الاحتجاج:از جمله پرسش هاى فراوان زنديق كه از امام صادق عليه السلام پرسيد، اين بود كه گفت:. مرا از [كار] خدا آگاه كن. آيا او را در فرمان روايى اش انبازى يا او را در تدبيرش هماوردى هست؟ فرمود: «نه». گفت: پس اين تباهى موجود در جهان، اعم از درندگان وحشى، حشرات خوف انگيز، آفريدگانِ فراوانِ زشت، كِرم و پشه و مارها و عقرب ها چيست، در حالى كه ادّعا مى كنى او چيزى را جز براى حكمتى نمى آفريند، زيرا او كار بيهوده نمى كند؟ فرمود: «آيا باور ندارى كه عقرب ها براى درد مثانه و سنگ مثانه و براى كسى كه در بستر ادرار مى كند، سودمند است و بهترين پادزهر، از گوشت افعى ها به عمل مى آيد و اگر جذام گرفته، گوشت آنها را با زاج سفيد بخورَد، او را سودمند مى افتد و گمان مى كنى كه كِرم سرخ كه در زيرِ زمين به هم

الفتوح:معاويه در وصيّت به پسرش يزيد، گفت: ابن عبّاس برايم نقل كرد كه: من هنگام جان دادنِ پيامبر خدا، حاضر بودم. پيامبر صلى الله عليه و آله حسين بن على را به سينه اش چسبانده بود و مى فرمود: «اين، از پاك ترين [فرزندان] تبار من و نورهاى خاندانم و گزيده زاد و رود من است. خدا به كسى كه او را پس از من نپايد، بركت ندهد!». ابن عبّاس گفت: سپس پيامبر صلى الله عليه و آله ساعتى از هوش رفت و چون به هوش آمد، فرمود: «اى حسين! روز قيامت، ميان من و قاتل تو، محاكمه اى در پيشگاه خداوندم خواهد بود و خوش حال و دل آسوده ام كه خداوند مرا در روز قيامت، خصم و طرف دعواى قاتل تو قرار داده است». پسر عزيزم! اين، سخن ابن عبّاس است و من برايت مى گويم كه پيامبر خدا فرمود: «جبرئيل عليه السلام روزى نزد من آمد و به من خبر

الأمالى، صدوقـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: از امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام شنيدم كه مى فرمايد: از پيامبر خدا درباره اوصاف مؤمن پرسيدم. ايشان سرش را پايين انداخت و سپس سر برداشت و فرمود: «در مؤمن، بيست خصلت هست كه در هر كس وجود نداشته باشند، ايمانش كامل نيست. اى على! مؤمنان، در نماز [جماعت] حاضر مى شوند؛ در زكات دادن مى شتابند؛ حجّ خانه محترم خدا را به جا مى آورند؛ در ماه رمضان روزه مى دارند؛ بينوا را اطعام مى كنند؛ دست نوازش بر سر يتيم مى كشند؛ ناخن هاى خود را تميز نگه مى دارند؛ بر ميانْ تنه خود لباس مى پوشند؛ ۴ كسانى هستند كه هر گاه سخن بگويند، دروغ نمى گويند؛ هر گاه وعده دهند، خلف وعده نمى كنند؛ هر گاه به آنان امانتى سپرده شود، خيانت نمى كنند؛ هر گاه سخن بگويند، راست مى گويند؛