محمّد بن اشعث بن قيس

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:حسين عليه السلام صدايش را بلند كرد و فرمود: «خداوندا! ما خاندان پيامبرِ تو و نسل و خويشِ اوييم. هر كس را كه به ما ستم مى كند و حقّمان را غصب مى نمايد، در هم بكوب، كه تو شنواى نزديكى». محمّد بن اشعث، آن را شنيد و گفت: اى حسين! چه خويشى اى ميان تو و محمّد هست؟ حسين عليه السلام فرمود: «خداوندا! محمّد بن اشعث مى گويد: ميان من و پيامبرت، خويشى اى نيست. خداوندا! همين امروز و زود، ذلّتى به او بچشان». مدّتى نگذشت كه محمّد بن اشعث، از لشكر، خارج شد. از اسبش كه پايين آمد، عقرب سياهى از سوراخى بيرون آمد و او را نيش زد و او را رها كرد، در حالى كه به خودش مى پيچيد. حاكم جُشَمى گفت: او، همان روز مُرد؛ امّا اين، درست نيست. او تا دوران مختار مانْد و مختار، او را

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از پدرش، از جدّش امام زين العابدين عليهم السلام ـ: مرد ديگرى از لشكر عمر بن سعد به نام محمّد بن اشعث بن قيس كِندى، بيرون آمد و گفت: اى حسين، پسر فاطمه! براى تو چه حرمتى از طرف پيامبر خدا هست كه براى ديگران نيست؟ حسين عليه السلام اين آيه را خواند: «خداوند، آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عِمران را بر جهانيان برگزيد؛ نسلى كه برخى از آنها، از برخى ديگرند» تا آخر آيه. آن گاه فرمود: «به خدا سوگند، محمّد، از خاندان ابراهيم بود و عترت هدايتگر، از خاندان محمّدند. اين مرد، كيست؟». گفتند: محمّد بن اشعث بن قيس كِندى. حسين عليه السلام سرش را به سوى آسمان، بلند كرد و فرمود: «خداوندا! همين امروز، ذلّتى را نصيب محمّد بن اشعث كن كه پس

تاريخ الطبرىـ به نقل از هشام بن عبد الرحمان و پسرش حكم بن هشام ـ: و محمّد بن اشعث قيس، در روستاى اشعث در قادسيه بود. مختار، حَوشَبِ تختبان را با يكصد نفر به سوى او روانه كرد و به وى گفت: به سوى محمّد مى روى و او را در حال بازى و شكار، يا ايستاده و چابك، يا ترسان و مراقب، و يا مخفى و پنهان، مى يابى. اگر بر او دست يافتى، سرش را برايم بياور. حَوشَب، راه افتاد تا به قصر محمّد رسيد و او را محاصره كرد. محمّد بن اشعث، از قصرش بيرون آمد و به مُصعَب پيوست. آنها مُشرف بر قصر ماندند و تصوّرشان اين بود كه او در قصر است. سپس وارد آن شدند و فهميدند كه او، آنها را جا گذاشته و رفته است. سپس به سمت مختار آمدند. مختار، كسى را فرستاد و خانه اش را ويران كرد و با آجر و گِل آن، خانه حُجر بن عدىِ كِندى را

الفتوح:مختار، مردى از يارانش به نام حَوشَب بن يَعلى هَمْدانى را خواست و گفت: اى حَوشَب! واى بر تو! تو مى دانى كه محمّد بن اشعث، از قاتلان حسين بن على عليه السلام است. او همان كسى است كه در كربلا، آن سخنان را گفت. به خدا سوگند، براى من خواب و آسايش، گوارا نيست، در حالى كه مردى از كشندگان حسين بن على عليه السلام، بر روى زمين زنده است و راه مى رود. به من خبر رسيده كه او در دهى در قادسيه است. با يك صد تن از يارانت به سمت او حركت كن، كه او را يا در حال گردش و شكار، يا ايستاده و چابك، يا ترسان و مراقب، و يا پنهان و دودل، مى يابى. [در هر حالى كه بود،] او را بكُش و سرش را برايم بياور. حَوشَب بن يَعْلى هَمْدانى، با يك صد تن از يارانش عازم شدند تا به روستاى محمّد بن اشعث رسيدند. ابن اشعث، از اين