الاحتجاجـ به نقل از حُذَيم بن شَريك اسدى ـ: هنگامى كه على بن الحسين، زين العابدين عليه السلام، زنان را از كربلا آورد، بيمار بود. زنان كوفه، چون آنها را ديدند، ناليدند و گريبان دريدند و مردان همراه آنان، گريستند. امام زين العابدين عليه السلام با صدايى ضعيف (چون بيمارى، او را ناتوان كرده بود)، فرمود: «اينان بر ما مى گِريند! پس چه كسى جز آنان، ما را كشته است؟!». و زينب، دختر على بن ابى طالب عليه السلام، به مردم اشاره كرد كه: «ساكت شويد». به خدا سوگند، زن باحيايى سخنورتر از او نديده ام، و گويى از زبان و دهان امير مؤمنان عليه السلام سخن مى گفت. به مردم اشاره كرد كه ساكت شوند. نَفَس ها در سينه حبس شدند و زنگ شتران از صدا افتادند. آن گاه، بعد از ستايش خداى متعال و درود فرستادن بر پيامبر او،

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از وشّاء، از عبداللّه بن سنان، از ابوحمزه، از سعيد بن قيس همدانى روايت كرده است كه گفت: روزى در هنگام جنگ، نظر كردم به سوى مردى كه دو جامه ـ يعنى پيراهن و زيرجامه ـ پوشيده بود و غير از آن در بَرَش چيزى نبود. اسب خويش را پيش راندم. ناگاه ديدم كه اميرالمؤمنين عليه السلام است. عرض كردم كه: يا اميرالمؤمنين! در مثل اين موضع (چنين جايى كه اين قدر دشمن جمع شده اند و همه قصد تو دارند)، با چنين لباسى مى ايستى؟ فرمود:«آرى، اى سعيد بن قيس! به درستى كه هيچ بنده اى نيست، مگر آنكه او را از جانب خداى عز و جل حافظ و نگهبانى هست، و كسى هست كه او را نگاه مى دارد، و با او دو فرشته اند كه او را محافظت مى كنند، از آنكه از سر كوهى بيفتد يا در چاهى واقع شود، و البته در

مكارم الأخلاقـ به نقل از ابو اسود دئلى، از ابو ذر ـ: پيامبر خدا فرمود: «اى ابو ذر! خدا را چنان عبادت كن كه گويا او را مى بينى، و اگر تو او را نمى بينى، او تو را مى بيند. بدان كه اساس عبادت خدا، شناخت اوست. خداوند، نخستين است قبل از هر چيزى. پس چيزى پيش از او نيست. يگانه اى است كه دوم ندارد، و ماندگارى است هميشگى. پديد آورنده آسمان ها و زمين و موجودات در آن و ميان آن دو است. او ريزبين و آگاه، و بر هر چيزى توانمند است. بعد از آن، ايمان آوردن به من و اعتراف به اين كه خدا، مرا براى بشارت و بيم دادن و دعوت به خدا با اذن او و چراغى فروزان براى همگان، فرستاده است. سپس، دوستى اهل بيت من كه خداوند، پليدى را از آنان بُرده و پاكِ پاكشان كرده است. اى ابو ذر! بدان كه خداوند عز و جل اهل بيت مرا در ميان

مروج الذهبـ در تشريح جنگ صفّين ـ: هرگاه عبيد اللّه بن عمر، جهت پيكارْ بيرون مى رفت، زنانش به پا مى خاستند و سلاحش را محكم مى كردند، جز دختر هانى بن قبيصه شيبانى كه عبيد اللّه، هنگام جنگ، بيرون آمد و نزد او رفت و گفت: به درستى كه امروز، خود را براى جنگ با خويشانت آماده مى كنم. به خدا سوگند كه اميدوارم با هر طنابى از طناب هاى خيمه ام، بزرگى از آنان را به بند كشم. آن زن به وى گفت: از اين كه با آنان پيكار كنى، خشمگين نمى شوم. عبيد اللّه گفت: چرا؟! زن گفت: زيرا در دوران جاهليت و اسلام، هيچ بزرگى كه در سرش شعله اى [از خشمْ]زبانه مى كشيد، به سوى آنان نتاخت، جز آن كه او را نابود ساختند و مى ترسم تو را بكشند و گويا مى بينم كه تو را كشته اند و من نزد آنان آمده ام و از آنان مى خواهم كه جنازه ات

امام صادق عليه السلام:امير مؤمنان، هرگاه تصميم به جنگ مى گرفت، اين دعاها را مى خواند: «بار خدايا! تو راهى از راه هايت را اعلام داشتى، و خشنودى خود را در آن قرار دادى، و دوستان خود را بدان خواندى، و آن را پُر اجرترين راه در پيش خود، و با ارزش ترين فرجام در نزد خود، و دوست داشتنى ترين روش از نظر خود، قرار دادى و آن گاه، در اين راه، جان و مال مؤمنان را به بهاى بهشت، براى آنان خريدى، كه در راه خدا مى جنگند و مى كشند و كشته مى شوند. بر پايه وعده حقّت، مرا هم از جمله كسانى قرار ده كه جان خود را به تو مى فروشند و آن گاه به پيمانى كه با تو بسته اند، پايبند مى مانند. نه آن را مى شكنند و نه عهدى را نقض مى كنند، و نه آن را تغيير مى دهند؛ بلكه براى محبّت تو آن را اجابت مى كنند و بدان، به سوى تو تقرّب