ابن أبى الحديدـ در شرح نهج البلاغة ـ: امّا در فصاحت، او پيشواى فصيحان و سرور بليغان است. درباره سخن او گفته شده كه پايين تر از سخن آفريننده، و برتر از سخن آفريدگان است و مردم، سخنرانى و نوشتن را از او آموخته اند. عبد الحميد بن يحيى گفته است: «هفتاد خطبه از خطبه هاى آن اَصلَع ۱۰ (على عليه السلام) را از بَر كردم. آن گاه، [بلاغت در من] جوشيد و جوشيد». ابن نُباتَه گفته است: «از خطابه گنجى را از بَر كردم كه بخشش از آن، فقط موجب گستردگى و فراوانى اش مى شود؛ صد فصل از موعظه هاى على بن ابى طالب عليه السلام را حفظ كردم». هنگامى كه مِحفَن بن ابى مِحفَن به معاويه گفت: «از نزد گُنگ ترينِ مردم مى آيم»، معاويه گفت: «واى بر تو! چگونه او گُنگ ترينِ مردم است. سوگند به خدا، جز او كسى روش فصاحت را براى

الفتوح:مختار، مردى از يارانش به نام حَوشَب بن يَعلى هَمْدانى را خواست و گفت: اى حَوشَب! واى بر تو! تو مى دانى كه محمّد بن اشعث، از قاتلان حسين بن على عليه السلام است. او همان كسى است كه در كربلا، آن سخنان را گفت. به خدا سوگند، براى من خواب و آسايش، گوارا نيست، در حالى كه مردى از كشندگان حسين بن على عليه السلام، بر روى زمين زنده است و راه مى رود. به من خبر رسيده كه او در دهى در قادسيه است. با يك صد تن از يارانت به سمت او حركت كن، كه او را يا در حال گردش و شكار، يا ايستاده و چابك، يا ترسان و مراقب، و يا پنهان و دودل، مى يابى. [در هر حالى كه بود،] او را بكُش و سرش را برايم بياور. حَوشَب بن يَعْلى هَمْدانى، با يك صد تن از يارانش عازم شدند تا به روستاى محمّد بن اشعث رسيدند. ابن اشعث، از اين

امام صادق عليه السلام:براى پيامبر صلى الله عليه و آله خبر آوردند كه سعد بن مُعاذ، در گذشت. پيامبر خدا و اصحابش برخاستند [و به خانه سعد رفتند]. جنازه سعد برداشته شد. پيامبر صلى الله عليه و آله دستور داد او را بر روى لنگه در، غسل دادند و چون او را حنوط و كفن كردند و در تابوتش نهادند و به راه افتادند، پيامبر خدا نيز در پى آن، حركت كرد و گاه سمت راست تابوت و گاهى سمت چپ آن را مى گرفت تا به قبرش رساندند. پيامبر خدا، جنازه سعد را پايين نهاد و او را در گورش گذاشت و اطراف لَحَد را با خشت، محكم كرد و در اين هنگام مى فرمود: «يك سنگ به من بده. كمى گِل به من بده» و با آنها فاصله ميان خشت ها را [با ظرافت]مى گرفت. كار كه تمام شد و پيامبر صلى الله عليه و آله بر روى قبر، خاك ريخت و آن را هموار كرد،

مروج الذهبـ در وصف معاويه ـ: در اتقان و محكم كارى وى در سياست و جذب دل هاى خواص و عوام، بدان جا رسيد كه مردى از كوفه به هنگام بازگشت شاميان از صِفّين، با شترى نر (بَعير)، وارد دمشق شد. مردى دمشقى او را گرفت و گفت: اين ناقه (ماده شتر) از آنِ من است. در صفّين از من به غارت رفته است. نزاع آنان بالا گرفت تا به معاويه رسيد. مرد دمشقى پنجاه مرد را به عنوان گواه آورد كه شهادت دهند كه شتر، از آنِ اوست. معاويه به زيان مرد كوفى داورى كرد و دستور داد تا شتر را به مرد دمشقى تحويل دهد. مرد كوفى گفت: خداوند، تو را اصلاح كند! اين، شترِ نر است، نه شترِ ماده (بعير است، و نه ناقه). معاويه گفت: اين، حكمى است كه صادر شده است و پس از پراكنده شدن مردم، به طور پنهانى مرد كوفى را حاضر كرد و از او قيمت شترش