امام رضا عليه السلام ـ به نقل از پدرانش عليهم السلام، از امام على عليه السلام ـ: روزى، پيامبر خدا براى ما خطبه خواند و فرمود: «اى مردم! همانا ماه خدا، همراه با بركت و رحمت و آمرزش، به شما روى آورده است؛ ماهى كه نزد خدا برترينِ ماه هاست و روزهايش برترينِ روزها، شب هايش برترينِ شب ها و ساعاتش برترينِ ساعات است. ماهى است كه در آن به ميهمانى خدا دعوت شده ايد و از شايستگانِ كرامت الهى قرار داده شده ايد. نَفَس هايتان در آن، تسبيح است، خوابتان در آن، عبادت، عملتان در آن، پذيرفته و دعايتان در آن، مورد اجابت است. پس با نيّت هاى راست و دل هاى پاك، از پروردگارتان بخواهيد تا براى روزه دارىِ آن و تلاوت كتاب خويش، توفيقتان دهد؛ چرا كه بدبخت، كسى است كه در اين ماه بزرگ، از آمرزش الهى محروم بماند.

امام رضا عليه السلام ـ به نقل از پدرانش عليهم السلام، از امام على عليه السلام ـ: روزى، پيامبر خدا براى ما خطبه خواند و فرمود: «اى مردم! همانا ماه خدا، همراه با بركت و رحمت و آمرزش، به شما روى آورده است؛ ماهى كه نزد خدا برترينِ ماه هاست و روزهايش برترينِ روزها، شب هايش برترينِ شب ها و ساعاتش برترينِ ساعات است. ماهى است كه در آن به ميهمانى خدا دعوت شده ايد و از شايستگانِ كرامت الهى قرار داده شده ايد. نَفَس هايتان در آن، تسبيح است، خوابتان در آن، عبادت، عملتان در آن، پذيرفته و دعايتان در آن، مورد اجابت است. پس با نيّت هاى راست و دل هاى پاك، از پروردگارتان بخواهيد تا براى روزه دارىِ آن و تلاوت كتاب خويش، توفيقتان دهد؛ چرا كه بدبخت، كسى است كه در اين ماه بزرگ، از آمرزش الهى محروم بماند.

عبدالعظيم حسنى فرمود:روايت كرد برايم آقاى من على بن محمّد عليهماالسلاماز پدرش و او از پدرانش از حسن بن على عليهم السلام كه حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود: ابوبكر از من به منزله گوش و عمر به منزله چشم و عثمان به منزله دل من هستند. حضرت امام حسن عليه السلام فرمود: چون روز ديگر خدمت آن حضرت رسيدم در اين هنگام اميرالمؤمنين و عمر و ابوبكر و عثمان در خدمت او بودند، عرض كردم: اى پدر! از شما شنيدم درباره اصحابت كلماتى را فرمودى، مقصود از آن گفتارها چه بود؟ حضرت فرمود: آرى، اكنون برايت توضيح خواهم داد كه مقصودم چه بوده، پس از اين حضرت بسوى آنها اشاره كرد و فرمود: اينان چشم و گوش و دل هستند و زود است كه از وصى من از آنها پرسيده شود ـ در اين هنگام اشاره به على بن ابى طالب فرمود ـ پس از اين

امام على عليه السلام:روزى پيامبر خدا [در آستانه ماه رمضان] براى ما خطبه خواند. سپس گريست. گفتم: اى پيامبر خدا! چه چيزى تو را مى گريانَد؟ فرمود: «اى على! براى آن مى گريم كه در اين ماه، حرمت تو را مى شكنند. گويا مى بينم كه تو در حال نماز خواندن براى پروردگار خويشى كه شقى ترينِ اوّلين و آخرين، همزاد پى كننده ناقه قوم ثمود، بر مى خيزد و بر فرق سرت ضربتى مى زند كه مَحاسن تو با آن رنگين مى گردد». گفتم: اى پيامبر خدا! آيا اين حادثه، در حالت سلامتِ دين من است؟ فرمود: «در سلامتِ دين توست». سپس فرمود: «اى على! هركس تو را بكشد، مرا كشته است. هر كس تو را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است. هر كه تو را دشنام دهد، مرا دشنام داده است؛ چرا كه تو همچون جان من براى منى. روح تو از روح من و سرشت تو از سرشت

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى على! آن كه با تو بجنگد، با من جنگيده، و آن كه تو را دشمن دارد، مرا دشمن داشته است، و آن كه تو را ناسزا گويد، مرا ناسزا گفته است؛ چون تو براى من، همچون خودِ منى. روح تو از روح من و سرشت تو از سرشت من است. خداوند ـ تبارك و تعالى ـ من و تو را آفريد و من و تو را برگزيد. مرا به پيامبرى (نبوّت) برگزيد و تو را براى پيشوايى (امامت) برگزيد. آن كه پيشوايى تو را انكار كند، پيامبرى مرا انكار كرده است. اى على! تو وصىّ منى و پدر فرزندان منى، و شوهر دختر منى، و جانشين من بر امّتم در زندگى و پس از مرگ منى. فرمان تو فرمان من، و نهى تو نهى من است. به آن كه مرا به پيامبرى برگزيد و مرا بهترينِ آفريدگان قرار داد، سوگند مى خورم كه تو حجّت خدا بر خلقش و امين او بر اسرارش و