زيرا خداوند، بادى را براى اذان گماشته است كه آن را به آسمان فراز مى برد، و فرشتگان هر گاه بانگ اذانِ اهل زمين را بشنوند، مى گويند: «اين [صداها]، صداى امّت محمّد است كه به توحيد خداوند عز و جل بلند است» و براى امّت محمّد صلى الله عليه و آله، تا زمانى كه آن نماز را تمام كنند، پيوسته آمرزش مى طلبند.
۱.الكافي: ج 3 ص 307 ح 31.
الإمام عليّ عليه السلام:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله لا يُؤثِرُ عَلَى الصَّلاةِ عَشاءً ولا غَيرَهُ، وكانَ إذا دَخَلَ وقتُها كَأَنَّهُ لا يَعرِفُ أهلًا ولا حَميمًا. ۱
امام على عليه السلام:پيامبر خدا، شام و يا چيز ديگرى را بر نماز، مقدّم نمى داشت و هنگامى كه وقت نماز فرا مى رسيد، [از شدّت اشتياق به آن، به گونه اى رفتار مى كرد كه] گويا خانواده و دوست را نمى شناسد.
۱.تنبيه الخواطر: ج 2 ص 78.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۱۱۱